Κοκκίνισε ο ήλιος από ντροπή…
Κοκκίνισε και κρύφτηκε, δεν αντέχει να βλέπει άλλο… Λυσσάει ο άνθρωπος, να καταστρέψει την φύση, να καταστρέψει τον πλανήτη που τον ζει….
Με ακαθόριστα κίνητρα, ηθελημένα, αθέλητα, επί πληρωμή, από αδιαφορία ή από εγκληματική βλακεία… Κόβει το οξυγόνο που τον ζει, σε μια απίστευτη, αυτοκαταστροφική διαδικασία, που δεν έχει τέλος… Δεν βάζει μυαλό….
Όσο για αυτή την χώρα που ζούμε, τυχαία υφίσταται …. Τυχαία υπάρχει …
Καίγεται λέει και το Δάσος που είναι χαρακτηρισμένο Natura… Και μας κάνει εντύπωση… Θα είχαν δηλαδή ηθικό ενδοιασμό να το κάψουν; Κανέναν ενδοιασμό… Κοκκίνισε ο ήλιος και χάθηκε…
Δακρύζει μόνος του και το δάκρυ του τρέχει κατακόκκινο, για όλα όσα χάνονται ανεπιστρεπτί…
Ζωές, ψυχές και φύση..
Κοκκίνισε ο ήλιος, γιατί δεν κοκκινίζει ο άνθρωπος…
Από ντροπή και ενοχή…
Κώστας Σταματιάδης
