Υπάρχουν εποχές που ότι κι αν κάνεις μοιάζει μάταιο, καταδικασμένο να αποτύχει. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες που μοιάζει να…’’γεννάνε και τα κοκόρια σου’’, να σου βγαίνουν όλα με κάθε τρόπο. Η ΑΕΚ από την περσινή διαδικασία των play-offs μέχρι σήμερα, δείχνει να έχει βιώσει και τις δύο πλευρές του φεγγαριού. Το περσινό 0 στα 6 έμοιαζε απίστευτο, δυσκολοχώνευτο, σύμφωνα με την προγενέστερη εικόνα της ομάδας. Ταυτόχρονα όμως οι περισσότεροι έβλεπαν το σκηνικό ενός προαναγγελθέντος ”θανάτου”. Μια βασανιστική διαδικασία αποκαθήλωσης του Ματίας Αλμέιδα και μία πικρή γεύση στον κόσμο της Ένωσης , που είχε πιστέψει ότι αυτές οι κακές μέρες αποτελούσαν παρελθόν.
Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Μάρκο Νίκολιτς, μέχρι να τον πιστέψει ο κόσμος πέρασε αρκετός καιρός. Η επιφυλακτικότητα όμως αντικαταστάθηκε σταδιακά από την εμπιστοσύνη. Το πρώτο ζεστό χειροκρότημα ήρθε προς το τέλος Αυγούστου μετά την πρόκριση επί της Άντερλεχτ και την είσοδο στη League Phase του Conference League. H αμφισβήτηση έγινε έντονη τον Οκτώβριο του ’25, αφού η ομάδα ούτε καλό θέαμα παρουσίαζε στο γήπεδο ούτε έπειθε σε Ευρώπη (ήττα από Τσέλιε) και ντέρμπυ της Super League (ήττες από ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό). Ο Σέρβος όμως πίστευε στη δουλειά του και ζήτησε λίγη υπομονή, καθώς είχε πείσει τους παίκτες του να ακολουθήσουν το πλάνο του. Τα καλά αποτελέσματα και οι καλές εμφανίσεις άρχισαν να φαίνονται τέλη Νοεμβρίου, με το διπλό στη Λεωφόρο και το διπλό στη Φλωρεντία. Μπήκε ο Δεκέμβριος και η ΑΕΚ πλέον έπειθε ότι είχε βρει την αγωνιστική της ταυτότητα, επικρατώντας εντυπωσιακά κόντρα στη Σάμσουνσπορ στην Τουρκία και με την Κραϊόβα στη Νέα Φιλαδέλφεια κάνοντας απίστευτη ανατροπή στις καθυστερήσεις του αγώνα.
Από εκεί και μετά στήριζαν τον Νίκολιτς και οι πλέον δύσπιστοι. Ούτε ο αποκλεισμός από τον ΟΦΗ στο Κύπελλο αρχές του 2026, στάθηκε ικανός να χαλάσει το καλό κλίμα της ομάδας. Οι επιλογές του κόουτς δικαιώθηκαν ακόμη κι αν υπήρχε γκρίνια για κάποιες από αυτές (βλ. Γιόνσον). Ούτε ο πρόσφατος αποκλεισμός από τη Ράγιο Βαγιεκάνο έκαμψε το ηθικό του κόσμου, κάτι που απέδειξε περίτρανα στο ματς – θρίαμβο με τον ΠΑΟΚ.
Η ομάδα βγάζει υγεία προς τα έξω και αφήνει υποσχέσεις για ακόμη καλύτερο ”αύριο”. Δεν τελειώνει στο τέλος της σεζόν. Δείχνει ότι όσοι αποφασίζουν για τις τύχες της, έχουν μία συγκεκριμένη τακτική, όντας συντονισμένοι προς κοινή κατεύθυνση. Με τον τρόπο αυτό η ΑΕΚ είναι μία ανάσα από τον τίτλο και μπορεί να το χάσει μόνο από τον ίδιο της τον εαυτό, αν πχ υποτιμήσει τον Παναθηναϊκό επειδή οι πράσινοι δεν είναι στα καλύτερα τους.
Ο φετινός τίτλος – αν όλα πάνε όπως δείχνουν – είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για ολόκληρη την οικογένεια της ΑΕΚ. Ο Μάριος Ηλιόπουλος είχε πει κατά την ανάληψη των καθηκόντων του ότι επιτυγχάνει αργά ή γρήγορα με ότι καταπιάνεται. Μπορεί το ποδόσφαιρο να μην ήταν προτεραιότητά του τα προηγούμενα χρόνια, αλλά η καθημερινή του ενασχόληση τις δύο τελευταίες σεζόν και η ανάθεση καθηκόντων σε γνώστες του χώρου (πχ Λυσσάνδρου), τον βοήθησαν να αποκρυπτογραφήσει γρήγορα τους κώδικες του ελληνικού ποδοσφαίρου και να στηρίξει ουσιαστικά την ομάδα, βάζοντας σταθερά το χέρι βαθιά στην τσέπη μετά τις εισηγήσεις του πλέον αρμόδιου, Χαβιέ Ριμπάλτα.
Πριν τους πανηγυρισμούς λοιπόν ο Νίκολιτς έχει το δύσκολο έργο να κρατήσει όλο το τμήμα προσγειωμένο και να συνεχίσει την επιτυχημένη του δουλειά μέχρι την μαθηματική κατάκτηση του τίτλου. Τότε θα είναι η ώρα της χαράς και των πανηγυρισμών, αλλά και του σχεδιασμού της επόμενης μέρας, που έχει αρχίσει ήδη. Η ΑΕΚ δεν ”τσίμπησε” στις προκλήσεις , στηρίχθηκε στις σκέψεις του προπονητή της και με την αμέριστη συμπαράσταση του κόσμου είναι έτοιμη για ακόμη έναν τίτλο, 3 μόλις χρόνια μετά το νταμπλ της σεζόν 2022-23.
