Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, από το Νοέμβρη του 2013 και την εντυπωσιακή έκθεση γλυπτών από πάγο, στο πανέμορφο, χειμωνιάτικο Μπριζ. Τώρα δεν πάμε για αναψυχή, πάμε για ένα παιχνίδι κομβικό για την φετινή χρονιά. Πώς τα καταφέραμε πάλι βρε παιδάκι μου;
Από εκεί που είχαμε ενθουσιασμό, ψυχολογία και θετική ενέργεια πριν τα παιχνίδια με τους Ρώσους, τώρα πάλι είμαστε στην τσίτα και την γκρίνια. Όπως λέω πάντα, ο μεγαλύτερος και ο πιο δίκαιος κριτής, είναι οι τέσσερις γραμμές του αγωνιστικού χώρου. Αναλύσεις, πρωτοσέλιδα και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, τελειώνουν με το σφύριγμα της λήξης. Τα δύο παιχνίδια με τους Βέλγους, θα ολοκληρώσουν την πρώτη φετινή φάση αγώνων και θα μπορέσουμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα. Αν περάσουμε στους ομίλους, μπαίνουμε σε μια καινούργια περίοδο, με άνεση χρόνου και αναστροφή κλίματος.
Στην αντίθετη περίπτωση, μπαίνουμε σε εσωστρέφεια και μεγάλη αγωνιστική και οικονομική ζημιά . Από άποψη βαθμολογίας , είμαστε στα πολύ χαμηλά της Ευρώπης και θέλει πολύ κόπο κάθε χρόνο, να σκαρφαλώνουμε σκαλί με σκαλί. Αυτά είναι τα παρεπόμενα του υποβιβασμού και της απουσίας από την Ευρώπη για τρία χρόνια. Εδώ όμως να πω κάτι. Την τύχη σου την αλλάζεις μόνος σου κατά 99%. Το υπόλοιπο 1%, που είναι καθαρή τύχη, συνήθως δεν έχει σχέση με την ΑΕΚ.
Άρα λοιπόν, οι κληρώσεις που θα έχουμε κάθε χρόνο , θα είναι με ομάδες καλύτερες από εμάς. Που σημαίνει, ότι θα πρέπει να αποκλείσουμε ομάδες καλύτερες από εμάς, για να ξανανέβουμε σιγά σιγά τα Ευρωπαϊκά σκαλοπάτια. Αν φανταζόμαστε κάτι άλλο, απλά έχουμε 1% πιθανότητες να γίνει και θα γεράσουμε περιμένοντας.
Με βάση αυτά που διαβάζω, η πρόκριση ενάντια στην Μπριζ, έχει γίνει θέμα περίπου ζωής και θανάτου για την ομάδα μας. Συνιστώ ψυχραιμία γιατί οι υπερβολές δεν βοηθάνε. Επηρεάζουν, αποσυντονίζουν και αγχώνουν. Ας αφήσουμε την ομάδα μας να κάνει αυτό που μπορεί και απλά να ευχόμαστε να μην μας γυρίσει η τύχη την πλάτη της, για μια ακόμα φορά.
Κώστας Σταματιάδης
