Δεν γράφω συχνά για μπάσκετ. Ίσως φταίει το γεγονός, ότι επί 13 χρόνια που ασχολούμαι με το χάντμπολ, όπου πάω το βρίσκω μπροστά μου. Όποια πόρτα και να χτυπήσω για να βρω γήπεδο, θα υπάρχει πάντα ένας “μπασκετικός” που θα μου την κλείνει. Το συνήθισα όμως και παλεύω και εγώ με τον τρόπο μου χαχαχα.
Το μπάσκετ της ΑΕΚΑΡΑΣ όμως είναι κάτι ξεχωριστό. Κάτι που έρχεται από το παρελθόν, πριν γίνει επαγγελματικό, πριν γίνει εμπορικό. Όταν ο Αμερικάνος ήταν από την Νίκαια και όχι από το Χιούστον. Όταν δεν υπήρχε “σάλα”, υπήρχε τσιμέντο και κάρβουνο. Όταν υπήρχε Παναθηναϊκό Στάδιο, με 80.000 μέσα και άλλους τόσους απέξω. Περιπέτειες πολλές, δόξες πολλές, μαγικές στιγμές αλλά και σκοτάδι βαθύ…
Τώρα υπάρχει ο Μάκης, ένας σεμνός, καταπληκτικός άνθρωπος, αρρωστάκι με την ΑΕΚ. Ένας υπομονετικός άνθρωπος, ο οποίος με συνεπή ακρίβεια παραμένει πιστός στο πλάνο του. Κάθε χρόνο μαζεύει ότι καλύτερο υπάρχει στην Ελληνική αγορά σε πιτσιρίκια, χτίζοντας σιγά σιγά μια σταθερή βάση με προοπτική δεκαετίας. Κυρίως με Ελληνόπουλα. Το ψάχνει και με τους ξένους, που έτσι κι αλλιώς είναι λαχεία. Όμως υπάρχει πλάνο με ξεκάθαρο στόχο και αυτό στον αθλητισμό πάντα επιβραβεύεται. Μπορεί να αργήσει λίγο, αλλά θα γίνει. Με υπομονή, όπως πάντα
Κώστας Σταματιάδης
