Δεκαπενταύγουστο σήμερα, γιορτάζει η Ορθοδοξία την χάρη της…
Με δεκάδες ονόματα, ανάλογα την περιοχή και τα θαύματα που έχει κάνει…. Κάθε χρόνο έρχεται η Παναγία Δέσποινα και αγκαλιάζει στοργικά κάθε ανάγκη, κάθε επιθυμία, κάθε ύπαρξη… Γιατρεύει τις πληγές και τις χαμένες ψυχές…
Ήρθες πάλι, να μυροβολήσεις την κάπνα, να αναπαύσεις τις αδικοχαμένες ζωές, να δώσεις ελπίδα στους πληγέντες, αισιοδοξία στην γενικότερη μιζέρια μας…
Ενδεικτική η απελευθέρωση των δύο παιδιών από τους Τούρκους αν και νομίζω ότι οφείλεται στο αίσθημα επιβίωσης του Ερντογάν και όχι στον γραφικό που σε επικαλείται…
Ζόρικος ο πόνος, βαθύς και ασήκωτος, έχεις πολύ δουλειά να κάνεις με μας … Μην σπαταλήσεις όμως δάκρυα, γιατί δεν τα αξίζουμε….
Γιατί δεν κάνουμε κάτι να βοηθήσουμε την πατρίδα μας, τον συνάνθρωπό μας, τον εαυτό μας… Απολύτως τίποτα…. Καθόμαστε απαθείς και δεχόμαστε μοιρολατρικά κάθε δεινό που μας μαγειρεύουν και μας σερβίρουν ασταμάτητα και με επιμέλεια….
Απύθμενη κρίση ηθικής, επιλεκτική μνήμη σφιχταγγαλιασμένη με κάποια ιδεολογία, με μοναδικό στόχο, σκοπό, αυτοσκοπό, Θεό, την εξουσία και την διατήρισή της…
Μην κλάψεις για μας, γιατί θα περάσει και αυτή η μέρα και πάλι θα σε ξεχάσουμε, θα σε λησμονήσουμε… Θα μας θολώσει το μυαλό η ρουτίνα της επιβίωσης…
Ήρθες πάλι σήμερα, να μας θυμίσεις χίλια δύο όπως την Έλλη, όπως τον χαμό των δύο παλικαριών στην Κύπρο, όπως την απώλεια του Γιάννη του Ξενάκη, αλλά και τις γιορτές αγαπημένων προσώπων, της Μαρίας, της Δέσποινας. της Παναγιώτας, του Παναγιώτη, του Μάριου.
Ήρθες να μας θυμίσεις πώς ο Ελληνικός Αθλητισμός φωτοβολεί τον δρόμο μας και γλυκαίνει τις ψυχές μας … Πώς γεμίζει με Ελλάδα τον κόσμο όλο…. Ήρθες πάλι….
Σαν Εκατονταπυλιανή σε γνώρισα πέρσι στην Πάρο, θα δω πώς θα σε γνωρίσω σήμερα….
Ήρθες πάλι….
Κώστας Σταματιάδης.
