Άσχημο φεγγάρι ζούμε… Κατάμαυρο… Σε όλα τα επίπεδα….
Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι χάνουμε δικούς μας ανθρώπους… Ανθρώπους νέους, ανθρώπους ωραίους… Κεραυνός εν αιθρία, η είδηση της απώλειας του Γιώργου Καλαγκάτση… Του Γιώργαρου… Του παραλλήλου…
Έπαθα σοκ όταν μου το είπε ο Νίκος ο Παπαδόπουλος και μετά διάβασα και την ανάρτηση του Κωστή του Τζίβα, στη σελίδα των Βετεράνων Αθλητών Στίβου της ΑΕΚ… Στα καλά καθούμενα… Από μικροί μαζί με τον Γιώργο και τα άλλα παιδιά στο τμήμα Στίβου της ΑΕΚ…
Μαζί στα σπριντ, μαζί στην σκυτάλη, μαζί στις προπονήσεις, μαζί στους αγώνες, μαζί στο ίδιο δωμάτιο , μαζί βόλτες, μαζί διακοπές, μαζί αλητείες… Μετά χαθήκαμε και ξανανταμώσαμε τα τελευταία χρόνια…
Μιλάγαμε σχεδόν κάθε μέρα… Με τα σχόλιά του, το χιούμορ του. για τις γυναίκες και βέβαια για την κοινή μας αγάπη… Την ΑΕΚ… Εσχάτως ερωτεύτηκε και το χάντμπολ και ερχόταν σε όλα τα παιχνίδια.. Αρρωστάκι…
Τεράστιος αθλητής- πολυεργαλείο… Έτρεχε τα πάντα από 100 μέχρι 400 και φυσικά και τις δύο σκυτάλες… Και όλα καλά…
Είχαμε μια εξαιρετική ομάδα Εφήβων τότε, γεμάτη σε όλα τα αγωνίσματα , με πρωτοκλασάτους πρωταθλητές όπως ο Κωστής ο Τζίβας, ο Δημήτρης ο Ορφανόπουλος, ο Νίκος ο Παπαδόπουλος, ο Γιώργαρος, ο Μπάμπης ο Μουτσανάς, ο Χρήστος ο Κοροβέσης, ο Γιώργος ο Ψαρογιάννης, ο Χρήστος ο Μαραθωνίτης και άλλοι…
Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω… Και πώς να ξεχάσω…
Δεν θέλω να σου πω αντίο ρε φίλε.. Μας λείπεις ήδη…
Ειδικά η μεγάλη, κιτρινόμαυρη αγκαλιά σου, που χωρούσε όλον τον κόσμο….
Ας είναι ελαφρύ…..
Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από μια συνάντηση των Βετεράνων του Στίβου της ΑΕΚ, στης Φιλαδέλφειας τα μέρη….
Κώστας Σταματιάδης.
