Η κλινική ψυχολογία λέει πως πίσω από κάθε φόβο υπάρχει ένα τραύμα, που χρειάζεται κατανόηση… Γι αυτό με κατανόηση αξίζει να αντιμετωπίζομε κάποια φερέφωνα των αφεντάδων τους, που αν πάψουν να δουλεύουν την μέση τους – το μοναδικό τους προσόν – θα χαθούν από προσώπου της γης… Όπως ακριβώς πρέπει να κάνει η ΑΕΚ με αυτή την ”κιτσαριό” φιγούρα των γηπέδων μας, που κάθε φορά νομίζει πως κάτι λέει επιτιθέμενος κατά της Κιτρινόμαυρης ομάδας, εκδηλώνοντας τις φοβίες του σαν συμπλεγματική ψυχοκαταθλιπτική παραφροσύνη, που προκαλεί μόνο γέλωτες στο φιλοθεάμον κοινό, το οποίο φευ έχει μνήμη…
Δεν νομίζω πως η ΑΕΚ πρέπει να απαντά και να ασχολείται με τέτοιες <<περιπτώσεις καναπέ>>, που τον φόβο τους εννοούν να τον μετασχηματίζουν σε ύβρεις και μέσω των ύβρεων σε εξώφθλαμη επιθυμία χειραγώγηση της διαιτησίας, όπως η τεχνογνωσία τους τους επιβάλλει τόσα χρόνια… Ο κόσμος, πάντως δεν είναι τόσο χαζός όσο νομίζουν… Έχει λοιπόν μνήμη… Και αυτό είναι που τους χαλάει τον ύπνο και πολεμούν, δια της επιθέσεως στην ΑΕΚ να αποτινάξουν το ζοφερό ποδοσφαιρικό τους παρελθόν… Δυστυχώς για εσάς δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι…
Η ΑΕΚ πρέπει να σκύψει με περισσότερη οργάνωση και ορθολογισμό πάνω ”στα του οίκου της”, για να μην ξανασυμβεί ”η παιδική χαρά” του Χαριλάου, για την οποία θα μιλήσομε παρακάτω , όπως ακριβώς έκανε μέχρι τώρα, που την έσφαζαν στο γόνατο ακυρώνοντάς της πέντε γκολ και απλά τους άφηνε στη χλεύη των υγιώς σκεπτομένων φιλάθλων, και να πάψει κάθε μορφής διελκυστίνδα με παρόμοια άτομα, που προάγουν μόνο το μίσος και την μισαλοδοξία στο χώρο του αθλητισμού, χωρίς με τόσες αφορμές εμπρηστικές που έχουν δώσει μέχρι τώρα να επεμβαίνει αυτεπάγγελτα ένας εισαγγελέας και να τους ”μπουζουριάζει” όπως απαιτεί μια κοινωνία δικαίου… Και δεν είναι η πρώτη φορά, που αυτά τα υπόδικα άτομα έχουν και πλατιά γλώσσα… Ναι υπόδικα για ηθική αυτουργία σε εγκληματική οργάνωση, που αφαίρεσε ζωή, και όμως παριστάνουν τους τιμητές των πάντων… Σε αυτή την κοινωνία παραφροσύνης ζούμε…
ΤΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΣΤΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ…
Αγωνιστικά τώρα, αυτό που είδαμε απ’ την ομάδα στου Χαριλάου, δεν τιμά κανέναν… Δεν στέκει καμιά δικαιολογία του τύπου απορρυθμίστηκε με την διακοπή του πρωταθλήματος η ομάδα… Αυτά είναι για όσους δυιλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμιλο… Διακοπή είχε και ο Άρης και οι άλλοι δύο και αν θέλετε διακοπή είχε και ο Λεβαδειακός, που παρουσιάτηκε όπως ακριβώς είχε σταματήσει… Ναι δεν αντιμετώπισαν όλοι οι παραπάνω ομάδες με τον βαθμό δυσκολίας που είχε ο Άρης… Σωστά… Όμως δεν στέκει ούτε αυτή η δικαιολογία… Απλά εφησύχασαν, απλά καβάλησαν κάποιοι το καλάμι πως κατάκτησαν τον πρωτάθλημα απ’ τον Γενάρη, απλά πήγαν πάνω εντελώς απροετοίμαστοι τόσο ψυχοπνευμτικά, όσο και σωματικά…
Βγήκαν παθογένειες στην ομάδα που μας γύρισαν στα δύο τελευταία χρόνια του Αλμέϊδα, την στιγμή που όλοι πιστέψαμε πως ανήκαν οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας… Βγήκε προς τα έξω μια ομαδική ελαφρότητα που δεν αρμόζει σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές… Έτσι έδειξε η εικόνα τους, όπου κανείς δεν μπόρεσε να κάνει κάτι καλό, γιατί αρκούσαν δύο τρεις μόνο σε καλή ημέρα και με καθαρό μυαλό να κερδίσεις αυτόν τον Άρη με τα χειρότερα πλάγια μπακ της ιστορίας τους ,τον Τεχέρο δεξιά και τον αριστερό μπακ του… Και όμως αυτά τα δύο ερασιτεχνικού επιπέδου μπακ δεν δέχθηκαν καμία πίεση, πάρα μόνο όταν μπήκε ο Κουτέσα πήρε παραμάζωμα δυο τρεις φορές τον ανύπαρκτο Τεχέρο και δημιούργησε τις δυό ευκαιρίες στο τέλος του αγώνα…
Και όταν μια ομάδα ”παλιμπαιδίζει” στην κυριολεξία σαν παιδική χαρά ολόκληρη, τότε κάτι δεν πήγε καλά στρατηγικά… Βγήκε ένα εκνευρισμός στην αμυντική γραμμή κυρίως , όπου κάθε επίθεση ενός μετριότατου Άρη νόμιζες πως θα κατέληγε στα δίχτυα μας… Συνέβη ότι ακριβώς και στη Λάρισα κύριοι… Ένα ολόκληρο πρώτο ημίχρονο και με τον αέρα ευνοϊκό είδαμε έναν Μουκουντί, να κάνει ότι ακριβώς και στο παιγνίδι του Θεσσαλικού Κάμπου, να πέφτει στην παγίδα του αργού τέμπου του Άρη και να αλλάζει πεντακόσιες παράλληλες μπαλιές στην άμυνα παίζοντας ποδόσφαιρο αλάνας…
Και αυτό συνέβη γιατί, μετά από πολύ καιρό, παραιτήθηκε ανεξήγητα απ’ τον οργανωτικό του ρόλο ο Ρέλβας και είδαμε τον Μουκουντί να παίζει όπως τα δύο χρόνια που χάσαμε δυο τίτλους… Πικρή η αλήθεια, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα… Και σε όλη αυτή την αμυντική αργοδιμοιρία δεν ακούσαμε κάτι απ’ τον πάγκο, δεν είδαμε μια εντολή αλλαγής της κάκιστης οργανωτικής συμπεριφοράς του Μουκουντί… Αν δε προστεθεί το γεγονός ότι δεν είχαμε δεξιό μπακ στην ομάδα, χωρίς να ευθύνεται ο Οντουμπάτζιο, αφού σχεδόν τελειωμένος και αποκομμένος απ’ την ομάδα κλήθηκε να παίξει σε ένα δύσκολο παιγνίδι… Ο άνθρωπος έτρεμε απέναντι σε έναν παίκτη τον Ντούντου, που δεν έχει ξανακουστεί εφέτος και όμως δεν πέρασε ούτε μια φορά την σέντρα, την στιγμή που στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τα πλάγια μπακ είναι το πενήντα τοις εκατό κάθε ομάδος επιθετικά… Λάθη τραγικά απ’ τον πάγκο που πληρώθηκαν τοις μετρητοίς μέσα στο γήπεδο…
Έπειτα η αγωνιστική ανυπαρξία του Ζοάο Μάριο… Εντάξει έκανε εκτός έδρας ένα καλό παιγνίδι στο Ηράκλειο… Όμως… Σε ένα δύσκολο παιγνίδι στο Χαριλάου και παίζεις με έναν παίκτη ουσιαστικά στα φτερά απέναντι στον ανύπαρκτο Τεχέρο, που δεν τρέχει συνολικά σαν Ζοάο με τεράστιες παραστάσεις πάνω από τέσσερα με πέντε χιλιόμετρα τρέξιμο σε κάθε αγώνα, ενώ παίζει σε ζωτικό χώρο δέκα τετραγωνικών όλο κι όλο και μένει μέσα για εβδομήντα λεπτά, αν και η μορφή του αγώνα βοούσε ότι χρειαζόσουν έναν παίκτη να πάει τον ελάχιστο Τεχέρο στο ένας με έναν και να τον βάλλει στην περιοχή του, όπως έκανε ο Κουτέσα, αλλά ήταν πια αργά…
Αυτές τις τρεις κραυγαλέες παραφωνίες στο Χαριλάου, που έκοψαν την ομάδα στη μέση, τις είδε σαφώς ο Νίκολιτς και νομίζω πως θα επέμβη δραστικά σε πρόσωπα και νοοτροπίες γιατί την Κυριακή ο αγώνας με τον ενισχυμένο επιθετικά κυρίως ΠΑΟ είναι μια ολόκληρη χρονιά! Με νίκη είσαι κοντά στην κορυφή και θα περιμένεις έπειτα από δυο αγωνιστικές τον Ολυμπιακό να ξεκαθαρίσεις ποιος θα είναι αφεντικό για το πρωτάθλημα, αφού θα ακολουθήσουν και τα μεταξύ των τριών ντέρμπι… Με οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα ξεμακραίνεις απ’ την κορυφή και το πράγμα πάει στα δύσκολα για το πρωτάθλημα… Για τον αγώνα της Τετάρτης με το ΟΦΗ δεν κάνω κουβέντα… Το πάθημα με την επιδειχθείσα ελαφροσύνη στην Θεσσαλονίκη νομίζω τέλειωσε οριστικά στα χέρια και στο μυαλό του Νίκολιτς και των παικτών… Δεν νομίζω πως μια σοβαρή πια ΑΕΚ μπορεί να απειληθεί από μια καλή και οργανωμένη μεν ομάδα, αλλά σε καμιά περίπτωση ικανή να κάνει κακό μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια…
Θοδωρής Γεωργάκης
