Η ΑΕΚ έχασε για δεύτερο σερί αγώνα στο Conference League χθες στην Ισπανία, όταν στις ελληνικές διοργανώσεις έχει να ηττηθεί από τον Ιανουάριο του ’26 (0-1 από τον ΟΦΗ στο Κύπελλο). Αυτό δείχνει εκτός των άλλων τις διαφορετικές απαιτήσεις και τον βαθμό δυσκολίας μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης.
Η εμφάνιση της ΑΕΚ στο ”Βαγιέκας” ήταν προβληματική από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ θα πρέπει να τα βάζει και με τον εαυτό της για τις χαμένες ευκαιρίες του α’ ημιχρόνου που θα μπορούσαν να την ξαναβάλουν στο παιχνίδι. Επιπλέον το γεγονός ότι οι παίκτες της ΑΕΚ γλιστρούσαν εύκολα και σε κρίσιμες στιγμές (πχ ευκαιρία Κοϊτά στο 35′, πέναλτι από Ρέλβας στο 72’) δείχνει ότι ούτε οι ίδιοι το αξιολόγησαν σωστά, ούτε οι υπεύθυνοι ίσως για το υλικό ώστε να φορέσουν πιο κατάλληλα παπούτσια για τον συγκεκριμένο αγωνιστικό χώρο που να εξασφαλίζουν καλύτερο πάτημα. Γιατί όπως είπε ο ίδιος ο Νίκολιτς στο τέλος ”όλοι έπαιζαν στο ίδιο τεραίν, οπότε δεν είναι δικαιολογία για εμάς’’.
Όταν δέχεσαι γκολ από τα αποδυτήρια, ”κόβονται” τα πόδια σου. Αλλάζει όλο το πλάνο που υπήρχε εξαρχής αφού από την αρχή κυνηγάς το σκορ. Οι μικρότερες διαστάσεις του αγωνιστικού χώρου θα μπορούσε να είναι μία εξήγηση της κακής εμφάνισης, αφού η ΑΕΚ έχει μάθει να ξεκινάει τις επιθέσεις της με αργό ρυθμό από πίσω και με πολλές παράλληλες πάσες μέχρι να βρει την κατάλληλη κάθετη. Στο ”Βαγιέκας” αυτό δεν ήταν δυνατό να το κάνει, καθώς οι γηπεδούχοι υποψιασμένοι σαφώς, πρέσαραν ψηλά και με ένταση αναγκάζοντας τους αμυντικούς της Ένωσης να διώχνουν όπως-όπως. Παρόλαυτα βρέθηκε κυρίως ο Κοϊτά σε θέση βολής κάποιες φορές, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η αδράνεια των αμυντικών της Ένωσης και η λάθος απομάκρυνση του Στρακόσια στο τέλος του α’ μέρους, έφεραν το 2ο γκολ και έστειλαν την ΑΕΚ με 2 γκολ στην πλάτη στα αποδυτήρια, κάνοντας το έργο της πολύ δύσκολο.
Η συγκυρία του τραυματισμού του Μάνταλου που δεν πήγε καλά χθες και η αντικατάστασή του στην ανάπαυλα από τον ήδη ελαφρά τραυματία Μαρίν (έκανε ένεση για να μπει), συμμάζεψε λίγο την εικόνα της ΑΕΚ στην αρχή του β’ μέρους, με φανερή όμως και πάλι αδυναμία να βάλουν στο παιχνίδι τους Γιόβιτς, Βάργκα. Με άλλα λόγια η μπάλα δεν έφτανε ποτέ εκεί. Ο Νίκολιτς άργησε να κάνει αλλαγές (θα μπορούσε να αλλάξει και σχηματισμό χθες) και στο 72’ ήρθε το αμφισβητούμενο χέρι του Ρέλβας που πέφτοντας στο έδαφος, είδε τη μπάλα να ακουμπάει στα χέρια του που μόλις είχαν βρει έδαφος κατά την πτώση του.
Κάπως έτσι Ράγιο – ΑΕΚ 3-0 και από χθες βράδυ όλοι θυμήθηκαν την επική ανατροπή με την QPR το 1977. Ο Νίκολιτς έδωσε το σύνθημα της ανατροπής με το σφύριγμα της λήξης και η ΑΕΚ αναμένεται να κυνηγήσει το ”mission impossible” την ερχόμενη Πέμπτη, όπως το έκανε πρόσφατα η Σπόρτινγκ Λισσαβώνας με τη Μπόντο Γκλιμτ στο Champions League.
Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα πρέπει να διαταραχτεί το κλίμα στην ομάδα πριν το ματς με τον ΠΑΟΚ, ότι και αν γίνει στη ρεβάνς. Αν πετύχει το θαύμα, όλοι στον 7ο ουρανό. Αν όχι όμως, δεν θα τα βάψουμε μαύρα. Θα χειροκροτήσουμε την προσπάθεια που έγινε από τον Ιούλιο, θα αναγνωρίσουμε ότι βελτιώθηκε εντυπωσιακά η θέση της ομάδας στο ευρωπαϊκό ranking και θα καταλάβουμε ότι από εδώ και πέρα κάθε χρόνο πρέπει να αντιμετωπίζoνται σοβαρά οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις γιατί είναι πολλαπλά τα οφέλη για την ομάδα.
Μια κακή παρένθεση δεν αναιρεί τη συνολική και διαρκή προσπάθεια. Η μεγάλη ευκαιρία είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος, ειδικά μετά τα αποτελέσματα της 1ης αγωνιστικής των play-off που δίνουν διαφορά 5 βαθμών από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό. Μία νίκη επί του ΠΑΟΚ ίσως να είναι αρκετή για πρόωρους πανηγυρισμούς! Το Conference League είναι το bonus της χρονιάς. Η μόνη αποτυχημένη αποστολή ήταν στο Κύπελλο, τίποτα άλλο.
Καλή Ανάσταση!
