14 Σεπτεμβρίου…
Τι μέρα και αυτή…. Η απόλυτη μέρα του Ιανού…. Του Θεού με τα δύο πρόσωπα… Του διπρόσωπου… Εύρεση και ανύψωση του Τιμίου Σταυρού σαν σήμερα και η Μικρά Ασία στις φλόγες… Αντιφατικές επέτειοι… Απελπισία και ελπίδα…
Απογοήτευση και αγαλλίαση…. Σκοτάδι και φως… Οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές και οι χαμένες ψυχές τριγυρίζουν ανήσυχες στην προκυμαία της Σμύρνης… Και ο Εζρα Τζένινγκς, ακόμα προσπαθεί να σώσει όποιον προλάβει..
Και οι επίσημοι προσπαθούν ακόμα να φτάσουν στην ώρα τους στην δεξίωση, ανοίγοντας δρόμο μέσα από τα πτώματα που επιπλέουν στην θάλασσα… Πόσο αλήθεια ομοιάζει η σημερινή εποχή; Mε τι από τα δύο;
Ψάχνουμε κάτι να πιαστούμε μπας και συνεχίσουμε να ζούμε…Ψάχνουμε μέσα στα σκουπίδια, να βρούμε όμορφα στολίδια…
Τριγυρνάμε ξυπόλητοι στο χώμα, με μια μόνο σκέψη κολλημένη στο μυαλό…
Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα…
Κώστας Σταματιάδης
