Πόσες φορές σας το έγραψα από εδώ. Μην ασχολείστε, μην ανησυχείτε, μην απογοητεύεστε. Υπομονή…Έφτασε λοιπόν η ώρα, που όλα μπαίνουν σε σειρά, όλα παίρνουν τον δρόμο τους. Πάντα είμαι συγκρατημένος από χαρακτήρα, δεν συνηθίζω να πανηγυρίζω εύκολα. Δεν μπορώ όμως να μην τονίσω, ότι μια μεγάλη πληγή κλείνει, επουλώνεται. Και αυτό είναι κάτι που θα αποδεσμεύσει το μυαλό μας και πλέον θα ασχοληθούμε με το πώς θα μεγαλώσουμε και άλλο το Σωματείο.
Γιατί πλέον το βασικό, το μεγαλύτερο, το πρωταρχικό πρόβλημα λύθηκε. Θα έχουμε ΣΠΙΤΙ. Όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στην πορεία, πρώτα ο Θεός. Δεν μπορώ όμως να μην σκεφτώ την ιστορία μας, τότε που βγήκε αυτή η φωτογραφία, το 1933. Όταν δεν υπήρχε άλσος, όταν υπήρχε μόνο ο προσφυγικός οικισμός και πολλά χωράφια. Ένα από αυτά, το έκαναν Γήπεδο οι πρόσφυγες με τα χέρια τους, «δια την αναψυχήν των», για να θυμηθώ και την καθαρεύουσα. «Λες και ήταν χθες» τραγουδούσε ο Γούναρης το 1938, λες και ήταν χθες, λέω εγώ σήμερα. Γιατί κανένας από εμάς, όσο χρονών και να είναι, δεν έχει ιστορικά και χρονικά κενά, όσο αφορά την ΑΕΚ. Γιατί έχουμε Ιστορική συνέχεια ψυχής…
Και για να μην ξεχνιόμαστε, μπορεί μερικές φορές να έχω διαφορετική αντίληψη ή προσέγγιση από αυτά που γίνονται στην ΑΕΚ, για το θέμα του Γηπέδου όμως έχω να πω μόνο μια φράση:
Ο Δημήτρης Μελισσανίδης είναι τεράστιος ΜΑΓΚΑΣ και μπράβο του. Όλα τα υπόλοιπα, είναι ιστορίες για φίδια…
Καλοτάξιδα εγκαίνια ΑΕΚΑΡΑ…
Κώστας Σταματιάδης
