Η κόλαση για μία ακόμα φορά, μας χτύπησε την πόρτα...
Έχουμε κουφαθεί όμως και δεν ακούμε τίποτα τα 40-50 τελευταία χρόνια. Έκπληκτοι για μία ακόμα φορά, παρακολουθούμε ανήμποροι την καταστροφή να καταβροχθίζει την ζωή μας…
Τα δέντρα μας, τα δάση μας, το οξυγόνο μας, τα σπίτια μας, τις περιουσίες μας… Ανυπολόγιστης αξίας η αποτίμηση της καταστροφής. Κινέτα, Πεντέλη, Ραφήνα, Μάτι, Αγία Μαρίνα, Κάλαμος και βλέπουμε… Χαμένες ζωές, χαμένα δισεκατομμύρια, για αυτούς που τους αρέσει να μεταφράζουν σε αριθμούς τις αξίες.
Οι καιρικές συνθήκες, γνωστές εδώ και μέρες… Προετοιμασία όμως καμιά! Τρέχουμε πάντα εκ των υστέρων να μπαλώσουμε τις τρύπες. Δεν επενδύουμε ποτέ στην πρόβλεψη και στην πρόληψη. Προτιμάμε να πληρώνουμε πολλαπλάσια την επούλωση και τον περιορισμό της καταστροφής.
Γερασμένος και ανεπαρκής στόλος , μηδενική επένδυση στην ψηφιακή πυρανίχνευση και προειδοποίηση, ελλιπής προετοιμασία τον χειμώνα με ζώνες πυρασφάλειας, εκπαίδευση, κατασκευή δεξαμενών νερού ή ταμιευτήρων, μέτριος συντονισμός. Κάθε χρόνο λοιπόν είμαστε στο έλεος του κάθε επίδοξου εμπρηστή. Ξέρουμε τις προβληματικές περιοχές, ξέρουμε το χρονικό διάστημα, ξέρουμε τα τοπικά συμφέροντα, ξέρουμε την ενδεχόμενη δολιοφθορά… Και όμως την πατάμε συνέχεια, με τον ίδιο εντυπωσιακό τρόπο.
Όταν σκάνε τέσσερις-πέντε-έξι εστίες ταυτόχρονα, δεν υπάρχει τρόπος να κάνει τίποτα η Πυροσβεστική και τα αεροπλάνα, όταν έχει υψηλή θερμοκρασία και φυσάει λυσσαλέα… Δεν μαθαίνουμε από την πείρα μας; Δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας;; Πρέπει να καούμε όλοι ζωντανοί και να μην μείνει ούτε μισό δέντρο όρθιο για να βάλουμε μυαλό;; Κλάμα, οδυρμός, συμπαράσταση και ευχή, να σταματήσει επιτέλους η μ@@@κία που μας δέρνει…
Κώστας Σταματιάδης
