Ο Μιχάλης γράφει για την μεγάλη τραγωδία στην Αττική και με λόγια που βγαίνουν μέσα από την καρδιά του απορεί για ποιο λόγο να χάνονται έτσι άδικα ανθρώπινες ζωές.
Θεέ μου δώσε μου σιωπή να μην ουρλιάξω σε αυτόν τον ανείπωτο πόνο και την τραγωδία. Γύρω φωτιά… Ο πόνος και ο θάνατος έγιναν ένα!!!
Σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά τον ουρανό και ένα πελώριο γιατί συγκλονίζει την ψυχή μου!! Ξέρω ότι είμαι το απόλυτο τίποτα τούτη την ώρα να πω κάτι παραπάνω, όταν η θλίψη πόνος η οργή κυλάει στο αίμα όλων μας!!!
Εύχομαι και προσεύχομαι να είναι το τελευταίο, εύχομαι και προσεύχομαι όλες αυτές οι αθώες ψυχές που έφυγαν τόσο άδικα, τόσο νωρίς να καταταγούν στον παράδεισο δίπλα στον ΘΕΟ.
Είναι τόσο δύσκολο να συμπαρασταθείς,να δώσεις κουράγιο, σε αυτούς που έμειναν πίσω, όταν μέσα στα αποκαΐδια αναζητούν τους δικούς τους ανθρώπους!!
Νιώθω θυμό, νιώθω θλίψη, νιώθω μια ατελείωτη στεναχώρια μαζί με ένα απέραντο γιατί να συμβεί αυτό στη χώρα μας, σε αυτούς ανθρώπους!!
Μανάδες αγκαλιασμένες με τα παιδιά τους να τα σώσουν, πατεράδες πνιγμένοι για να σώσουν τους δικούς ανθρώπους!!!
Τρέχουν τα μάτια μου, κλαίει ψυχή μου, Θεέ μου σε παρακαλώ δώσε κουράγιο σ’ αυτούς που έμειναν πίσω.
