Ο Θοδωρής Καρασούλης σιγοτραγουδάει συνθήματα καθώς γράφει, κυριολεκτικά για να περάσουν οι ώρες που θα δεί και πάλι την ΑΕΚ στο χορτάρι του ΟΑΚΑ ολόκληρη και θελκτική και αποτυπώνει την ψυχοσύνθεση κάθε ΑΕΚτζη ετούτες τις ώρες πριν την ετήσια καλοκαιρινή πρώτη αντάμωση, με μια ρετρό διάθεση.
Έλα να νιώσεις πως ειν’ η ζωή… και η αλήθεια είναι ότι από μικρό παιδί η νύχτα που δεν πέρναγε με τίποτα ήταν αυτή που μετά από την καλοκαιρινή ραστώνη, θα πήγαινα να δω την “καινούργια” ΑΕΚ. Όλα τα νέα αστέρια, η μετουσίωση της καλοκαιρινής αγωνίας σε μια ομάδα που με τα παιδικά μου μάτια ήταν πάντα η μεγαλύτερη του κόσμου όλου! Μη νομίζετε, δεν μεγάλωσα και πολύ απο τότε σ’ αυτόν τον τομέα…
ΑΕΚ γερά, με τσαμπουκά, θα γίνεις πάλι πρώτη… και αν δεν γινόταν στα τυπικά και διαδικαστικά, στην καρδιά μου, στις καρδιές μας, ήταν πάντα η παντοτινή βασίλισσα. Άλλωστε δεν είχε ποτέ τόσο πολύ σημασία αυτό όσο η συνεύρεση με τα αδέλφια, κάθε Κυριακή μέσα – έξω, με αυτά που μοιραζόσουν κοινές ευτυχίες αλλά και απογοητεύσεις, κοινή χαρά αλλά και αδικία και πόνο.
Σαν βρεθείς στης Φιλαδέλφειας τα μέρη και αντικρίσεις κιτρινόμαυρη φανέλα… τρέλα! Η ιεροτελεστία να ξεκινάς με την παρέα, με λεωφορεία, παπάκια και πιό μετά αμάξια, όπως και να πήγαινες όμως πάντα μα πάντα ήθελες να περπατήσεις απο τον σταθμό ίσαμε το περίπτερο και την Αγία Τριάδα επί της οδού Σμύρνης και να μπεις στην τελική ευθεία για τη Φωκών.
Εκεί πάντα το σκηνικό μάγευε την εφηβική μου ύπαρξη, αλλά και τη μεταεφηβική, η εικόνα της μεγάλης μαύρης σιδερένιας πόρτας της 10 “φάτσα κάρτα” (που πάντα ως δια μαγείας κάποιοι θα κλωτσούσαν απο μέσα και θα παρήγαγε αυτόν τον ξερό και απειλητικό ήχο) με το χτιστό σήμα της ομάδας απο πάνω από τη πόρτα της 9 που φαινόταν καθώς πλησίαζες στα αριστερά σου, αλλά και ο ήχος των συνωστισμένων “τρελών” της Σκεπαστής που μέσα απο τους καπνούς (των σαντουιτσάδων) με τα ποδοβολητά τους και τα συνθήματα τους σε έκαναν να νομίζεις ότι βαδίζεις στον αέρα καθώς έφτανες κοντά στο κιτρινόμαυρο αυτό γκέτο… θα μου λείψει όλο αυτό και μετά τον νέο Ναό!
Κιτρινισέ κιτρινισέ ολόκληρη η Ελλάδα... χωρίς υπερβολές το ένιωθες αλλά και το έβλεπες τη δεκαετία του ’90 με τα μάτια σου! Μια Φιλαδέλφεια “τίγκα” απ’ το πρώτο φιλικό της χρονιάς μέχρι το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν. Ο κόσμος ερχόταν να δεί μπάλα, να απολαύσει γνήσιο γηπεδικό κλίμα σ’ ένα από τα γήπεδα όλης της Ευρώπης, που χωρίς υπερβολές, τα προσέφερε αυτά σε μεγάλες δόσεις…
Μιά ιστορία από τη Πόλη, μας μεγαλώνει από παιδιά… και η αλήθεια είναι ότι όπου και να κάτσεις πιά ακόμη και στο ΟΑΚΑ, κοντά σου θα είναι κάποιος “πολίτης” με τη βαριά του προφορά και τις αναμνήσεις της ΑΕΚ και της Πόλης του ’50, τα χαμένα μεγαλεία, αυτά που του έλειψαν προσωπικά, όντας ο ίδιος έφηβος. Μόνο η κιτρινόμαυρη φανέλα με τον δικέφαλο τον συνδέει πια με τις πιο όμορφες θύμησες του και είναι σταθερά εκει. Εκεί είναι όμως και ο Πόντιος, ο Σμυρνιός, ο Πομάκος και ο μετανάστης (και άλλοι πολλοί) όλοι αυτοί που αγάπησαν την πιο φιλόξενη αλλά και πιο κοντινή εκδοχή του δικού τους δράματος, της δικής τους μνήμης, γιατί και ο Δικέφαλος αετός τους έχει βάλει όλα αυτα τα χρόνια, κάτω απο τις στοργικές του “φτερούγες” και τους “ταξιδεύει” αλλά κυρίως τους εκφράζει παντού και πάντα!
…για τα παιδιά στη ξενιτιά… όποιος από μας έχει λήψει από την πατρίδα έστω και ένα χρόνο μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει νοσταλγία. Νοσταλγία για την οικογένεια, για το κλίμα, για τον ήλιο, το μπλέ του ελληνικού ουρανού και θάλασσας, για την ΑΕΚάρα! Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η ομάδα και μόνο, έχει απο έναν τουλάχιστον σύνδεσμο οπαδών όπου “χτυπάει η καρδιά” του ξενιτεμένου ελληνισμού. Το παράδειγμα της Νέας Υόρκης που είχε ούτε έναν, ούτε δύο, αλλά τρεις συνδέσμους φίλων της ομάδας, μια εποχή, πιστεύω τα λέει όλα!
Όταν σε βλέπω η καρδιά μου χτυπά, πιο δυνατά πιο δυνατά… εχω καπνίσει μισό πακέτο καθώς γράφω, σας ζάλισα και σας με τα μελλοδραματικά ρετρό μου, αλλά η υπερένταση για το τι είδους ΑΕΚ θα δούμε σε λιγότερο πλέον από 24 ώρες δε φεύγει.
Θα το αφήσω εδώ γιατί κινδυνεύω πλέον να αρχίσετε να μου φωνάζετε “πες μας το Σάλι” και είμαι ανάξιος να το πω όπως το έλεγε ο αξέχαστος και αείμνηστος Θέμης “Σάλις”, “το ματωμένο του σάλι”, γιατί στο κάτω κάτω ρε παιδιά για κάτι τέτοιους ανθρώπους αγαπήσαμε περισσότερο την ομάδα μας και δεθήκαμε μαζί της, για τον ήρωα του Μπερναμπέου “Τσάκα Τσούκα” κυρ Κώστα, για τη γιαγιά της Σκεπαστής και για τον εν γένει χαβαλέ μας!
Θα πράξω κάτι που δεν συνηθίζεται και θα σας αφήσω εδώ από κάτω να απολαύσετε “το ματωμένο σάλι” από τον αείμνηστο “κυρ Θέμη”, με την ευχή να πεί μια καλή κουβέντα εκεί που βρίσκεται για την ομάδα και να την δούμε ακόμη καλύτερη από την περσινή…αν και θα το έχει πράξει ήδη πολύ πριν το σκεφτώ και το ζητήσω…
