Αρχική / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Πόνος, πίκρα, στεναχώρια. Η καθημερινότητα του ΑΕΚτζή…

Πόνος, πίκρα, στεναχώρια. Η καθημερινότητα του ΑΕΚτζή…

Ο Μπάμπης Εγγλέζος προσπαθεί να διαχειριστεί την πίκρα των τελευταίων ημερών και να βρει μια ελπίδα για το αύριο του συλλόγου.

Θέλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι, το κείμενο που ακολουθεί, αναφέρεται αποκλειστικά σε θέματα που έχουν να κάνουν με αθλητισμό γενικότερα και εννοείται ότι δεν τα εξισώνει με τα πραγματικά προβλήματα της ζωής που μπορεί να αντιμετωπίζει ο καθένας από εμάς στην καθημερινότητά του. Απαραίτητη η διευκρίνιση, προς αποφυγή παρεξηγήσεων και παρερμηνειών.

Στα δικά μας λοιπόν, τα ΑΕΚτζήδικα, η πίκρα και ο πόνος που μας προκαλεί το σωματείο το τελευταίο διάστημα, όλο και μεγαλώνουν. Γράφω έχοντας στο μυαλό μου κυρίως τα τρία δημοφιλέστερα ομαδικά αθλήματα, ήτοι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϋ. Στο βόλεϋ ανδρών, η ομάδα ουσιαστικά έπαψε να υφίσταται, αφού δε δήλωσε συμμετοχή στην Α1. Στις γυναίκες, βρισκόμαστε στην Α2, κάνοντας προσπάθεια για άνοδο στη μεγάλη κατηγορία. Και στα δύο τμήματα λοιπόν, η πλήρης μιζέρια.

Κοιτάζοντας την ομάδα μπάσκετ, βλέπω έναν ιδιοκτήτη που έχει θέληση να φέρει το σύλλογο στην top κατηγορία ομάδων της Ευρώπης αλλά μάλλον δεν ξέρει πως. Και δικαιολογημένα δεν ξέρει, αφού όσο συνεχίζεται η κατάσταση με τα εγγυημένα συμβόλαια της Ευρωλίγκα και με την αποσύνδεση των εθνικών πρωταθλημάτων από τις ευρωπαϊκές συμμετοχές, η ομάδα «ταβάνιασε» από άποψη κατάκτησης τίτλων την προπέρσινη περίοδο, με το Κύπελλο Ελλάδος και το Basketball Champions League. Και πολύ φυσιολογικά, άρχισε να φθίνει. Καθόλου φυσιολογικό όμως δεν είναι, να χάνει συνέχεια από ομάδες όπως ο Κολοσσός, ο Ήφαιστος, το Ρέθυμνο και άλλες λοιπές συμπαθείς δυνάμεις του ελληνικού μπάσκετ. Η ομάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται τελευταία στο βαθμολογικό πίνακα(!!!!!!) και η καθημερινότητά της συνεχίζεται σα να μη συμβαίνει τίποτα. Παραδοχή της κατωτερότητας, λευκή πετσέτα, ανικανότητα δημιουργίας ενός τουλάχιστον αξιόμαχου συνόλου που, ελλείψει και του ΟΣΦΠ, θα τερματίζει τουλάχιστον δεύτερο; Ό,τι και να συμβαίνει, είναι πραγματικά λυπηρό και απογοητευτικό.

Στο ποδόσφαιρο, η μεγάλη εικόνα είναι η κατασκευή του γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτό θα έπρεπε – και θέλω να πιστεύω πως έτσι είναι – να επισκιάζει τα πάντα. Ένα ξεχωριστό κομμάτι όμως είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο είναι αυτό που, καλώς ή κακώς, δημιουργεί και καθορίζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στο σύλλογο γενικότερα. Και είναι αυτή η ομάδα που τα τελευταία 25 χρόνια, για κάθε μία χαρά που δίνει στον κόσμο της, του επιστρέφει δέκα πίκρες. Για κάθε ένα βήμα μπροστά, κάνει άλλα δύο πίσω. Μετά το πρωτάθλημα του ΄18, μου δίνει την εντύπωση ότι κάνει ο,τι μπορεί για να επιβεβαιώσει αυτούς που υποστηρίζουν ότι ήταν συγκυριακό και ουσιαστικά, πιο πολύ το έχασαν οι αντίπαλοι παρά το κερδίσαμε εμείς. Είναι λυπηρό να σκέφτεσαι ότι, ενώ με λίγες απλές διορθωτικές κινήσεις το καλοκαίρι του 2018, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μία πολύ ισχυρή ομάδα, πρόδρομο της ομάδας που όλοι θέλουμε και ελπίζουμε να δούμε στο νέο γήπεδο, το όλο εγχείρημα κατέληξε προχθές σε αυτόν το μίζερο, απαθή, περιφερόμενο θίασο που κατέβηκε να αγωνιστεί στο Φάληρο απέναντι στο μεγάλο «εχθρό». Δεν αντέχεται να λαμβάνεις από τους αντιπάλους οίκτο και όχι ποδοσφαιρική τσαντίλα. Δεν αντέχεται να σε λυπούνται από το να σε «μισούν» όπως θα ήταν το φυσιολογικό. Δεν αντέχεται να βλέπεις μία ομάδα που δε σου δίνει ούτε καν αυτή τη ρημάδα την ελπίδα ότι κάτι καλό μπορεί να βγει στο τέλος. Κύριοι διοικούντες, δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, ο σύλλογος αυτός δημιουργήθηκε για να λέει την ιστορία του τόπου του και είναι καταδικασμένος από τα γεννοφάσκια του να πρωταγωνιστεί. Και η ιστορία του είναι γεμάτη ηρωισμούς, άνισους αγώνες και κατακτήσεις. Το DNA της νίκης και του πρωταθλητισμού, πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να βρεθεί τρόπος να επανέλθει γιατί κακά τα ψέματα, έχει πλέον χαθεί. Και τη μεγαλύτερη ευθύνη για το project αυτό, το έχουν καλώς ή κακώς οι διοικούντες το σύλλογο σε όλα του τα τμήματα. Πρέπει να κόψουν το λαιμό τους και να επαναφέρουν το σύλλογο σε τροχιά συστηματικής διεκδίκησης τίτλων και να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να γιγαντώνεται ο σύλλογος καθημερινά. Γιατί τώρα νομίζω ότι έχουμε στρίψει το τιμόνι προς την άλλη, τη λάθος κατεύθυνση. Δεν είναι αργά, δεν είναι όμως και νωρίς για να γίνουν πράγματα. Τολμήστε και ο κόσμος έχει αποδείξει ότι είναι πάντα κοντά. Αρκεί να υπάρχει όραμα…

ΕΓΓΛΕΖΟΣ ΜΠΑΜΠΗΣ

Σχετικά με Μπάμπης Εγγλέζος

40 χρόνια ζωής, 40 χρόνια ΑΕΚτζής! Όταν με ρώταγαν παιδί, τί θέλω να γίνω, τους έλεγα να δουλεύω στην ΑΕΚ. Πρώτη επιλογή για σπουδές η δημοσιογραφία, με απώτερο στόχο, τί άλλο, το ρεπορτάζ της ΑΕΚ. Αλλιώς τα έφερε η ζωή και τώρα, με λίγα χρόνια καθυστέρηση, ερασιτεχνικά πλέον, το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Αφού έτσι κι αλλιώς, όλη μέρα ήμουν μπροστά σε μια οθόνη και διάβαζα για την ΑΕΚ, τώρα το κάνω και για το ΑΕΚpassion. Και η ικανοποίηση είναι μεγάλη.

Ελέγξτε επίσης

Ευχές της ΠΑΕ ΑΕΚ στον Πρωταθλητή

Ο Έλληνας πρωταθλητής του Τέννις Στέφανος Τσιτσιπάς δε σταματά να μας εκπλήσσει και η ΠΑΕ …

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com