Περπάτημα, νωρίς το πρωί ως συνήθως, στην Γ’ Σεπτεμβρίου… Από τον σταθμό της Βικτώριας μέχρι τα γραφεία της ΟΧΕ…
Και εκεί λοιπόν που σκεφτόμουν, το ταξίδι της Κοζάνης, το Athens World Cup, τον προκριματικό όμιλο της Εθνικής Γυναικών, το Beach και δεκάδες άλλα πράγματα, έπεσε η ματιά μου, στον άνθρωπο που περπατούσε μπροστά μου…
Γύρω στα 60-65, σουλατσάριζε με αργό βήμα, κάνοντας την βόλτα του προφανώς… Το βλέμμα μου όμως “κλείδωσε” στο μπουφάν που φορούσε…
Ένα μπουφάν της δεκαετίας του ’90, ένα μπουφάν μάχιμο, ένα μπουφάν πρωταθληματικό… Το ξέρω γιατί έχω το ίδιο…
Ένα μπουφάν που με γύρισε πολλά χρόνια πίσω, όταν η ομάδα γάζωνε στο Νίκος Γκούμας, όταν ακόμα υπήρχαν οι Θρακομακεδόνες, όταν είχαμε πρωτοφτιάξει τις Ακαδημίες, όταν η μπουτίκ είχε τα πιο όμορφα ρούχα, στην κυριολεξία…
Με γύρισε σε μια εποχή, πολύ όμορφη, πολύ ζωντανή, πολύ γεμάτη, από όλες τις πλευρές… Μέχρι που μου ήρθε και η μυρωδιά του φρεσκοκουρεμένου χόρτου του παλιού γηπέδου, στα ρουθούνια…
Έστριψα και μπήκα στην Ομοσπονδία και ο άνθρωπος συνέχισε την βόλτα του αμέριμνος, χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα… Ένας παλιός, απλός, παραδοσιακός ΑΕΚΤΖΗΣ, που χωρίς να με ξέρει και να τον ξέρω, μου έφτιαξε την μέρα, πρωί πρωί…
Καλή επιτυχία στην διπλή σημερινή μάχη…
Κώστας Σταματιάδης
