Μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό με το λεπτό, παίρνει μορφή, παίρνει σάρκα και οστά, το όνειρο του κάθε Αεκτζή…
Το καινούργιο του σπίτι, η Αγιά Σοφιά… Και ότι ακόμα θα βρίσκεται μέσα σε αυτό, όπως το Μουσείο της Προσφυγιάς, το Μουσείο της Ιστορίας της ΑΕΚ και ότι άλλο… Θα είναι δηλαδή κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο…
Θα είναι ένας διαρκής βωμός μνήμης, ιστορικής κληρονομιάς, αθλητικής ύπαρξης, πολιτιστικής δημιουργίας…
Ειλικρινά, αποστρέφω το βλέμμα μου από το καινούργιο πανηγύρι των ενδεχόμενων μεταγραφών του Δεκεμβρίου… Δεν με ενδιαφέρει το θέμα, ποτέ δεν με ενδιέφερε…
Όπως δεν με ενδιαφέρουν τα λεφτά, τα μπάτζετ και τα ρέστα, δεν είμαι λογιστής, ποτέ δεν ήμουν…
Εκείνο που με ενδιαφέρει, είναι τι βλέπω να παίζει μέσα στο γήπεδο, όχι πόσο κοστίζει, δεν κρίνω ποτέ κάτι από το πόσο στοιχίζει… Ας μην κοστίζει και τίποτα, αρκεί να είναι αυτό που πρέπει, όπως πρέπει, την ώρα που πρέπει…
Αν δεν είναι, τότε το αγωνιστικό ταμείο είναι ελλιπές άρα και το λογιστικό θα είναι ελλιπές….. Και αν δεν είναι, θα γίνει….
Όνειρο και αυτό λοιπόν, βαδίζει με γοργά βήματα προς την ολοκλήρωσή του… Και τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για όλα τα υπόλοιπα φλέγοντα θέματα της ΑΕΚ…
Μόνο τότε όμως….
Κώστας Σταματιάδης.
