Και άλλος αδερφός χάθηκε χθες, μια χάντρα ακόμα, στο μακρύ κομπολόι, που παίζει κοροϊδευτική, αυτός ο ρουφιάνος ο Χάρος… Και εμείς συνεχίζουμε σαν υπνωτισμένοι, υποχρεωμένοι βλέπεις, να υπακούουμε στις ορέξεις αυτού του τύπου. Προσπαθούμε να τραγουδάμε ακόμα, σαν τα Κουρέλια…
Συνεχίζεται ο δρόμος της ζωής, δεν σταματάει από την ανθρώπινη απώλεια… Όπως συνεχίζονται και τα έργα στο γήπεδο, όπως συνεχίζει και παίζει η ομάδα, όπως συνεχίζουν και οι πολιτικοί το θεάρεστο και χρήσιμο έργο τους. Έτσι δυστυχώς είναι τα πράγματα, μόνο που να, σε μας έχουν πέσει λιγάκι μαζεμένα…
Σωρεύτηκε η θλίψη στην ψυχή μας και ξεχείλισε. Και το μυαλό παίζει παιχνίδια χωρίς να το θέλει, αλλά τα παίζει και μάλιστα πιο επίμονα πια. Τι χρέος έχει μείνει, πόσο αδερφικό αίμα θα κυλήσει, για πόσο ακόμα… Ο δρόμος της ζωής συνεχίζεται, αλλά λιγοστεύουν αυτοί που μας συντροφεύουν και αυτό δεν αντέχεται.
Ειδικά για κάτι παλιοσειρές σαν και μένα, που όσο μοναχικοί σουλατσαδόροι και να είναι χάνουν ένα κομμάτι από την ψυχή τους με κάθε τέτοια απώλεια. Και δεν φαίνεται καν το τέλος του δρόμου…
Κώστας Σταματιάδης
