Οι ώρες περνάνε και πλησιάζει η μέρα που η ΑΕΚ θα βάλει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή της επιστροφής στο Ευρωπαϊκό στερέωμα αφήνοντας σε όλους ένα μεγάλο ερώτημα που ίσως μετατρέπεται σε κρυφή ελπίδα…
Βαλάντης Αλεξούδης
Σήμερα Τρίτη και όλος ο φίλαθλος κόσμος περιμένει να νυχτώσει για να κάτσει μπροστά στην τηλεόραση και να παρακολουθήσει την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση που επιστρέφει στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει όμως μια μερίδα κόσμου που ανυπομονεί να περάσει η σημερινή μέρα για να ζήσει αυτό που περίμενε μέρες-μήνες-χρόνια.
Οι οπαδοί της Ένωσης πρόσθεσαν ακόμα ένα λόγο φέτος να χαμογελούν. Ο Δικέφαλος έχει επιστρέψει στους ομίλους του Uefa Champions League και την Τετάρτη περνάει την πρώτη δοκιμασία απέναντι στον Άγιαξ. Όλοι στο Κιτρινόμαυρο στρατόπεδο γνωρίζουν ότι, βάση λογικής και αντιπάλων, ταβάνι είναι η τρίτη θέση όμως λογική και ΑΕΚ είναι δύο ατέρμωνες έννοιες. Αυτό συμπεραίνεται από την περσινή πορεία της ομάδας σε όλες τις διοργανώσεις.
Με γνώμονα και συμπαραστάτη την Κιτρινόμαυρη τρέλα των τελευταίων δύο χρόνων πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν στην πρόκριση και σε ένα ακόμα ποδοσφαιρικό Ενωσήτικο θαύμα. Κατά τη γνώμη μου ορθώς το πιστεύουν αφού ο Μαρίνος Ουζουνίδης και οι παίκτες του δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα καθώς λείπει το άγχος μιας οποιασδήποτε αποτυχίας και πάνε με το κεφάλι ψηλά και το μαχαίρι στο στόμα να κοιτάξουν στα μάτια τους αντιπάλους και να αποκλείσουν κάθε πιθανότητα απλού τουρισμού κάθε Τρίτη ή Τετάρτη.
Είμαι της άποψης πως στη ζωή κάποιοι γεννήθηκαν πιστοί στρατιώτες της λογικής και κάποιοι λίγοι, αντίθετοι με πίστη στο απρόσμενο που όταν έρθει αφήνει την πιο γλυκιά γεύση. Όχι δεν χρίζω φαβορί την ΑΕΚ. Όχι δεν περιμένω να κερδίσει τη Μπάγερν…Δεν αποκλείω όμως και να το κάνει. Ότι και να γίνει παίκτες και κόσμος αξίζουν αυτές τις στιγμές που μόνο τυχαία δεν έχουν γίνει ένα με την ιστορία του συλλόγου. Ευλογία το να μπορείς να ασχοληθείς με πιο σημαντικά πράγματα από αυτό που άλλοι θεωρούν ταβάνι για τις ομάδες τους.
