Mια βόλτα στο γήπεδο είναι ικανή να μας επαναφέρει στην ιδέα του μεγάλου σκοπού της ΑΕΚ και να διώξει τις αρνητικές σκέψεις που δημιούργησε η εμφάνιση της ομάδας.
Διαβάζοντας τον κιτρινόμαυρο Τύπο, διαπιστώνω ότι όλοι οι αρθρογράφοι εξακολουθούν να αναλύουν τη συντριβή στο Φάληρο, αναζητώντας τα αίτια και προσπαθώντας να καταλήξουν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα.
Ανάλογα το τι κάνει εντύπωση στον καθένα, επικεντρώνονται σε διαφορετικούς τομείς. Έτσι άλλος μιλάει για την ‘’καμμένη γη’’ που παρέλαβε ο Χιμένεθ, άλλος για το unfair του Μανόλο να αφήσει αιχμές για τον Μαρίνο, κάποιος τρίτος για το ‘’φτωχό υλικό’’ της ομάδας και για τις ανεξήγητες επιλογές προσώπων (πχ Γαλανόπουλος, αντί Κρστίσιτς) σε ένα ματς που ενώ ”ήσουν καβάλα στ’άλογο” βρέθηκες στο τέλος να σε έχει ποδοπατήσει. Άλλοι επικεντρώνονται σε πρόσωπα που θεωρητικά θα έπρεπε να έχουν βοηθήσει περισσότερο(Μάνταλος,Λιβάγια). Πολλή κουβέντα τέλος γίνεται και για τις χλιαρές αντιδράσεις του Βασίλη Μπάρκα. Και πολλά άλλα βέβαια….
Το βαθμό στον οποίο αντέχει ο ‘’οργανισμός ΑΕΚ’’ να διαχειριστεί μία τέτοια βαριά ήττα, κυρίως σε επίπεδο ηθικού και γοήτρου, αφού το βαθμολογικό κομμάτι κανέναν δεν απασχόλησε ιδιαίτερα, θα φανεί τις επόμενες εβδομάδες. Μεσολαβεί η αυριανή εκδίκαση της υπόθεσης των επεισοδίων με τον Άγιαξ στη Γενεύη και μετά ο επαναληπτικός αγώνας Κυπέλλου με τον Ατρόμητο. Αυτοί οι δύο σταθμοί θα καθορίσουν τον τρόπο που θα συνεχίσει και θα ολοκληρωθεί η φετινή σεζόν, όπως επίσης και το αν υπάρχουν περιθώρια να μείνει στο φινάλε κάτι θετικό.
Η ΠΑΕ ΑΕΚ όταν περάσουν κάποιες μέρες και …κάτσει η σκόνη, οφείλει ψύχραιμα να σχεδιάσει την επόμενη μέρα αλλά και την μεγάλη αντεπίθεση. Κυρίως για να μπορέσει να ξαναζεστάνει τον κόσμο και να τον κάνει να πιστέψει και πάλι την ομάδα.
Μέχρι τότε σας προτείνω αυτό που έκανα σήμερα σε μία ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα στην Αθήνα (Τετάρτη 20/2/19): Πέρασα από Νέα Φιλαδέλφεια, σταμάτησα στο γήπεδο, έβγαλα τις φωτογραφίες που σας παραθέτω (από την πλευρά της Σκεπαστής και προς την παλιά 5-6) που με γέμισαν αισιοδοξία και μόνο στη σκέψη της ολοκλήρωσης αυτού του ιστορικού έργου, καθώς έφερα στο μυαλό μου την εικόνα ενός γεμάτου γηπέδου που θα τραγουδάει εν χορώ:
’’Έλα να νιώσεις πως είν’ η ζωή κι όλα τα ωραία μέσ’στη σκεπαστή’’!
Λάκης Κοντσιώτης
