Σαν χθες, εννιά χρόνια πριν….
Όταν σταμάτησα και το ξανάπιασα από την αρχή… Γιατί βλέπεις ο μάγκας εκεί πάνω, για δικούς του, ακατανόητους λόγους, είπε να μου δώσει μια δεύτερη ευκαιρία… Άγνωστο μέχρι πότε……
Ζόρικες τότε οι στιγμές, αμέσως μετά το περίφημο φάιναλ φορ της Λαμίας και την εκτός τόπου και χρόνου, εξοντωτική τιμωρία της ομάδας… Τεράστια πίεση, μοναδική συναισθηματική φόρτιση, κατέληξε σε ένα αξέχαστο ΔΣ της ΜΑΝΑΣ, εκεί στην Δεκελείας…
Εκείνο το βράδυ, απλά αρνήθηκα να σταματήσω να ζω…. Μόνο αυτό, τίποτα άλλο…
Και από τότε, απλά επισημοποιήθηκε, πως ένα κομμάτι της καρδιάς μου, είναι ΜΌΝΟ δικό της… Πέρασαν κιόλας εννιά χρόνια…. Μια ολόκληρη ζωή… Και αυτή η φωτογραφία, είναι σημαδιακή…..
Είναι 15 μέρες μετά, όταν με σήκωσε ο Δημήτρης από το κρεβάτι, για να πάμε στην επίσημη “πρώτη” της ομάδας, στο ανοιχτό του Χαλανδρίου….
Και οι φωτογράφοι που ήταν εκεί για να καλύψουν την πρεμιέρα, έβγαζαν φωτογραφίες τον παλαβό που πήγε στο γήπεδο…. Πέρασαν κιόλας εννιά χρόνια….
Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω…. Υπομονή….
Όσο αντέχουμε, θα συνεχίζουμε….
Κώστας Σταματιάδης
