Σαν χθες ήταν, όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο αδερφός μου ο Μιχάλης…
Ήθελε να μου πει για την ιδέα του, για το όνειρό του… Για το πάθος του… Για το aekpassion… Μου ζήτησε να βοηθήσω, γράφοντας ότι θέλω, ότι σκέφτομαι, ότι νομίζω….
Επικίνδυνο να λες κάτι τέτοιο σε έναν παλαβό σουλατσαδόρο… Αποφάσισα να το κάνω και εδώ και δύο χρόνια, κάθε μέρα, γράφω ότι αισθάνομαι, μέσα από την καρδιά μου… Μέσα από την ψυχή μου…
Το aekpassion δεν είναι ένα κλασσικό σάιτ, ένα κλασσικό μπλόγκ, σαν όλα τα άλλα… Είναι η καψούρα μας, είναι ο μπελάς μας, είναι η τρέλα μας… Όλα αυτά αποτυπώνονται σε ότι διαβάζετε εδώ… Δεν είμαστε δημοσιογράφοι, ούτε φιλοδοξούμε να υποκαταστήσουμε τα παιδιά που είναι η δουλειά τους αυτή…
Έχουμε έναν δικό μας τρόπο να προσεγγίζουμε τα θέματα στον κιτρινόμαυρο πλανήτη και όχι μόνο….. Δεν μας νοιάζουν οι δημόσιες σχέσεις, ούτε αν θα συμφωνούν όλοι μαζί μας… Άλλωστε αυτό δεν είναι υγιές… Υγεία είναι να είσαι όσο πιο δίκαιος γίνεται σε αυτά που λες και αυτά που γράφεις… Χωρίς εμπάθειες ή συμπάθειες …. Χωρίς δεύτερες σκέψεις…
Πιστεύω ότι το aekpassion αυτό το έχει καταφέρει και για αυτό συνεχίζει και υπάρχει… Για όσο μπορούμε και το κάνουμε αυτό και όσο συνεχίζουν και γουστάρουν να μας διαβάζουν….
Άλλωστε, έτσι κι αλλιώς, μοιραζόμαστε ένα κομμάτι από την ψυχή μας με όλους εσάς, κάθε μέρα, με κάθε κείμενο, με κάθε λέξη….
Υπομονή, αντέχουμε, συνεχίζουμε….
Κώστας Σταματιάδης.
