Πήγα χθες, με τα παιδιά που έχουν το ντρόουν, να ρίξω μια ματιά στο μελλοντικό Κοτζά Αναστάς…
Δεν μπήκα μέσα, απλά έκανα το σουλάτσο μου από το βενζινάδικο της aegean, που είναι μεσοτοιχία με το παλιό εργοστάσιο…
Ήταν λες και θα εμφανιζόταν μπροστά μου ο Πάντζας, ο Σειλινός, ο Κωνσταντάρας, ο Κωνσταντίνου και τόσοι άλλοι τεράστιοι ηθοποιοί, από την δεκαετία του ’50 και μετά…
Υπήρχε μία ταινία, “Αυτό το κάτι άλλο”, που τελειώνει σε ένα αντίστοιχο εργοστάσιο, με μπόλικο ξύλο χαχαχαχα… Μπορεί να ήταν και αυτό το ίδιο…. Σαν παλιό σινεμά, που όμως με τα δικά μου μάτια, σε αυτό το ερειπωμένο παλιό εργοστάσιο, βλέπω το παλάτι που θα γίνει το κέντρο αναφοράς της ΑΕΚ…. Όλης της ΑΕΚ…
Της στοργικής, πολύπαθης, προσφυγοπούλας, ΜΑΝΑΣ ΑΕΚ… Βλέπω το καινούργιο σπιτικό, που με πολύ αγάπη, με πολύ μεράκι και παρά πολύ φαντασία, θα στεγάσει εκατοντάδες μικρές ενωσίτικες φωνές….
Τους μελλοντικούς αθλητές, τους μελλοντικούς οπαδούς της ομάδας… Μακριά από άλλες διαδρομές, μακριά από άλλες διεξόδους…
Πολύ καλό το γήπεδο, αλλά εγώ επιμένω, ότι το έργο ζωής της ΑΕΚ, θα είναι η φωλιά της ΜΑΝΑΣ… Σαν παλιό σινεμά και σαν την Χαλιμά, που μιλάει με τα παιδιά….
Κώστας Σταματιάδης.
