Είτε η Ποίηση είναι η συρρεαλιστική απελευθέρωση όσων κρύβει βαθιά η ψυχή μας (ας θυμηθούμε τον Ανδρέα Εμπειρίκο:
“Ποίησις είναι η ανάπτυξι του στίλβοντος ποδηλάτου”) είτε είναι μια προσπάθεια να προτείνουμε διεξόδους σε διαστάσεις της πραγματικότητας είτε κάτι άλλο, πάντοτε αξίζει το σεβασμό μας για το λυτρωτικό ρόλο της στη σκέψη και στην καρδιά μας.
Και ειδικά στην ΑΕΚ, την ομάδα με τις προσφυγικές καταβολές, ανέκαθεν είχαμε την τιμή να θαυμάσουμε πνευματικούς ανθρώπους και δη ποιητές. Σε προηγούμενα σημειώματα, είχαμε αναφερθεί σε γνωστούς ενωσίτες καταξιωμένους θεράποντες της Ποίησης, όπως (αλφαβητικά) ο Θοδωρής Γκόνης, ο Γαβρίλης Ιστικόπουλος, ο Σωτήρης Κακίσης και ο Γιώργος Μαρκόπουλος.
Σήμερα, αξίζει να χαιρετίσουμε την ποιητική παρουσία τεσσάρων ευαίσθητων και ποιοτικών ανθρώπων που έχουν τη ρωμαλέα πνευματική αλκή να μας μυήσουν στο κοσμοείδωλο τους. Ευχαριστούμε θερμά που ανταποκρίθηκαν στην παράκλησή μας να αποστείλουν δυο λόγια για τα κίνητρα της γραφής τους, καθώς και ένα μικρό χαρακτηριστικό δείγμα της τέχνης τους.
Εκκολάπτεται μια νέα γενιά μαχόμενων διανοητών και είμαστε υπερήφανοι που διατηρούν υψηλά την πνευματική παράδοση της ΑΕΚ. Εγκάρδια συγχαρητήρια και ευχές για την όλβια ζωή που αξίζουν.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΘΥΜΩΔΕΑΣ:
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας, σπούδασα κι ανδρώθηκα στη Θεσσαλονίκη, όπου και τελείωσα το τμήμα γερμανικής γλώσσας και φιλολογίας του Α.Π.Θ. Αν και τελικά δεν έγινα καθηγητής Γερμανικών αλλά στέλεχος μάρκετινγκ, η αγάπη μου για τα βιβλία, την ποίηση, την ιστορία, τη λογοτεχνία, πάντα μου κράταγε ζεστή συντροφιά, μαζί με το πάθος μου για το ροκ εν ρολ και τις μηχανές. Η ποιητική συλλογή αυτή είναι το αποτέλεσμα της επιθυμίας μου να μοιραστώ βιώματα,εικόνες και ιδέες από την εφηβική μου ηλικία μέχρι και σήμερα. Ελπίζω μέσα από αυτή, να συνταξιδέψουμε…
ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (από τη Συλλογή ” Βότσαλα Νοσταλγίας”):
Μέσα απ’ τα μάτια σου πήρα το ψέμα
και από τα λάγνα σου χείλη έμεινε μόνο το χρώμα.
Καμία αίσθηση πια δεν σε γυρεύει.
Μέσα απ’ τα χέρια σου πήρα την θλίψη
και από τα κομψά σου δάχτυλα έμεινε μόνο η εικόνα.
Καμία ανάμνηση δεν σε περιέχει.
Όλα αυτά θα ήθελα να νιώθω.
Όλα αυτά θα ήθελα να πω.
Μα στον χάρτινο καθρέφτη,
το τίμιο μολύβι δεν μπορεί να γράψει ψέμα.
Μέσα από τα εβένινα μαλλιά σου πήρα αέρινο χάδι
κι από την μικρή σου αγκαλιά έμεινε η φλόγα.
Καμία νοσταλγία δεν νοείται χωρίς εσένα…
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΗ:
Η ενασχόλησή μου με την ποίηση και την στιχουργική έχει να κάνει με την ψυχή μου και τα συναισθήματά μου ! Είναι ένας τρόπος για μένα έκφρασης ,γράφω για ό,τι με αγγίζει πάντα! Δεν περιορίζεται κάπου ο στοχασμός μου! Υπάρχει πάντα μια ” αιτία” για να κάνω ένα ποίημα, αυτό μπορεί να είναι π.χ. ένας έρωτας , μια αγάπη , η φύση , η Ελλάδα μας, η ΑΕΚ της καρδιάς, οτιδήποτε! Η χαρά και η λύπη εναλλάσσονται αναλόγως με το θέμα! Η γραφή μου είναι απλή,έχω έναν ρομαντισμό θα έλεγα, όμως και μια αγνότητα στο γράψιμό μου … ..
Ποίημα για την ΑΕΚ
Τίτλος :“Κανείς δεν ξεχνά”
Χρόνια και χρόνια η ΑΕΚ μετρά,
η καρδιά των Ελλήνων στην Πόλη χτυπά.
τόσα και τόσα χρόνια,ιστορικά,
Κωνσταντινούπολη, πρόσφυγες κι Αγιά Σοφιά.
Ανεξίτηλες μνήμες, βαθιά χαραγμένες ,
μεγάλος καημός, πατρίδες χαμένες .
Τα μάτια βουρκώνουν, το δάκρυ κυλά,
δεν αντέχει η ψυχή, η αδικία πονά.
Χρόνια και χρόνια η ΑΕΚ μακριά,
ο Δικέφαλος Αετός ζωντανούς μας κρατά. Τόσα και τόσα χρόνια, ηρωικά,
η “Ένωση” είναι εδώ, μα κανείς δεν
ξεχνά…
ΝΙΚΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ:
Η ΑΕΚ δεν είναι απλά μία ομάδα.
Είναι εντελώς διαφορετικό το να υποστηρίζει κανείς την Ένωση.
Άλλος τρόπος σκέψης ,εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.
Έγινα και δεν με έκανε κανείς, συνειδητά επέλεξα να γίνω Αεκτζής, ήσουνα μεγάλη πρόκληση εσύ κι έτσι τελικά βαδίζουμε μαζί. Όσο ζω και αναπνέω πάντοτε θα σ΄ αγαπώ, Αεκάρα μου μεγάλη, μου΄ χεις πάρει το μυαλό.
Ιστορία….
Προσφυγιά….
Κατάθεση ψυχής για όλους μας……
Μόνο Α.Ε.Κ…..
Η ΑΕΚτζίδικη ψυχή
απ’ όλες ξεχωρίζει,
παιδεία στον αθλητισμό
αυτό μας καθορίζει.
—————————-
Ποτέ το αλάνθαστο
σε κανέναν δεν ανήκει,
σεβόμαστε τον αντίπαλο
στην ήττα και στη νίκη.
——————————-
Η προσφυγιά μας δίδαξε
με σθένος την τιμάμε,
να γίνουμε καλύτεροι
όλοι μας προσδοκάμε.
———————————
Έτσι πάντα κινούμαστε
στις βάσεις των προγόνων,
αξίες αναλλοίωτες
στα βάθη των αιώνων.
——————————-
Δεν μένουμε στα πρόσκαιρα
κοιτάμε την αξία,
κερδίζεις καταξίωση
σαν έχεις παρρησία.
NIKOΣ ΤΣΑΜΗΣ:
Η αφορμή που με οδήγησε να γράψω το συγκεκριμένο πόνημα,την πρώτη μου ποιητική συλλογή “Μνήμες-Ιστορία-Προσφυγιά μια ομάδα γεννημένη από την φωτιά” ήταν, εκτός από την αγάπη μου για την ΑΕΚ, και ένα αίσθημα χρέους στηn μνήμη του παππού μου Δημητρίου Τσάμη, στον οποίο είναι άλλωστε αφιερωμένη όλη η έκδοση, ο οποίος τραυματίστηκε κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας στην μάχη του Σαγγαρίου τον Αύγουστο του 1921.
ΠΑΤΡΙΔΕΣ:
Πατρίδες αλησμόνητες
Ξεριζωμός και πόνος
Με δάκρυα το πότισες
Το χώμα και είσαι μόνος.
Μα νιώσε υπερήφανος,
Το δάκρυ κάνε πέτρα,
Του πρόσφυγα ο ανήφορος
Μακρύς και έχει μέτρα
Ώσπου να βγει στο ξέφωτο
Πατρίδα σου να κάνεις
Χώμα, ουρανό ελεύθερο
Αέρα ν’ ανασάνεις.
