Είναι και αυτή η καθημερινότητα που σε τρώει…
Είναι όλα αυτά που σε κάνουν να σκέφτεσαι άλλα πράγματα και να μην δίνεις τόσο σημασία, σε κάτι που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου…. Και όμως είναι εκεί και σε κοιτάζει κατάματα, σαν να σου λέει “εδώ είμαι, μεγαλώνω μέρα με την μέρα, μην με ξεχνάς…”
Ορθώνεται η Αγιά Σοφιά, κλείνουν τα πέταλα, υψώνεται και ο τέταρτος πυλώνας, φεύγουν οι γερανοί και έρχονται… οι Ιταλοί… Γιατί ήρθε η ώρα του περίφημου Σκέπαστρου, που θα αποτελεί μοναδικό τεχνικό έργο, εσωτερικής στήριξης και όχι εξωτερικής…
Γιατί στον περιορισμένο, έτσι κι αλλιώς, ωφέλιμο χώρο του έργου, έπρεπε να γίνει τεχνική εκμετάλλευση, ακόμα και του εκατοστού…
Και βρέθηκε μια εξαιρετική και συγχρόνως μοναδική τεχνική λύση, την οποία θα θαυμάσουμε τους επόμενους μήνες… Έμενε όμως μέχρι χθες, μια φλίδα μπετόν γεμάτη Ιστορία…
Μια φλίδα μπετόν γεμάτη παρελθόν… Μια φλίδα μπετόν με τον Δικέφαλο, που δεν πείραξε κανένας, προσπαθώντας τόσους μήνες να βρουν τρόπο να διασωθεί…
Δεν γινόταν όμως, ήταν βλέπεις πολύ λεπτή, πολύ ευάλωτη…. Και χτες έγινε κομμάτια από την φαγάνα μιας τσάπας…. Σκόρπισε ανατριχίλα αυτή η εικόνα, έδωσε όμως και ένα μεγάλο μήνυμα….
Πως ο επόμενος Δικέφαλος που θα κοσμεί την Αγιά Σοφιά, θα είναι μόνιμος, δυνατός και δεν πρόκειται να γκρεμιστεί ποτέ….
Κώστας Σταματιάδης.
