Ο Μάρκο Νίκολιτς είδε κάποιους από τους περσινούς εφιάλτες να επιστρέφουν την περασμένη Πέμπτη στο Alphamega Stadium της Λεμεσού. Για την ακρίβεια τους γνώρισε, αφού μέχρι προχθές είχε μόνο ακούσει για αυτούς. Είδε την ομάδα να κάνει εντυπωσιακό ξεκίνημα και αντί να απογειωθεί, παρατήρησε ένα συνονθύλευμα παικτών μπερδεμένο, άβουλο και με πλήρη έλλειψη συγκέντρωσης. Μοιραία ήρθαν και τα γκολ με αποτέλεσμα μία βραδιά που θα μπορούσε να έχει προδιαγράψει πολλά και να δώσει αέρα σε μία ομάδα που τώρα χτίζεται, μετατράπηκε σε δύσκολο γρίφο που δημιουργεί ανησυχία για το διακύβευμα της πρόκρισης. Δηλώσεις του τύπου ”η ΑΕΚ έδειξε ότι είναι καλύτερη από την ομάδα της Λεμεσού και θα περάσει” είναι περισσότερο ευχολόγια παρά σοβαρές τοποθετήσεις.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει αλλάξει και αλλάζει κάθε χρόνο με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Για να είναι μία ομάδα ανταγωνιστική, να μπορεί να διεκδικεί στόχους και να παρακολουθεί την εξέλιξη, χρειάζονται βασικά χρήματα. Πολλά χρήματα. Τόσο για μεταγραφές, όσο και για καλλιέργεια των φυτωρίων. Η ΑΕΚ με τον κ.Ηλιόπουλου δεν δείχνει να έχει πρόβλημα στο πρώτο, αν και στο δεύτερο έχει μείνει πίσω αφού παρέλαβε ”καμμένη γη”. Έτσι κι αλλιώς ο Χαβιέρ Ριμπάλτα έχει οριοθετήσει ένα πλάνο δράσης το οποίο όμως είναι τόσο εκτεταμένο, που αναγκάστηκε να δηλώσει προχθές ότι θα χρειαζόταν δυο –τρεις μεταγραφικές περιόδους για να το υλοποιήσει. Το καλό είναι ότι έχει την σύμφωνη γνώμη και την εμπιστοσύνη του καθ’ύλην αρμόδιου, του προπονητή Μάρκο Νίκολιτς. Επιπλέον δεν φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα με τη ροή χρηματοδότησης από τη διοίκηση του Μάριο Ηλιόπουλου, οπότε όλα καλά μέχρι εδώ.
Τα δύσκολα αρχίζουν όταν δεν ολοκληρώνονται οι συμφωνίες και υπάρχει καθυστέρηση. Όπως συνέβη στην περίπτωση του Ντέσερς. Δείχνουν όμως άπαντες οι εμπλεκόμενοι να καταλαβαίνουν, έστω και σε διαφορετικό χρόνο από αυτόν που μπορεί εμείς να νομίζουμε, ότι πρέπει να γίνει κάτι εντός κάποιων χρονικών ορίων. Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η μεταγραφή του Πένραϊς (μετά την απώλεια του στόχου του Γιούρασεκ) και φυσικά έτσι ολοκληρώθηκε η εντυπωσιακή κίνηση με τον Γιόβιτς, καθώς η ομάδα ξέμεινε από έναν παίκτη που να προωθεί τη μπάλα στα δίχτυα. Το αν ο Σέρβος παιχταράς θα γίνει ο ηγέτης της νέας ΑΕΚ ή θα ζήσουμε μία νέα περίπτωση Μαρσιάλ, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Εξάλλου δεν νομίζω να υπάρχουν τόσα λεφτά για πέταμα κάθε χρόνο!
Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η ”ανακατασκευή” του ρόστερ μίας ομάδας είναι μία υπόθεση χρονοβόρα και κοστοβόρα. Όταν όμως έχεις παράλληλα και επιτακτικές υποχρεώσεις (βλ. πρόκριση στη League Phase του Conference ) το πλαίσιο γίνεται ασφυκτικό για όλους και επιβάλει έναν μονόδρομο: αποτελέσματα και προκρίσεις ακόμα και με αντιποδόσφαιρο, ακόμη και με τρόπους που δεν δείχνουν πάντα οι πιο ενδεδειγμένοι. Άρα αν δεν κερδίσεις την πίστωση χρόνου που σου δίνουν οι προκρίσεις, είσαι χαμένος από την αρχή της περιόδου ξεκάθαρα.
Αυτή λοιπόν την πίεση δεν την αντέχουν όλοι, δεν μπορούν να τη διαχειριστούν. Το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια. Ποιος μπορεί να μας πει για παράδειγμα ότι δεν υπήρξε προχθές στη Λεμεσό έστω ένας παίκτης που κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών στο 0-2 δεν είπε σε κάποιον άλλο ”φέρτε μας την Άντερλεχτ τώρα” ή κάτι τέτοιο; Αυτομάτως χαλαρώνεις, κάνεις πλακίτσα και συνέρχεσαι βλέποντας τη μπάλα στα δίχτυα σου. Εκεί σε πιάνει πανικός!Ευτυχώς όμως στον πάγκο υπάρχει ένας προπονητής που παρακολουθεί το ματς και επεμβαίνει, δεν το αφήνει να κυλήσει. Ο Νίκολιτς είδε τι συνέβαινε, το συζήτησε στα αποδυτήρια και αποφάσισε ότι θα έπρεπε να επιστρέψει στον αρχικό του στόχο. Να φύγει από την Κύπρο χωρίς να χάσει τουλάχιστον. Έτσι κι έγινε ! Ακόμη κι αν στο β΄ χρειάστηκε να αλλάξει τη διάταξή του , ακόμη κι αν πλην του Πινέδα δεν τον βοήθησαν όσοι ήρθαν από τον πάγκο , το Χ το πήρε εύκολα. Βέβαια υπάρχει κι ο αντίλογος, ότι δεν απείλησε κιόλας. Σωστό. Δεν είπαμε ότι τα κάνει όλα τέλεια…
Η ουσία είναι ότι η ομάδα είναι ακόμα εντός προγράμματος, χρειάζεται την Πέμπτη μία νίκη-πρόκριση και προχωράμε για το επόμενο. Μέχρι τότε βήμα-βήμα, χωρίς τυμπανοκρουσίες σε περίπτωση επιτυχίας, γιατί όπως επίσης είπε ο Νίκολιτς στο προηγούμενο ματς, είμαστε Βαλκάνιοι και οι αντιδράσεις μας δεν είναι οι ψυχραιμότερες.
Οι αδυναμίες στα μπακ είναι εμφανείς, τις βλέπουν όλοι και κυρίως αυτοί που αποφασίζουν. Χρειάζεται όμως υπομονή γιατί η ζημιά που είχε υποστεί η ομάδα ήταν μεγαλύτερη από όσο νομίζαμε και δεν διορθώνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Όταν λέμε ζημιά αναφερόμαστε κυρίως στο πνευματικό κομμάτι, στη νοοτροπία των ποδοσφαιριστών που ανεξήγητα μπολιάστηκε με πολλή ηττοπάθεια. Αυτό για να αλλάξει θέλει μεγάλο σερί επιτυχιών και πειστικές εμφανίσεις.
Κλείνοντας να πούμε ότι όπως δεν ήταν άριστη η αμυντική λειτουργία στα δύο ματς με τη Χάποελ επειδή η ΑΕΚ δεν δέχθηκε γκολ, έτσι και τώρα με τον Άρη Λεμεσού δεν μπορούμε να μιλάμε για ”τρύπια” άμυνα λόγω των 2 γκολ. Να θυμηθούμε απλά ότι στο α΄μέρος του αγώνα με τους Ισραηλινούς στη Νέα Φιλαδέλφεια έχασαν τουλάχιστον 2 μεγάλες ευκαιρίες για γκολ. Το ίδιο συνέβη και στην αρχή του β’ μέρους στη ρεβάνς. Παίζουν πολλά ρόλο, όπως και ο παράγοντας τύχη. Αυτά όμως που δεν δικαιολογούνται είναι λάθη σαν αυτό του Στρακόσια που έκανε δώρο το κόρνερ στο 2ο γκολ. Αυτό το λάθος γεμίζει ανασφάλεια όλη την άμυνα και μπορεί να φέρει κι άλλα λάθη.
Με τη σκέψη ότι ο Νίκολιτς δείχνει να έχει αντιληφθεί το πρόβλημα σε όλο του το εύρος και παράλληλα με την αποφασιστικότητα που δείχνει ανεξάρτητα από το όνομα του κάθε ποδοσφαιριστή του (βλ. περίπτωση Μαρσιάλ), υπάρχει αισιοδοξία ότι κάτι καλό θα δούμε φέτος.
Αρκεί να κάνουμε υπομονή, γιατί σίγουρα θα πάρει χρόνο…
