Όταν ένας ποδοσφαιριστής αναλαμβάνει την εκτέλεση ενός πέναλτι, είναι υποχρεωμένος να το κάνει γκολ. Αν το βάλει, δεν έγινε και τίποτα. Αν όχι, τα ακούει απ’όλους, στιγματίζεται, το σκέφτεται για καιρό. Δεν αναφέρομαι στον Μπαρνάμπας Βάργκα που αστόχησε στην διαδικασία των πέναλτις, αλλά συνολικά στην ΑΕΚ. Η αποστολή που είχε απέναντι στον ΟΦΗ έμοιαζε με αυτή ενός ποδοσφαιριστή που εκτελεί το πέναλτι. Αν έπαιρνε το Super Cup δεν θα έλεγε κανείς τίποτα. ”Νικήσαμε, κάναμε αυτό που έπρεπε, συνεχίζουμε…”. Τώρα όμως που στράβωσε το πράγμα; Αρχίζει ο καταλογισμός ευθυνών, η γκρίνια, οι κουβέντες για τις μεταγραφές που δεν έγιναν ακόμη και άλλα παρόμοια.
Η αλήθεια είναι ότι με το 1-0 του Γιόβιτς, ελάχιστοι φοβήθηκαν την ανατροπή. Δυστυχώς μέσα σε αυτούς φάνηκε ότι ήταν κι ο Νίκολιτς που μάλλον εφησυχάστηκε από το σκορ και έδωσε περισσότερο χρόνο σε αρκετούς παίκτες του πριν τους κάνει αλλαγή. Ο Καλοσκάμης που πάλι δεν ήταν καλός, έπρεπε να είναι μέσα λόγω κανονισμού. Ο Καϊρίνεν; Ο Μαρίν που είχε κάρτα από το α΄μέρος; Ο Βάργκα που δεν φάνηκε καθόλου σε ολόκληρο το 90λεπτο; Απ’την άλλη η είσοδος του Ζίνι στο γήπεδο έδωσε άλλη ένταση στην ομάδα και ήταν φανερό ότι άργησε να μπει. Επιπλέον η εξαιρετική εμφάνιση του Πήλιου δεν βρήκε την ανάλογη στήριξη στην πλευρά του (Κοϊτά).
Γενικά η ΑΕΚ ήταν ”κάπως” από την αρχή. Ο Ρέλβας με συνεχή λάθη στη φάση ανάπτυξης ήταν πηγή κινδύνων. Ο Μουκουντί επίσης με λάθη και αργές τοποθετήσεις. Ο Μαρίν που προσπαθούσε πιο πολύ στο κέντρο, πήρε κάρτα νωρίς. Ο Καϊρίνεν κανείς δεν κατάλαβε το ρόλο του και τη συμμετοχή του στο ματς. Η μπάλα έφτανε πολύ δύσκολα μπροστά, ο Γιόβιτς που έβγαινε πολύ έξω από την περιοχή το κατάλαβε και προσπάθησε να απλώσει το παιχνίδι. Ο Βάργκα όμως που λόγω τακτικής την περίμενε μέσα στην περιοχή, χάθηκε εντελώς.Όσο για τον νεαρό Μπαλαμώτη που ήταν η έκπληξη της αρχικής 11άδας, μπορεί να μην ευθύνεται για τα 2 γκολ, αλλά ήταν φανερό ότι η χρησιμοποίησή του προκάλεσε μία νευρικότητα, όπως φάνηκε από τα πολλά αβίαστα λάθη.
Σίγουρα πάντως έλλειψαν η ένταση, το πάθος και η ταχύτητα από το παιχνίδι της ΑΕΚ.
Ήταν υποτίμηση του αντιπάλου;Έλλειψη συγκέντρωσης;Κούραση λόγω της προετοιμασίας;
Aυτά τα ξέρει μόνο ο Νίκολιτς και οι συνεργάτες του και όπως είπε ο ίδιος ”ήταν ένα καμπανάκι για τη συνέχεια”. Το πόσο αυτό το πάθημα θα γίνει μάθημα, θα φανεί την ερχόμενη Τρίτη στη Σόφια στο πρώτο ματς με τη Λέφσκι για τα play-off του Champions League.
Mέχρι τότε, η αίσθηση που μένει από την απώλεια του Super Cup είναι ”σαν να χάνεις ένα πέναλτι…”.
