Ο τίτλος του άρθρου σίγουρα δεν παραπέμπει στην πραγματικότητα που ζούμε αληθινά, και δεν είναι όνειρο.
Αλήθεια αν κάποιος τον Ιούνιο μου έλεγε ότι η ΑΕΚ τέλος Δεκεμβρίου θα είναι 1η στην SUPERLEAGUE, στους 16 του CONFERENCE, και στους 8 του κυπέλλου Ελλάδος με τέτοιο πρόγραμμα που την πάει καρφί στον τελικό….
Θα τον έβγαζα τρελό σίγουρα!!
Αλλά η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι αυτή και δεν μπορεί να την αμφισβητήσει ΚΑΝΕΙΣ!!
Πάμε λοιπόν στο δια ταύτα κλείνοντας το 2025.
Μια βαριά πληγωμένη ψυχολογικά ομάδα μετά το τέλος της περασμένης αγωνιστικής σεζόν, με αλλαγή προπονητή, με νέα διοίκηση, προσπαθώντας να βρει τον χαμένο αγωνιστικό εγωισμό της και όχι μόνο, ξεκίνησε νωθρά, αλλά και με πολλούς αμφισβητίες.
Πρωταρχικός στόχος να περάσει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ στους ομίλους του CONFERENCE, μέσα από μια πολύ δύσκολη διαδικασία τριών προκριματικών και τα κατάφερε.
Κατά δεύτερον να φτιάξει ένα αξιοπρεπές ρόστερ, να διώξει από πάνω της βαρίδια αγωνιστικά και οικονομικά (τύπου π.χ ΜΑΡΣΙΑΛ-ΛΑΜΕΛΑ) και να είναι ανταγωνιστική σε Ελλάδα και Ευρώπη επίσης το κατάφερε.
Πολύ δύσκολη εξίσωση είναι η αλήθεια!!
Με έναν προπονητή άγνωστο στο ευρύ κοινό, προερχόμενος από το ρωσικό πρωτάθλημα, με την απόλυτη βεβαιότητα του τεχνικού διευθυντή ότι είναι ο ιδανικός να τρέξει το φετινό και όχι μόνο ποδοσφαιρικό project, αλλά με περγαμηνές όπως μας έλεγε. Και δικαιώθηκε!!
Οι μεταγραφές άργησαν να γίνουν, η ομάδα είχε πολλά κενά, στα φιλικά δεν εντυπωσίαζε, η γκρίνια μεγάλη από τους οπαδούς, και γενικότερα ένα κλίμα…”που πας ρε Kαραμήτρο”…και… ”τον χειμώνα θα ψάχνουμε πάλι για προπονητή”!!
Και όμως μέσα σε όλη αυτήν την ανασφάλεια και σε όλη αυτή την γκρίνια υπήρχε ένας άνθρωπος που έλεγε….ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ!! Ο Μάρκο Νίκολιτς!!
Βέβαια ο Οκτώβριος που μας είχε υποσχεθεί να είμαστε καλά, άργησε λίγο και….έγινε ένας….φανταστικός Νοέμβριος, που μαζί με τον Δεκέμβριο μας χάρισε απίστευτες στιγμές, απίστευτες νίκες, με πολύ καλό ποδόσφαιρο!
Τον λοιδορήσαμε, δεν το πιστέψαμε κυρίως μετά την ήττα με κατεβασμένα χέρια στον Φάληρο… παρόλο που ο πρώτος στόχος είχε επιτευχθεί να μπούμε στους ομίλους του CONFERΕNCE.
Ποτέ δεν κρύφτηκε, ποτέ δεν μάσησε από τραυματισμούς, από κάρτες από ελλείψεις, δούλεψε πολύ επειδή πίστευε στο έργο του και στους παίκτες του, υποστηρίζοντας τους στα δύσκολα και στα άσχημα αποτελέσματα.
Και μέσα από όλα αυτά με την απόλυτη στήριξη φυσικά του Μάριου Ηλιοπούλου, με την αμέριστη βοήθεια του Χαβιέρ Ριμπάλτα, κατάφερε αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο και μάλλον ουτοπικό.
Θα πρέπει να τους δώσουμε όλοι μας τα εύσημα διοίκηση και προπονητικό team, για το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα που κρίνεται 100% επιτυχημένο!!
Προφανώς και δεν σταματάμε εδώ, προφανώς και η ομάδα έχει ελλείψεις που θα πρέπει να καλυφθούν, προφανώς το ταβάνι μας είναι ο ουρανός!!
Όλα αυτά όμως σεμνά και ταπεινά, βήμα βήμα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς φανφάρες, μόνο με δουλειά πολύ, και πόλεμο απέναντι σε όλους και σε όλα (Μάκη ακούς???).
Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά σε όλους απανταχού.
Μιχάλης Μικελλής
