Λίγο πριν ξεκινήσει η προετοιμασία των «κιτρινόμαυρων» στην Ολλανδία, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε κάτι που έλειπε από τον οργανισμό τα τελευταία χρόνια, και αυτό είναι η σταθερότητα.
Σταθερότητα. Μια λέξη που έχει παρεκτραπεί πολλές φορές από πολλούς συλλόγους και σε όλες τις εποχές, σε στασιμότητα και ατολμία, η οποία έχει αποβεί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων καταδικαστική. Αυτά χαρακτήριζαν και την «Ένωση» μέχρι φέτος.
Χρειάστηκε η έλευση του Ματίας Αλμέιδα για να κάνει πάλι τον οργανισμό «ΑΕΚ» να εγκολπωθεί την σταθερότητα. Από τη χρονιά του πρωταθλήματος και μετά, οι «κιτρινόμαυροι» (έμψυχο δυναμικό, τεχνική ηγεσία, μεταγραφικό επιτελείο) θύμιζαν το υφαντό της Πηνελόπης όταν την κυνηγούσαν οι μνηστήρες, τη μέρα ραβόταν και τη νύχτα ξηλωνόταν. Τον Απρίλιο του έτους που σε λίγο φεύγει, ο μέχρι πρότινος τεχνικός διευθυντής του «Δικεφάλου», Γιάννης Παπαδημητρίου, σε μία κίνηση ενδεικτική της μεταστροφής της διοίκησης να βάλει μια τάξη, έδωσε τα χέρια με τον «Πελάδο», ο οποίος με τη σειρά του έπεισε και τον Δημήτρη Μελισσανίδη για τις προθέσεις του.
Τα αποτελέσματα, φαίνονται στη βαθμολογία αλλά και στο χορτάρι. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε σε αυτά. Το κυριότερο βέβαια, είναι ότι ο κόσμος της ομάδας αγκάλιασε το σχέδιο Αλμέιδα από την πρώτη στιγμή. Και αν συνεχίσει ο Αργεντίνος τεχνικός με αυτόν τον τρόπο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η «Ένωση» θα πρωταγωνιστεί για πολλά χρόνια στην Ελλάδα και θα μεγαλώσει το κύρος της στην Ευρώπη. Μπορεί το νέο γήπεδο, να συμβάλλει ήδη σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά το αγωνιστικό κομμάτι διαθέτει την μερίδα του λέοντος. Και έγκειται στη θέληση του «κιτρινόμαυρου» οργανισμού να το διατηρήσει ψηλά.
