Ο Θοδωρής Καρασούλης αρθρογραφεί (για πρώτη φόρα) χρησιμοποιώντας στον τίτλο κάτι που σιχαινόταν μια ζωή!
Την ερώτηση που περιμένει απάντηση από τον αναγνώστη…φιλοδοξώντας πάντως να βρει την απάντηση μαζί με όσους τον τιμήσουν με το χρόνο τους.
Όσο γράφω αυτές τις σκέψεις μου οι υποθέσεις των τριών μεταγραφικών στόχων της ομάδας φαίνονται ότι θα τελειώσουν σε χρόνο ρεκόρ από το άκουσμα τους.
Τι να βγω να πω; Σας τα έλεγα εγώ για τον “Τίγρη”; Να κράξω όσους αμφισβήτησαν; Να τα βάλω με όσους και πάλι εμφανίζονται απογοητευμένοι για τα ονόματα ή για το χρόνο που γίνονται αυτές οι μεταγραφές;
Όχι προσωπικά άλλο με καίει…άλλο με ανησυχεί και σε άλλο θέλω, μαζί σας να εστιάσω, να αναρωτηθώ, με την ελπίδα να βρω τις απαντήσεις που ψάχνω. Ας μπω λοιπόν στο “ψητό”!
Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι τρείς, τέσσερις ή και πέντε προσθήκες, ένα μέτριο ρόστερ μπορεί να το μετατρέψει σε ομαδάρα;
Όχι σε καμμία περίπτωση δε πιστεύω κάτι τέτοιο για την ομάδα μας, αλλά μήπως τελικά είμαι από τους ελάχιστους; Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς αυτά που ακούω από δω και από κει…
“έλα μωρέ με τον Μπακασέτα”, “λίγος ο Γιακουμάκης”, “Α,ρε Πετράκη σβούρα”, “γελάει ο κόσμος με τον Μοράν”, “εδώ είναι ακόμα ο Αϊντάρεβιτς;”, “Γειά σου ρε Τσίγκρι πρώην ποδοσφαιριστή” κ.α.
Μη μου πείτε ότι δεν τα ακούτε καθημερινά σε συζητήσεις με ομοϊδεάτες μας; Αν είναι όλα αυτά αλήθεια τότε να υποθέσω ότι ο,τι καταφέραμε πέρσι το κατάφεραν όσοι δεν είναι μαζί μας πια και τράβηξαν τους δρόμους τους, ε;
Αν η απάντηση σας είναι όχι, γιατί ρε γαμώτο τέτοια ανθρωποφαγία και τόσο μικρή πίστη σε ανθρώπους που μας έβγαλαν στους δρόμους μετά από 24 χρόνια;
Με τα παραπάνω θέλω να τονίσω, όπως εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει, ότι το υλικό μας και αυτούσιο να έμενε, χωρίς προσθήκες, θα ήταν και πάλι κατά τα 3/4 αυτό που πήρε το περσινό πρωτάθλημα με 6 πόντους από τον δεύτερο!
Αλλά αλήθεια τώρα… πώς γίναμε έτσι ρε παιδιά; Πότε ακριβώς χάσαμε τη πίστη στη φανέλα μας, τον λαό μας, τους διοικούντες μας, τους παίκτες που προσέφεραν για μας και “γαυροποιηθήκαμε” με τον χειρότερο τρόπο. Βαριά και αδόκιμη έκφραση χρησιμοποιώ, αλλά μας αξίζει το φετινό καλοκαίρι και με το παραπάνω!
Μόνο αυτοί στο παρελθόν ερχόμενοι από επιτυχημένη χρονιά (όπως τις σημείωναν, μην επεκταθώ) κατάφερναν τα καλοκαίρια με τη γκρίνια τους να θέτουν σε κίνδυνο τη νέα τους χρόνια, απαξιώνοντας το υπάρχον υλικό που είχαν σε διάφορες στιγμές της ιστορίας της ομάδας τους, απαιτώντας μεταγραφές και μάλιστα όχι όποιες και όποιες, αλλά από “πάνω ράφια”. Αυτοι ομως ειχαν αιτίες. Ήξεραν βαθιά μέσα τους ΠΩΣ τα έπαιρναν. Εμείς ΤΙ λόγο έχουμε; Επίσης ήξεραν ότι για τη χρονιά τελικά θα φρόντιζε ο “θειος”…
Λοιπόν αδέλφια για να μη κουράσω τραβώντας το μακριά, μήπως πρέπει ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ;
Μήπως πρέπει να εμπιστευτούμε τον καλύτερο έλληνα προπονητή και τη δουλειά που κάνει με τους περσινούς πρωταθλητές Ελλάδος; Μήπως να έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στον πρόεδρο που έχει φέρει ως τώρα 4 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα και να μη τον θεωρούμε, άθελά μας, κάνα κορόϊδο που θα αφήσει αμαχητί να χαθούν τα έσοδα του Τσάμπιονς Λιγκ και θα παραδώσει σε αντιπάλους την εγχώρια πρωτιά; Μήπως πρέπει να διαφυλάξουμε και να διαφυλάσσουμε τον οργανισμό ΑΕΚ;
Μήπως όντας γίγαντες, να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε “κίτρινοι νάνοι”;
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ , ΜΟΝΟ ΑΕΤΟΙ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΦΤΕΡΑ!
Έτσι σαν έκκληση το ζητάω και ας μη με ξέρετε και ας είμαι ένας ακόμη απο σας.
με σεβασμό στο μεγαλείο σου κιτρινόμαυρε λαέ
Θοδωρής Καρασούλης
