Η οκταετής παρουσία του διεθνούς αμυντικού δεν είχε…happy end, παρά το κλίμα που επιχειρήθηκε να καλλιεργηθεί με τις εκατέρωθεν ανακοινώσεις.
Για να λέγεται του λόγου το αληθές, η είδηση της αποχώρησης του Μιχάλη Μπακάκη από την «Ένωση» πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, μιας και ο παίκτης είχε τεθεί εκτός ομάδας από το περυσινό καλοκαίρι. Έμενε μόνο η τυπική ολοκλήρωση της αποχώρησης του προτελευταίου παίκτη της «γενιάς» της Β΄ Εθνικής, της επιστροφής με την κατάκτηση του Κυπέλλου, του πρωταθλήματος και της επακόλουθης συμμετοχής στους ομίλους του Champions League, μέχρι την συνεχή καθοδική πορεία της ομάδας.
Τα σύννεφα στην σχέση μεταξύ του Μπακάκη και των «κιτρινόμαυρων» άρχισαν να φαίνονται από τον περασμένο Οκτώβριο, οπότε και τέθηκε εκτός πλάνων. Η συζήτηση για την παραχώρησή του είχε ξεκινήσει το καλοκαίρι του 2020, όταν και είχε προταθεί στην Λεγανές. Οι Ισπανοί, όμως, δεν τήρησαν τις οικονομικές απαιτήσεις που είχαν τεθεί από πλευράς της «Ένωσης» με αποτέλεσμα να μην προχωρήσει. Έναν ολόκληρο χρόνο μετά, όμως, όταν η τελευταία αναζητούσε μια λύση για να φύγει ο Έλληνας μπακ, δεν υπήρχε τίποτα στον ορίζοντα. Αυτό σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς του και την αγωνιστική του κάμψη, οδήγησε στον παραγκωνισμό του.
Το πώς φτάσαμε στην αποχώρηση του Μπακάκη, εξηγείται με δύο σκέλη, το αγωνιστικό και το ψυχολογικό. Σχετικά με το πρώτο, ως ο αρχαιότερος εκ των αρχηγών του «Δικεφάλου», έφερε ένα μερίδιο ευθύνης για την κατακόρυφη πτώση της ομάδας, κάτι που αποτυπωνόταν και στα μεγάλα παιχνίδια (π.χ. στο Παναθηναϊκός-ΑΕΚ της σεζόν 2019-20), απότοκο της προσωπικής του πτώσης, η οποία προήλθε από τραυματισμούς.
Όσον αφορά το δεύτερο, δέχθηκε μαζί με τους υπόλοιπους παίκτες της φουρνιάς του 2014, το μεγαλύτερο βάρος της κριτικής από τον απογοητευμένο κόσμο, που έβλεπε την «Ένωση» να χάνει τους στόχους της κάθε σεζόν από το 2018 και ύστερα, η οποία μεταφράστηκε σε τοξικότητα. Αυτή ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, οδηγώντας στην φυγή ενός παίκτη που θα ήταν σημαντικό γρανάζι στην ομάδα του Ματίας Αλμέιδα.
