Πέρασε μια μέρα, χωρίς να αργήσει η αγάπη….
Πέρασε μια μέρα και προσπαθώ να μετρήσω τον απόηχο της μεγάλης βραδιάς στην Κοζάνη…. Είναι σαφές ότι στην Ελλάδα, έκανε πολύ λιγότερη αίσθηση η νίκη επί της FYROM, από ότι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο… Πιο ενδιαφέρον ας πούμε ήταν το αποτέλεσμα Μπαρτσελόνα – Ρεάλ ή αν έβαλε 35 πόντους ο Λεμπρόν…
Ή πόσα ακριβώς λεπτά, φαινόταν στην οθόνη το Thee Letters Code, που χαρακτηρίζει κάθε χώρα , από την IOC.. Ή αν πετούσε ελικόπτερο πάνω από το κλειστό… Όχι η νίκη μετά από αρκετά χρόνια, απέναντι σε μία από τις υπερδυνάμεις του αθλήματος, παγκοσμίως… Δεν μας ενδιαφέρει η πρώτη αθλητική παραγωγή διεθνών προδιαγραφών, που έγινε στην Ελλάδα για το άθλημα του Χάντμπολ…
Σε ένα πολύ όμορφο γήπεδο, σε μια πολύ όμορφη πόλη, την Κοζάνη, κοντά στα ευαίσθητα σύνορα της πατρίδας μας… Δεν μας ενδιαφέρει ότι δεκάδες φιλόξενοι άνθρωποι, λάτρεις του Αθλητισμού, βοήθησαν αφιλοκερδώς και από το πρωί μέχρι το βράδυ, να βγει ένα πραγματικά εντυπωσιακό αποτέλεσμα…
Τόσο, που οι απαιτητικοί εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, μας έδωσαν συγχαρητήρια στο τέλος…. Η καχυποψία και η αρχική αυστηρότητα, στα θέματα ασφάλειας, μάρκετινγκ και καταλληλότητας του γηπέδου, εξελίχθηκαν τελικά σε πλήρη αποδοχή και ικανοποίηση… Αυτά όμως δεν τα κάναμε μόνοι μας….
Είχαμε τους ανθρώπους μας από την τοπική κοινωνία κοντά μας, στα πάντα…. Που την Κυριακή το βράδυ, ήταν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο… Ένας από αυτούς είναι και ο Γιάννης, με την εξαιρετική ομάδα των εθελοντών του… Την Συνείδηση… Πώς να του αρνηθούμε μια φωτογραφία μετά τον θρίαμβο, δεν γίνεται ρε φίλε….
Δεν πάμε κύριοι από βίτσιο στην Κοζάνη να παίξουμε… Πάμε γιατί νιώθουμε ότι είμαστε στο σπίτι μας, με την οικογένειά μας και αυτό φαίνεται και στα αποτελέσματα….
Κώστας Σταματιάδης
