Ο Μπάμπης Εγγλέζος αρθρογραφεί για το κατάντημα της πρωταθλήτριας και επιμερίζει τις ευθύνες στους άμεσους και έμμεσους υπέυθυνους για την αγωνιστική κατρακύλα.
Είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο, ότι αν στην ΑΕΚ δεν αποκτήσουμε «ψύχωση» με την κατάκτηση τροπαίων, θα έχει χάθει μια για πάντα το dna του συλλόγου που γνωρίσαμε οι 30+ σε ηλικία οπαδοί της. Μετά και τα χτεσινά, πολύ φοβάμαι πως η ρότα της ομάδας(αγωνιστικά μιλώντας) είναι σε πολύ λάθος κατεύθυνση. Όπως όμως σε μια σχέση, δε φταίει ποτέ αποκλειστικά και μόνο ο ένας, έτσι και στην περίπτωση της κατρακύλας της περσινής πρωταθλήτριας, οι ευθύνες μοιράζονται σε πολλά μέρη. Όλα όμως οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, η ομάδα που όλη η Ελλάδα θαύμασε πέρυσι, κατάντησε φέτος έρμαιο στις ορέξεις του κάθε Ατρόμητου – Χαλκηδόνας και κάθε Παναιτωλικού.
Επειδή το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι, τα τραγικά λάθη του καλοκαιρινού σχεδιασμού απλώνονται μεγαλόπρεπα και σε όλη τους την έκταση μπροστά μας. Η αδυναμία στοιχειώδους σχεδιασμού όταν ο χρόνος ήταν ακόμα σύμμαχός μας, η ανικανότητα στη στελέχωση του ποδοσφαιρικού όσο και του μεταγραφικού τμήματος και η επίμονη άρνηση για λελογισμένη αύξηση του budget, εν’ όψει μάλιστα και της επικείμενης συμμετοχής της στο Champions League, οδήγησαν την ομάδα να μετράει ΜΗΔΕΝ ΒΑΘΜΟΥΣ στους ομίλους μετά από τέσσερις αγώνες και να βρίσκεται ΔΩΔΕΚΑ ΒΑΘΜΟΥΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ, μόλις την εντέκατη αγωνιστική!!! Η πρωταθλήτρια όλα αυτά, μην ξεχνιόμαστε… Όταν ανέλαβε αυτή η διοίκηση, είχε ένα σχεδιασμό που «πάταγε» σε δύο πυλώνες: την αγωνιστική αναγέννηση παράλληλα με το χτίσιμο του γηπέδου. Με τις καθυστερήσεις στο γήπεδο, η ομάδα αγωνιστικά ξέφυγε του σχεδιασμού και παρουσίασε αποτελέσματα πολύ νωρίτερα του αναμενομένου. Και αυτό φαίνεται πως οι διοικούντες δεν το είχαν προβλέψει αλλά και δεν ήταν έτοιμοι να το διαχειριστούν. Τα αποτελέσματα τα διαβάσατε παραπάνω.
Ο προπονητής με τη σειρά του, παρέλαβε μια ομάδα που φημιζόταν για τη μαχητικότητά της, για τη refuse to lose νοοτροπία της, για το εκπληκτικό οικογενειακό κλίμα των αποδυτηρίων της και μια ομάδα που, κατά τα λεγόμενά του, το μόνο που χρειαζόταν για να ανέβει πολλά επίπεδα, ήταν να μάθει να παίζει πιο επιθετικά. Λίγους μήνες μετά, η ομάδα δεν έχει σταυρώσει νίκη σε σημαντικό αγώνα(με εξαίρεση τα προκριματικά του Αυγούστου), παραδίδει το πνεύμα μόλις στραβώσει έστω και λίγο ένα ματς και παρουσιάζει σε αγώνα Champions League με αντίπαλο τη Μπάγερν(που παρακολουθούν εκατομμύρια μάτια σε όλο τον πλανήτη), την ώρα του αγώνα, δύο συμπαίκτες να μαλλιοτραβιούνται για μια λάθος τοποθέτηση! Συγνώμη Μαρίνο, αλλά έχει χαθεί η μπάλα κυριολεκτικά…
Last but not least, που λένε και στο χωριό μου, τα καμάρια μας, οι παικταράδες μας. Αυτοί που πέρυσι πραγματικά μας έκαναν υπερήφανους με την εικόνα που έβγαζαν στο γήπεδο και με όσα κατάφεραν. Και που ξαφνικά πίστεψαν πως όλα τελείωσαν για αυτούς με την κιτρινόμαυρη φανέλα στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Που άρχισαν να ψάχνονται για το μεγάλο άλμα σε μεγαθήρια της Ευρώπης, τύπου West Bromwich Albion! Που τσακώνονται για το ποιος θα πάρει μεγαλύτερο συμβόλαιο αλλά ταυτόχρονα και ποιος θα έχει τα περισσότερα like στα social media. Παίκτες μικροί σε νοοτροπία(φέτος) που δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος και το βάρος της φανέλας που φοράνε. Και αν πρέπει να συζητηθεί το ενδεχόμενο απομάκρυνσης του προπονητή, σίγουρα πρέπει να απομακρυνθούν και αρκετοί από αυτούς που τον αφήνουν ξεκρέμαστο σε κάθε αγώνα. Στα παραπάνω για τους παίκτες, ισχύει το ότι κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του.
Όλα τα παραπάνω λοιπόν, είναι δωρεάν σεμινάρια για το πως μπορείς να καταστρέψεις πολύ σύντομα μια ομάδα που πολύ λίγα πράγματα χρειαζόταν για να εκτοξευθεί κυριολεκτικά. Για το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί στην κάθε πλευρά, αφήνω τον καθένα να αποφασίσει μόνος του. Όλοι μαζί πάντως, κατάφεραν το ακατόρθωτο: ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ, Ο,ΤΙ ΕΧΤΙΖΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ.
Υ.Γ.: Από τον καταμερισμό ευθυνών δε θα αποκλείσω και τον «υπέροχο λαό» μας. Αυτόν που αφαίρεσε τρεις επιπλέον βαθμούς από την ομάδα(λες και δεν έφταναν αυτοί που πέταγαν οι παίκτες στο χορτάρι) και που συνεχίζει να απέχει από το γήπεδο(συμπεριλαμβανομένου και του μπάσκετ που η εικόνα του ΟΑΚΑ είναι τραγική), σαν να είναι χορτασμένος από επιτυχίες και καλό θέαμα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Φιλάθλους του καναπέ τους αποκαλούσαμε κάποτε, φιλάθλους του Facebook θα τους πω τώρα. Ξυπνάτε γιατί κάποια στιγμή θα είναι αργά!
ΕΓΓΛΕΖΟΣ ΜΠΑΜΠΗΣ
..αυτοί που “στηρίζουν” την ομάδα σε κάθε αγώνα, είναι αυτοί που ευθύνονται για το -3 και για κάθε τιμωρία της ομάδας και διώχνουν τους υπόλοιπους φιλάθλους από το γήπεδο… οι πρώτοι καλύτερα θα ήταν να απέχουν από το γήπεδο… ας πλακώνονται με τα ΜΑΤ ή με άλλους οπαδούς μακριά από το ΟΑΚΑ…ο περισσότερος κόσμος έχει ξενερώσει από αυτή την “επίμονη άρνηση για λελογισμένη αύξηση του μπάτζετ” που αναφέρεις και από το γεγονός ότι παίκτες που έχουν προσφέρει, φεύγουν για 100.000 και απαξιώνονται. Η κλασική ατάκα, “με τόσα θα βρούμε καλύτερο”, δε λαμβάνει υπόψη τον χρόνο προσαρμογής ενός νέου παίκτη και αν θα πιάσει τελικά στην Ελλάδα. Τέλος, 2-3 δυνατές προσθήκες που έπρεπε να γίνουν, ούτε καν λόγω Ch.L. δε σκέφτηκαν να έρθουν στην ομάδα λόγω και της σφιχτής οικονομικής πολιτικής. Η δικαιολογία “δε δίνω πολλά σε έναν για να μην χαλάσει το κλίμα στα αποδυτήρια” πήγε περίπατο, αφού τα αποδυτήρια φέτος είναι μπ…λο. Μόνο θετικό της σεζόν το νέο γήπεδο που προχωρά γοργά…