Όποιος έχει μεγαλώσει στην γωνιά μιας κερκίδας, όποιος έχει καταπιεί χιλιάδες χιλιόμετρα, μετρώντας μερόνυχτα σε μια Εθνική Οδό, δεν ξεχνάει…
Όποιος έχει γλυτώσει αμέτρητες φορές από του χάρου τα δόντια, ακολουθώντας ένα όνειρο, μια ιδέα, μια ανάμνηση, ξέρει καλά… Όποιος ακολουθεί την καρδιά του με σωστό ή λάθος τρόπο, δεν έχει σημασία, καταλαβαίνει τι λέω… Όποιος παίρνει στο κατόπι, αυτή την πουτάνα την λευκή γραμμή στην Εθνική Οδό, δεν χρειάζεται να μιλήσει…
Έξι παιδιά πλήρωσαν το πιο ακριβό τίμημα που υπάρχει, στον βωμό μιας τρελής επιθυμίας που δεν λογαριάζει δυσκολίες, κινδύνους, ασφάλεια… Να είναι κοντά στην ομάδα τους, ανεξάρτητα από τις συνθήκες… Εκατοντάδες αυτά τα ταξίδια, έλαχε στα παιδιά ο κλήρος του θανάτου… Κρίμα, κρίμα, κρίμα….
Και εμείς που μεγαλώσαμε και υποτίθεται ότι βάλαμε μυαλό, πάντα έχουμε ευαισθησία σε αυτά τα σουλάτσα…. Προσέξτε βρε, προσέξτε λιγάκι….
Δεν μας επιστρέφει την ζωή μας πίσω, κανένας…. Ποτέ ξανά τέτοια απώλεια… Ποτέ και για κανέναν..
Κώστας Σταματιάδης.
