Μία Δευτέρα περίεργη είναι η σημερινή. Ακολουθεί μία Κυριακή δραματική λόγω του ποδοσφαίρου αλλά και ταυτόχρονα πανηγυρική, παγκόσμια πιο σωστά, λόγω του μπάσκετ. Διαλέγει ο καθένας και παίρνει. Ότι του αρέσει, ότι αντέχει, ότι προτιμά τέλος πάντων.
Θα μου επιτρέψετε να περιοριστώ στα του ποδοσφαίρου, καθώς η 4άρα του Πειραιά ήταν τόσο δυνατή που δεν αφήνει περιθώρια να σκεφτώ τίποτα άλλο. Θα προσπαθήσω να εκφράσω αυτά που νιώθουν οι πιο πολλοί ΑΕΚτζήδες από χθες το βράδυ. Την πίκρα, την απογοήτευση, τον θυμό, τα ”γιατί”, τις ενστάσεις για το στήσιμο της ομάδας, για την ”καμένη γη” που παρέλαβε ο Χιμένεθ και εμμέσως πλην σαφώς φωτογράφισε(…),αλλά και πολλά άλλα για μια ομάδα που δεν αρκεί να αυτοαναγορεύεται ως ”μεγάλη”, αλλά πρέπει και να συμπεριφέρεται ως τέτοια.
Πρώτα απ’όλα, θα πρέπει να τονίσουμε και πάλι ότι ολόκληρος ο οργανισμός ΑΕΚ άργησε να ξυπνήσει από τα πανηγύρια του περσινού τίτλου και με μία συμπεριφορά νεόπλουτου αγνόησε τους κακούς οιωνούς που από νωρίς είχαν αρχίσει να συσσωρεύονται πάνω από τα Σπάτα. Σαν αποτέλεσμα είχαμε τον τραγικό μεταγραφικό σχεδιασμό του καλοκαιριού με την ανοχή του Μαρίνου Ουζουνίδη, τις ήττες σε νομικό επίπεδο που πλήγωσαν την επικοινωνιακή εικόνα της ομάδας (περίπτωση Λάζαρου, επεισόδια με Ολυμπιακό) και ”την αποπομπή των τριών” μέσα στον κακό Νοέμβρη, πάλι με την ανοχή Ουζουνίδη.
Παρόλαυτα η ομάδα ήταν αξιόμαχη, καθάριζε εύκολα τα ματς με θεωρητικά πιο αδύναμους αντιπάλους και έχανε δύσκολα, ακόμα κι όταν ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε (πχ με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό εντός). Ταυτόχρονα σε κανένα αγώνα στους ομίλους του Champions League,με αντιπάλους την Μπάγερν, τον Άγιαξ και την Μπενφίκα δεν έχασε με 4άρες και χωρίς να προσπαθήσει. Ήταν ”λίγη” και ακίνδυνη σίγουρα και κατέβηκε απλά για τη συμμετοχή, τερματίζοντας χωρίς πόντο, αλλά μόνο από τον Άγιαξ την πρώτη αγωνιστική έχασε με 3-0, με το σκορ να διαμορφώνεται προς το τέλος και χωρίς να αντιπροσωπεύει την εικόνα του αγώνα.
Πολύ περισσότερο, ο Μαρίνος Ουζουνίδης δεν έφυγε όταν έπρεπε (τέλη Νοεμβρίου 2018), που έπρεπε έτσι κι αλλιώς ( διαβάστε εδώ τι έγραψα τις 13/12/18), αλλά έφυγε όταν αντιμετώπισε τον –καλύτερο σαν ομάδα- ΠΑΟΚ και αρνούμενος να χάσει πήρε το 1-1. Τότε κατηγορήθηκε για ”γιόμες”, χθες δεν είδαμε ούτε αυτό(!)…
Η ομάδα αποδυναμώθηκε σε σχέση με το περσινό πρωτάθλημα, ο Χιμένεθ έφυγε και ξαναγύρισε χωρίς να καταλάβουμε γιατί αυτό το ‘’΄πήγαινε-έλα’’, ο Ουζουνίδης έχασε σταδιακά τα αποδυτήρια, οι παίκτες δεν έπαιζαν για τον προπονητή τους, στηριζόταν σε συγκεκριμένες επιλογές και ξαφνικά αναγκαζόταν να χρησιμοποιήσει αυτούς τους οποίους ο ίδιος δεν υπολόγιζε(πχ Μοράν).
Στις διαμαρτυρίες μας για την εικόνα της ομάδας, η απάντηση της ΠΑΕ ήταν σταθερή και μονότονη: ”Mην απαξιώνετε τους παίκτες που πήραν πρωταθλημα μετά από 24 χρόνια και έβαλαν την ομάδα στους ομίλους τoυ Champions League”.Koλλήσαμε στο ”πριν” λοιπόν,αλλά για το πώς θα συνεχίσουμε να είμαστε καλοί….κουβέντα!
Η ζημιά όμως είχε γίνει και οι στόχοι χάθηκαν. Αναρωτιέσαι πως ήταν δυνατόν αυτό το σύνολο να παίζει χωρίς τον Σιμόες!Πώς είναι δυνατόν να στηρίζεται στον Τσιγκρίνσκι,που δυστυχώς δεν τον κρατάνε τα πόδια του και ο Σβάρνας να μην παίρνει μισή ευκαιρία,τη στιγμή που ο Ούρος Τσόσιτς με απανωτά θέματα απειθαρχίας έπαιξε μέχρι και αμυντικό χαφ!
Ήρθε λοιπόν ο Χιμένεθ ως Μεσσίας!Πήρε 2 επαγγελματικές νίκες με Ατρόμητο εκτός και ΟΦΗ εντός, χωρίς να παίξει μπάλα(για την ακρίβεια πόνεσαν τα ματάκια μας…), αλλά αξιοποίησε παίκτες που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί (Αλμπάνης),δίνοντας ελπίδες για ανάκαμψη.
Με αυτά και με τα άλλα φτάνουμε χθες στο ”Γ.Καραϊσκάκης” όπου τα πράγματα εξελίχθηκαν ιδανικά στην αρχή. Όταν κάνεις το 0-1 στο 2’ και βλέπεις ότι είναι θέμα χρόνου να τους κάνεις και το 0-2, χρειάζεται ένας καλός καπετάνιος να διαχειριστεί το ”σκαρί” που έχει. Δεν το πας ”φουλ τις μηχανές” και στο τέλος που καραβοτσακίζεσαι αφήνεις υπονοούμενα για τον προηγούμενο που δεν το είχε συντηρήσει καλά!Τα ήξερες.
Επιπλέον αντιμετωπίζεις τον πληγωμένο Ολυμπιακό που παίζει στην έδρα του και θέλει να σε κατασπαράξει για να εξιλεωθεί, ενώ ο αντίπαλος προπονητής κατεβάζει την ίδια 11άδα που μεσοβδόμαδα έπαιξε ευρωπαϊκό απαιτητικό ματς!Επομένως τα περί φυσικής κατάστασης πάνε περίπατο, εκτός κι αν μιλάμε για ερασιτέχνες.
Ξεκινάς αγαπητέ Μανόλο με τον Κλωναρίδη, που σε δικαιώνει με την κούρσα που κάνει στο γκολ, αλλά από εκεί και μετά το γνωστό τίποτα! Επιλέγεις τον Άλεφ μετά τον τραυματισμό,για παρτενέρ του Σιμόες και τον Νέναντ Κρστίσιτς δεν τον χρησιμοποιείς ούτε σαν αλλαγή,όταν ήταν φανερό ότι ο Μαρτίνς σου έχει πάρει τον άξονα στο β΄ μέρος. Τον Αλμπάνη που είχε ανεβασμένη ψυχολογία από τα προηγούμενα ματς και θα μπορούσε να κρατήσει έστω κάποια μπακ του Ολυμπιακού πίσω, τον θυμάσαι στο 85’(στο 3-1)…Και στην τελική ούτε μια γιόμα δεν είχαν κουράγιο να κάνουν σε εκείνον τον ταλαίπωρο τον Πόνσε που έτρεχε σαν το κυνηγόσκυλο να μαζέψει ότι μπορούσε;Ο Μάνταλος χωρίς ψυχή και αναποτελεσματικός, ενώ ο Λιβάγια ανεξήγητα πεσμένος στο β’, όπου μάλλον περισσότερο προσπαθούσε να μην πέσει σε κάποια παγίδα και δει την κόκκινη για άλλη μία φορά.Η ιστορία για τον Χιμένεθ γράφει ακόμη μία βαριά ήττα στον Πειραιά(είχε φάει 6 το 2011…).Δεν υπάρχει δίπλα αστερίσκος,που να επεξηγεί ”έχασε γιατί η ομάδα ήταν αγύμναστη”….απλά.
Δείτε την αλήθεια κατάματα και βρείτε το θάρρος να την πείτε στον κόσμο, που υποφέρει βλέποντας αυτές τις εμφανίσεις.Τα ντέρμπυ θέλουν ψυχή.Η ΑΕΚ δεν την είχε! Η ομάδα βγάζει κόμπλεξ στο Φάληρο και φυσικά δεν φτάνει η περσινή απόδραση με τον Γιακουμάκη, για να σβήσει τόσες ήττες και συντριβές εκεί μέσα. Δεν αντέχεται!
Τα ”δεν πειράζει” και τα ”κοιτάμε το επόμενο ματς” είναι για μικρές ομάδες που θέλουν να κρύβονται! Τα περί ”Αγιά Σοφιάς” θα καταντήσουν γραφικά. Χωρίς ομάδα δεν κάνεις τίποτα. Γι’αυτό και ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη του και δεν έρχεται στο γήπεδο.
Φέρε πρωταγωνιστές να στο γεμίσουν κ.Μελισσανίδη!
Αν θέλεις να λέγεσαι μεγάλη ομάδα, παίρνεις παικταράδες και δεν φοβάσαι κανέναν αντίπαλο και καμία έδρα. Πηγαίνεις και κτυπάς τον μεγάλο σου αντίπαλο μέσα στην έδρα του. Ότι έκανε κι ο Ιβάν με τον ΠΑΟΚ που πήρε το πρωτάθλημα πριν τις γιορτές και αγόρασε 4 παίκτες για να δυναμώσει την ομάδα!
Με απλά λόγια, οι μεγάλες ομάδες πρέπει να είναι μεγάλες κάθε Κυριακή, είτε χάσουν είτε κερδίσουν. Είναι σημαντικό να τα έχεις δώσει όλα και να φεύγεις χωρίς δικαιολογίες από το γήπεδο. Ακόμη κι αν χάσεις.Τότε σε σέβεται και ο αντίπαλος περισσότερο!
Όταν όμως κάθε 2-3 χρόνια σου ρίχνει 4 κι εσύ φέρνεις στον πάγκο μαθητευόμενους μάγους, με παίκτες που δεν κοστίζουν περισσότερο από 100-200.000€ δεν μπορείς να μιλάς για τίτλους.
Θα περιμένεις κάθε 30 χρόνια τη σειρά σου…
