Πρώτες μέρες του 2019, ξεκίνησαν ήδη να ρίχνουν νερό στον μύλο της “κανονικότητας”… Που λέει, ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, παρά μόνο προς το χειρότερο. Διότι ουδείς εκ των ισχυρών, επιθυμεί κάτι άλλο.
Μας έχουν προσθέσει τόσα προβλήματα στην καθημερινότητά μας, που δεν μπορούμε να δούμε τίποτα άλλο, πέρα από την προσωπική μας επιβίωση… Πώς να ενδιαφερθεί, για το τι γίνεται στο Ανατολικό Σουδάν, στην Συρία, στην Παλαιστίνη, σε περιοχές της Λατινικής Αμερικής, της Κεντρικής Αφρικής, της Ανατολικής Ευρώπης, της Ασίας και πάει λέγοντας.
Πώς να σκεφτείς, ότι τα τελευταία 10 χρόνια, πέθαναν Παγκοσμίως περίπου 5.000.000 παιδιά, σαν θύματα μόνο από τους κατά τόπους πολέμους; Πώς να έχεις κουράγιο να διαμαρτυρηθείς, να φωνάξεις, να ουρλιάξεις, όταν έχουν φροντίσει, να σου φέρουν την Παγκοσμιοποίηση της φτώχειας, της ανασφάλειας, της αβεβαιότητας, στην χώρα σου, στην πόρτα σου… Για να σπάσουν την μαγκιά σου, την ανθρωπιά σου…
Ο στόχος είναι η αφαίρεση της προσωπικής επιλογής, της ελεύθερης βούλησης. Με έμμεσο τρόπο, συνήθως όμορφα τυλιγμένο σε συσκευασία δώρου. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο , τίποτα δεν γίνεται τυχαία… Απλά, σε κάποια διαλείμματα της σκοτισμένης σκέψης, σε κάποιες λίγες εκλάμψεις του μυαλού, μπορεί να δεις μια φωτογραφία και να αναρωτηθείς… Τι έγινε τελικά, τι να κάνουν τώρα τα δύο πιτσιρικάκια.
Έζησαν, μεγάλωσαν, πήγαν σχολείο, έχουν φαγητό και νερό, θα προλάβουν να μάθουν να αγαπούν τον τόπο τους και να βοηθήσουν την έρημη την πατρίδα τους… Για λίγο όμως… Και μετά ξαναγυρίζει το μυαλό στα δικά σου παιδιά, στην δική σου οικογένεια, στην δική σου πατρίδα. Και προσπαθείς να σκέφτεσαι σιωπηρά, μην κάνεις θόρυβο και ξυπνήσεις κατά λάθος τον πλανήτη που κοιμάται…
Κώστας Σταματιάδης.
