Ο λεγόμενος “Αυτοκράτωρ” Φατίχ Τερίμ έγινε “πράσινος”. Το ιδιαίτερο timing με τον ερχομό του Ερντογάν, τα σενάρια για Μπακασέτα και το τι μέλλει γενέσθαι με τις μεταγραφές.
Ο Φατίχ Τερίμ παρουσιάστηκε και επίσημα ως προπονητής του Παναθηναϊκού. Γιατί όμως αυτό έχει σημασία; Πρώτα απ’όλα γιατί αφορά έναν άμεσο ανταγωνιστή της ΑΕΚ για τον τίτλο, με την αλλαγή αυτή στον πάγκο του “τριφυλλιού” να μοιράζει δεδομένα από την αρχή τα χαρτιά στο τραπέζι. Αφετέρου, γιατί συμβαίνει κάτι πρωτόφαντο, που μας κάνει πραγματική εντύπωση: πέρα από το ότι τόσο στο ποδόσφαιρο, όσο και στο μπάσκετ, οι αντίπαλοί μας έχουν ως επικεφαλής των οικείων τμημάτων προπονητές από την άλλη πλευρά του Αιγαίου (κάτι που δεν έχει επαναληφθεί ποτέ στην ελληνική αθλητική ιστορία, εφόσον δεν κάνουμε κάποιο συνταρακτικό λάθος), ο ελθών μετά… βαΐων και κλάδων Τερίμ άμα τη αφίξει του στην Αθήνα, έκανε και το… πολιτικό του σχόλιο: “Είμαστε δύο χώρες που μοιραζόμαστε πολλά χρόνια αυτή την ίδια θάλασσα (σ.σ. εννοώντας το Αιγαίο)”, ενώ είπε πως δέχθηκε και τηλεφώνημα από τον Ερντογάν, που τον “συνεχάρη” για τον ερχομό του στην Ελλάδα.
Αν όλα αυτά δεν είναι πολιτικές προεκτάσεις του ποδοσφαίρου, αγνοώ το τι μπορεί να είναι. Και αλήθεια πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Ακριβώς 18 ημέρες μετά την άφιξη Ερντογάν στην Αθήνα και την υπογραφή συμφωνιών σε τομείς “χαμηλής πολιτικής”. Ελληνοτουρκική προσέγγιση, λοιπόν, και στο χορτάρι, σε μια παράξενη χρονική συγκυρία, τη χρονιά μάλιστα που συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Συνθήκη της Λωζάννης, που η Τουρκία τακτικά αμφισβητεί αν μη τι άλλο σε επίπεδο ρητορικής.
Τα παραπάνω δε συμβαίνουν, ενώ η ΑΕΚ μας, φύλακας της Μνήμης και εκπρόσωπος της Ρωμιοσύνης, όλων όσων ήρθαν από την… απέναντι Ελλάδα, μόλις πριν λίγες ημέρες άνοιξε το Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού, το πρώτο του είδους του, που αφηγείται και με τη συνδρομή της τεχνολογίας όλη την ιστορία, τη συλλογική και την προσωπική, εκείνων που αναγκάστηκαν σε ένα περιβάλλον κακουχιών, φτώχειας, συχνά ρατσισμού από τους (τότε) Ελλαδίτες και με μόνη αποσκευή τους συχνά τις μνήμες (και ενδεχομένως τη “Φανέλα με Δικέφαλο”, όπως έγραψε ο Παντελής Θαλασσινός) να φτιάξουν μια καινούρια ζωή. Αξιοσημείωτο, δε, πώς δεν έχει προβληθεί από τα ΜΜΕ το νέο διάδημα που δημιουργήθηκε χάρη στην ΑΕΚ και τον Δημήτρη Μελισσανίδη, κάνοντας πράξη το “Κέντρο Αθλητισμού, Μνήμης και Πολιτισμού Αγία Σοφία”, σε αντίθεση με όσα αφορούν τον νέο πράσινο κόουτς.
ΥΓ1: Και μιας περί… αθλητικών ελληνοτουρκικών ο λόγος, αναφορά πρέπει να γίνει και για τον Τάσο Μπακασέτα. Ο τόπος έχει βουίξει για συμφωνία με τον Παναθηναϊκό. Η επιλογή είναι στα πόδια του: εφόσον ο αρχηγός της Εθνικής επιθυμεί να ακολουθήσει μια πορεία απόλυτα επαγγελματική, όπως έκαναν και άλλοι, τους οποίους όλοι γνωρίζουμε και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε, έχει καλώς. Αν, από την άλλη, θελήσει να συνδέσει το όνομά του και πάλι με την ΑΕΚ, αποτελώντας έναν εκ των κρίκων του οικοδομήματος του Αλμέιδα, στην περίπτωση βέβαια που εξυπηρετεί το πλάνο του κόουτς μας, θα έχει κάνει κάτι που στο σημερινό, συχνά ψυχρό από άποψη συναισθημάτων, ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο συχνό. Τα πάντα από αυτόν εξαρτώνται και από το τι προτεραιότητες θέτει.
ΥΓ2: Γιαννούλης: Προσωπικά είναι από τις περιπτώσεις που θα ήθελα να δω με τα κιτρινόμαυρα. Έλληνας διεθνής, σε καλή ηλικία, με εμπειρία από την Αγγλία και με πολύ καλά επιθετικά στοιχεία, άκρως απαραίτητα για μια ομάδα φύσει δημιουργική, όπως η ΑΕΚ. Το οικονομικό βέβαια είναι το ένα σκέλος (καθώς αποκομίζει περί τα 1,9 εκατομμύρια ευρώ από τη συμφωνία που έχει σε ισχύ με τη Νόριτς), το ζήτημα του υπάρχοντος ρόστερ είναι το άλλο: τι μέλλει γενέσθαι με Μοχαμάντι και Χατζισαφί; Θα μείνουν και οι δύο μετά το καλοκαίρι ή μήπως ο ένας εξ αυτών; Το ότι πάντως είναι και οι δύο διεθνείς και μάλιστα ομοεθνείς, δημιουργεί δεδομένα “πονοκέφαλο” στον Αλμέιδα, που από 1η Ιανουαρίου (λόγω του Κυπέλλου Εθνών Ασίας και της συμμετοχής του Ιράν σε αυτό) θα διαθέτει μόνο τον Πήλιο ως καθαρόαιμο αριστερό μπακ, με ένα πρόγραμμα-φωτιά να μας περιμένει ενόψει.
