Τραγωδία το χθεσινό παιχνίδι, όχι βέβαια Αρχαία Ελληνική, σύγχρονη και Αεκτζήδικη…
Δεν θέλω να ισοπεδώσω την ομάδα, δεν θα το κάνω ποτέ αυτό…
Δεν θέλω να βρίσω τους παίκτες, αν και αυτοί παρουσιάζουν αυτή την εικόνα…
Δεν θέλω να βρίσω ούτε τον Μαρίνο, ούτε τον Μανόλο, παρόλο που ο προπονητής, πάντα έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης…
Δεν θέλω να βρίσω καν τη διοίκηση, γιατί όπως έχω πει πολλές φορές από εδώ, αυτή είναι η λογική της και η φιλοσοφία της και δεν πρόκειται να αλλάξει, ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον…
Όποιος δεν το καταλαβαίνει ή δεν θέλει να το καταλάβει ή φαντάζεται ότι μόλις τελειώσει η «Αγια Σοφιά», θα κάνουμε μεταγραφές εκατομμυρίων, άδικα ταλαιπωρείται, άδικα στεναχωριέται…
Αυτά είναι τα δεδομένα μας και προσωπικά εμένα δεν με ενοχλούν, γιατί όντως έγιναν πολλά, μέσα σε πέντε χρόνια και δεν πρέπει να τα μηδενίζουμε όλα…
Άλλα πράγματα με ενοχλούν εμένα… Με ενοχλεί, όταν ακούω πολλά λόγια περί πάθους, ιστορίας, ψυχής και τα ρέστα και δεν τα βλέπω μέσα στο γήπεδο…
Με ενοχλούν οι κατά καιρούς διαρροές, δικαιολογίες, μελλοντικές ελπίδες, όταν η πραγματικότητα είναι διαφορετική και κάποια στιγμή έρχεται η προσγείωση που είναι συνήθως ανώμαλη…
Εγώ θέλω να ακούω και να ξέρω την αλήθεια, έντιμα και παντελονάτα και δεν με νοιάζουν οι τίτλοι, με νοιάζει να μην ακούω παραμύθια, με νοιάζει όσοι είναι στην ομάδα μας, να παλεύουν και να πολεμάνε και ας τους λείπει το ταλέντο…
Με νοιάζει όταν παίζουν με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη, να έχουν στο μυαλό τους ένα παλικάρι, που παραλίγο να αφήσει την ζωή του στου Χαριλάου, πριν περίπου 25 χρόνια… Και παρόλο που είναι καρφωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, είναι παρών σε όλα τα γήπεδα της γης, όπου παίζει η ΑΕΚ, σε όποιο άθλημα, ο Νικολάκης μας…
Και όταν δεν το βλέπω αυτό τρελαίνομαι… Όχι για την ήττα, αλλά γιατί πονάει το μυαλό μου……
Κώστας Σταματιάδης
