Είμαστε λιγάκι πιο ευαίσθητοι, τι να κάνουμε τώρα…
Βλέπεις, έτσι έχουμε μάθει από μικροί, έτσι έχουμε μεγαλώσει… Να λατρεύουμε την Ιστορία μας και να την τιμούμε… Να παραμένουμε πιστοί στα ήθη και στις παραδόσεις μας, να θυμόμαστε και να κλαίμε για τις χαμένες πατρίδες μας, να βρίσκουμε παρηγοριά σε σύμβολα, σε πρόσωπα, σε χρώματα…
Μεγάλο πράγμα η μνήμη, αλλά πιο μεγάλο πράγμα η διατήρηση και η τιμή της… Πώς δηλαδή να ξεχάσεις τον Κωνσταντίνο Σπανούδη;; Aπλά δεν μπορείς…. Ένας μυθικός Φαναριώτης, που όλη του η ζωή, ακόμα και ο γάμος του, ήταν μια σπονδή στον Μικρασιάτικο Ελληνισμό και όχι μόνο, στην Προσφυγιά, στον Αθλητισμό, στην Μουσική, στην Ελλάδα…
Ο εμπνευστής της Αθλητικής συνέχειας, του Ελληνισμού της Πόλης…. ” Να κάνουμε ένα κλούμπ, για να λέμε την Ιστορία μας”….
Ο άνθρωπος που έπεισε τον Βενιζέλο, να παραχωρήσει στο προσφυγικό Σωματείο έναν χώρο, που σε όλα αυτά τα χρόνια, έγραψε χρυσές σελίδες δόξας και τιμής….. Σε κάθε πέτρα, σε κάθε κόκκο χώματος….
Ο πρώτος Πρόεδρος της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως… Ο άνθρωπος που επέλεξε να φύγει από την ζωή, 17 χρόνια και 11 μέρες, μετά την ίδρυση του Σωματείου, στις 24 Απριλίου 1941…
Δεν άντεχε στην ιδέα ότι θα δει την Φασιστική Γερμανική μπότα, να πατάει το Αθηναϊκό έδαφος και την ιερή γή της Φιλαδέλφειας…
Τι να πεις άλλο για τον “Κύριο Κωνσταντίνο”… Μόνο μια κουβέντα… Σε ευχαριστούμε που υπήρξες και θα τιμούμε αιώνια την μνήμη σου και την κληρονομιά που μας άφησες…
Κώστας Σταματιάδης
