Μεγάλο το οδοιπορικό στην Κοζάνη αυτή την φορά…
Μεγάλο και το ζόρι, με χίλια δυο προβλήματα, που προέκυπταν συνέχεια, λες και η Θεά Τύχη, μας είχε γυρίσει την πλάτη από νωρίς…
Σε όλες αυτές τις μέρες, είχα απορροφηθεί τόσο πολύ από τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν και την προετοιμασία της παραγωγής του αγώνα, που δεν βρήκα χρόνο, να δω κανέναν από τους φίλους και τις φίλες στην Κοζάνη…
Ήθελα όμως, έστω και την τελευταία μέρα, να πάω σε ένα αγαπημένο μου μέρος, ακόμα και αν χρειαζόταν, να αλλάξω την διαδρομή της επιστροφής… Έπρεπε οπωσδήποτε, να περάσω από τον Βαθύλακκο και τον ιστορικό φούρνο της οικογένειας Κωνσταντινίδη…
Με τις κιτρινόμαυρες επιγραφές, την μεγάλη σημαία της ΑΕΚ απέξω και τις πασίγνωστες σακούλες, με τον Δικέφαλο Αετό, σε διάφορα χρώματα… Σκέφτηκα ότι θα έκανα έκπληξη στον Χρήστο, που μου είχε ζητήσει να περάσω, όταν θα ανέβαινα… Μπαίνω λοιπόν στο μαγαζί και βλέπω τον άρχοντα…
Με “έκοψε” κανονικά και μου λέει” σαν γνωστός μου φαίνεσαι, χαμογελάς κιόλας….”Του λέω, ήρθα να δω τον γιο σου… “Έχει πάει στην Κοζάνη” μου λέει … Όταν του είπα ότι είμαι ο γιος του Ανδρέα, φωτίστηκε το πρόσωπό του και άρχισε αμέσως να θυμάται απίστευτα πράγματα…. Χρονολογίες, ημερομηνίες γέννησης, περιστατικά, απίθανες ιστορίες… Δεν με άφηνε να φύγω….
“Άσε με να φύγω, έχω ταξίδι, αλλά θα ξανάρθω… “Με τίποτα όμως, λέμε…
Ήθελε να μου πει τα πάντα, αυτός ο λεβεντάνθρωπος ΑΕΚΤΖΗΣ, που παρόλο που ζει σε μια γωνιά της Ελλάδας, τον ξέρουν όλοι…. Με χίλια ζόρια, μπήκαμε στο αυτοκίνητο να φύγουμε, αφού βέβαια βγάλαμε μια φωτογραφία μαζί…
Ούτε κατάλαβα το ταξίδι της επιστροφής, μετά από αυτή την συνάντηση, που με γέμισε τόσο όμορφα συναισθήματα και δύναμη και υπομονή για την συνέχεια….
Κώστας Σταματιάδης.
