Ήρθε η μέρα και η ώρα, για το τελευταίο αντίο… Δύσκολη η ώρα, δύσκολο και το μέρος, ελπίζω να προλάβω…
Αν και δεν θέλω… Δεν γουστάρω! Δεν λέει,να πω αντίο στον Αλεξέϊ… Όπως δεν λέει, να πάω στο γήπεδο και να μην είναι εκεί. Σε όποιο γήπεδο… Κάποια παιδιά, έχω συνηθίσει τόσα χρόνια, να τα βλέπω ίσως πιο πολύ και απο το σπίτι μου. Δεν κλείνει εύκολα το κενό αυτό…
Όταν λες αντίο, είναι κάτι τελειωτικό και δεν μου αρέσει αυτό. Όταν λες αντίο, είναι σα να κλείνεις το βιβλίο και εγώ θέλω να συνεχίσω να το διαβάζω. Όταν λες αντίο, είσαι σαν όλους τους άλλους και εγώ δεν θέλω να είμαι, γιατί δεν θα μας καταλάβουν ποτέ όλοι οι άλλοι…
Δεν λες αντίο σε κάποιον που δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή. Δεν λες αντίο, σε κάποιον, ο οποίος θα είναι παρών συνέχεια, όπως πολύ σωστά δηλώνει και το πανί των κοριτσιών του Γυναικείου βόλεϊ. Δεν λες αντίο…
Θα είσαι πάντα εδώ ρε Αλεξέϊ… Δίπλα μου στο Χάντμπολ…
Κώστας Σταματιάδης
