Με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στο instagram, ο Αλμπέρτο Μπρινιόλι αναφέρθηκε στη χθεσινή συμμετοχή του στον αγώνα της ΑΕΚ με αντίπαλο τη ΛΑΣΚ για της League Phase της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.
Το μήνυμα του Μπρινιόλι:
«Ήμουν 18 ετών και ξεκινούσα στη Serie D, με ένα όνειρο: να φτάσω στην κορυφή. Δεν ήταν ποτέ εμμονή, αλλά μάλλον ένας στόχος στον οποίο μπορούσα να αφιερώνω ένα κομμάτι του εαυτού μου κάθε μέρα.
Σχεδόν δεκαεπτά χρόνια μετά, αυτό το ορόσημο είναι εδώ. Και γίνεται ένα νέο σημείο εκκίνησης.
Αυτή η σκέψη απευθύνεται σε όποιον κυνηγά ένα όνειρο, σε οποιονδήποτε τομέα. Ο καθένας έχει τη δική του πορεία: μην συγκρίνεις τη δική σου με το χρονοδιάγραμμα κανενός άλλου.
Θα υπάρξουν κλειστές πόρτες, λάθη, άνθρωποι που θα μπαίνουν εμπόδιο στον δρόμο σου και μέρες που θα νιώθεις ότι δεν προχωράς. Δεν είναι όλα υπό τον έλεγχό σου — μην κατηγορείς τον εαυτό σου γι’ αυτό. Αλλά συνέχισε να δουλεύεις πάνω σε όσα *μπορείς* να αλλάξεις. Προσπαθούσα πάντα να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό ώστε, μια μέρα, να μην χρειαστεί να αναρωτηθώ πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν το είχα πιστέψει περισσότερο.
Μην ψάχνεις για δικαιολογίες ή συντομεύσεις. Αντιμετώπισε τα εμπόδια, αποδέξου τα λάθη — είναι μέρος της εξέλιξης. Και κράτα κοντά σου τους ανθρώπους που ξέρουν να βαδίζουν δίπλα σου, να σε προστατεύουν και να σου λένε την αλήθεια, ακόμα κι όταν πονάει.
Στην οικογένειά μου, τη γυναίκα μου και τον γιο μου: είστε το ασφαλές μου καταφύγιο, το βαθύτερο νόημα αυτού του ταξιδιού. Στους λίγους φίλους που έμειναν στο πλευρό μου ακόμα και όταν δεν υπήρχε τίποτα για να γιορτάσουμε: σας ευχαριστώ.
Στους συμπαίκτες μου, που με στήριζαν πάντα —κάθε μέρα, σε κάθε προπόνηση, εντός και εκτός γηπέδου: σας ευχαριστώ για τη σκληρή δουλειά που μοιραστήκαμε, για τη σωστή κουβέντα την κατάλληλη στιγμή και που δεν με αφήσατε ποτέ να νιώσω μόνος. Αυτό το ορόσημο ανήκει και σε εσάς.
Δεν ξέρω αν κάθε όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ξέρω όμως ότι αξίζει να δίνεις τα πάντα, για όσο χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας. Ακόμα και τις μέρες που δεν είναι τέλειες. Ακόμα και με ένα μικρό βήμα μπροστά.
Σήμερα, κοιτάζω πίσω εκείνο το δεκαοκτάχρονο αγόρι με τρυφερότητα. Θα ήθελα να το αγκαλιάσω και να του πω ότι θα χρειαστεί χρόνος. Ότι μερικές φορές θα πονάει. Και ότι οι άνθρωποι που έμειναν στο πλευρό του θα κάνουν αυτή τη μέρα ακόμα πιο όμορφη.
Και μετά, απλά θα του έλεγα: συνέχισε.
Το ταξίδι έχει ακόμα τόσα πολλά να προσφέρει».
