Συμπληρώθηκαν 8 χρόνια πριν δυο μέρες, από την 15η Ιουλίου του 2010…
Η πιο μακριά νύχτα της ζωής μου… Είχαν προηγηθεί τα γεγονότα της Λαμίας, η βαριά τιμωρία της Αθλητικής Δικαιοσύνης και μια βδομάδα πριν, η απώλεια του Αλέκου Σοφιανίδη… Επεισοδιακό συμβούλιο στα γραφεία της Μάνας, για την επιβίωση του τμήματος Χάντμπολ…. Για τους Μάγκες…
Δοκιμάστηκε πολύ η καρδιά, έφτασε στα κόκκινα και ράγισε…. Δεν έσπασε όμως, περιέργως άντεξε…. Δεν το πίστευαν οι γιατροί, ότι ήμουν όρθιος ακόμα και ζούσα… Φαίνεται ότι ο μάγκας εκεί επάνω, για δικούς του λόγους, είπε να με αφήσει λίγο ακόμα… Μπας και βάλω μυαλό…
Μάλλον πρέπει να το έχει μετανιώσει, γιατί συνεχίζω να αγαπάω με πάθος ότι με πληγώνει… Δεν βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς, 40 χρόνια ανώριμος, ξεφτίλας Δον Κιχώτης είμαι, δεν θα αλλάξω τώρα… Έτσι κι αλλιώς, ένα κομμάτι της καρδιάς από τότε δεν υπάρχει, δεν είναι δικό μου….
Ανήκει σε έναν έρωτα, που 15 μέρες μετά, σήκωσε έναν παλαβό από το κρεβάτι, για να πάει στην “πρώτη” της ομάδας στο Χαλάνδρι, όπου βγήκε αυτή η φωτογραφία… Στους Μάγκες του….
Αντέχουμε, συνεχίζουμε και ας μην μας καταλάβουν ποτέ….
Κώστας Σταματιάδης.
