Mε τον καταρτισμό της ευρωπαϊκής λίστας παίρνουμε απόφαση κάποια πράγματα και σταματάει η (κουραστική) μεταγραφολογία. Κοινώς αυτούς έχουμε, με αυτούς θα πορευτούμε, κρατώντας κι ένα παραθυράκι ανοιχτό για τις εγχώριες διοργανώσεις.
Θα ρωτήσει κάποιος αν έχουν καλυφθεί όλα τα κενά. Προφανώς και όχι, αλλά αυτό συμβαίνει και στις μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου. Όλοι θέλουμε δυο και τρεις παίκτες στην ίδια θέση. Το πραγματικό ποδόσφαιρο δεν είναι σαν το Football Manager. Οφείλουμε να εμπιστευτούμε τη δουλειά του Μάρκο Νίκολιτς, γιατί το έχει κερδίσει με τη συμπεριφορά του και τα αποτελέσματα μέχρι τώρα. Ο Σέρβος κόουτς καλείται να καλύψει αυτά τα κενά από τις διαθέσιμες λύσεις ή με τα ανάλογα συστήματα που δεν θα τις αναδείξουν.
Θα ξαναπούμε ότι έχοντας πετύχει τον μεγάλο στόχο της πρόκρισης στη φάση των ομίλων του Conference League, θα δούμε πλέον μία ΑΕΚ απαλλαγμένη από το άγχος και το ”πρέπει”, μία ΑΕΚ διαφορετική που επιπλέον την υπολογίζουν ξανά και οι ”απέναντι”. Τέρμα οι πλάκες για τις άδειες Πέμπτες μας.
Ακολουθούν δύο σημαντικές και επικίνδυνες έξοδοι στην επαρχία (Λιβαδειά και Λάρισα κατά σειρά), για να επιστρέψει τέλος Σεπτέμβρη στη Νέα Φιλαδέλφεια με αντίπαλο τον Βόλο. Μεσολαβούν και αγώνες Κυπέλλου (με Αιγάλεω και Παναιτωλικό). Αμέσως μετά τον Βόλο ξεκινούν και πάλι οι αγώνες στην Ευρώπη (2/10).
Επομένως ο κάθε αγώνας πρέπει να προσεγγισθεί ξεχωριστά, να περιμένουμε και κάποια απώλεια (δεν θα έρθει το τέλος του κόσμου) και να μην αρχίσουμε τους ….πολλαπλασιασμούς (3×3 κλπ). Η ομάδα είναι σε καλή κατάσταση, δείχνει να έχει αφήσει πίσω της την περσινή σεζόν και πλέον είναι και πιο ευέλικτη αγωνιστικά, καθώς βλέπουμε τον Νίκολιτς να επιλέγει συστήματα ανάλογα τους διαθέσιμους παίκτες και τον αντίπαλο, σε αντιπαράθεση με το εμμονικό 4-2-3-1 του Αλμέιδα που κατάντησε να είναι τόσο καλά μελετημένο από τους αντιπάλους που ένιωθες ότι είναι εγκλωβισμένος στο ίδιο το πλάνο του! Το σημαντικότερο είναι η ισορροπία που υπάρχει στα αποδυτήρια καθώς ακόμη και οι περιπτώσεις που θα μπορούσαμε να καταλογίσουμε κάτι στον προπονητή (όπως πχ η αντιμετώπιση του Γιόνσον) είναι τόσο ξεκάθαρη που αποτελεί μέρος του σχεδίου δράσης που έχει για την ομάδα. Κάποιοι θεωρεί ότι το υπηρετούν, κάποιοι όχι. Τόσο απλά.
Ο κόσμος της Ένωσης μοιάζει να έχει ηρεμήσει μετά από αυτά που είχε βιώσει την περσινή χρονιά και κυρίως στο φινάλε της. Βλέπει την αλλαγή νοοτροπίας, βλέπει την προσπάθεια για βελτίωση και κάνει υπομονή στις φυσιολογικές αστοχίες. Σε αυτές θα μπορούσαμε να κατατάξουμε την καθυστέρηση του Χαβιέρ Ριμπάλτα στις υποθέσεις του φορ και του αμυντικού χαφ. Κυρίως το γεγονός ότι ονομάτισε τους στόχους του (Ντέσερς και Μορό) αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτοί είναι και κανένας άλλος! Χάθηκε πολύτιμος χρόνος και όταν ο Παναθηναϊκός με γεμάτη τσέπη από την πώληση του Ιωαννίδη, έδωσε στη Ρέιντζερς ότι ζητούσε, ήταν πια αργά για την ΑΕΚ. Παράλληλα υπάρχει το τεράστιο ”βαρίδι” του Αντονί Μαρσιάλ, που είναι ξένο σώμα προς την ομάδα αλλά βέβαια εξακολουθεί να χρυσοπληρώνεται.
Απ’την άλλη δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι νεοφερμένοι Ρέλβας, Μαρίν, Κουτέσα δίνουν ήδη πολλά στο παιχνίδι της ομάδας, ενώ ακόμη κι ο Πενράις έχει δείξει καλά στοιχεία, χωρίς βέβαια να εντυπωσιάσει. Σε αυτούς προσθέτουμε και τον άτυχο Καλοσκάμη, που αν δεν είχε τον τραυματισμό πιθανότατα θα μιλούσαμε ήδη γι’αυτόν. Άρα το ταμείο κρίνεται ως θετικό.
Άλλο ένα θέμα που έχει (αγωνιστικό) ενδιαφέρον και αξίζει να αναφερθεί είναι η συνύπαρξη Πιερό-Γιόβιτς στην επίθεση όπως τους είδαμε σε μέρος του β΄ ημιχρόνου με τον Αστέρα. Ένα κλασσικό, παλιομοδίτικο 4-4-2, με 2 σέντερ φορ περιοχής (strikers όπως σχολίασε χαρακτηριστικά ο Νίκολιτς ) που θυμίζει τη διάταξη της Γιουνάιτεντ του σερ Άλεξ τη δεκαετία ’90 με Γιορκ-Κόουλ μπροστά (τηρουμένων των αναλογιών)! Μάλιστα όπως είπε ο προπονητής της ΑΕΚ είναι ένα σχήμα που του αρέσει, να έχει 2 επιθετικούς δηλαδή μαζί κάτι που επιβάλει μάλλον την αγορά ενός ακόμη φορ για τις εγχώριες διοργανώσεις (η προθεσμία λήγει στις 12/9).Υπεθυμίζουμε ότι υπάρχει το περιθώριο μόνο για ελεύθερους (έως 26/9) πιθανότατα όμως και ανέτοιμους αφού είναι εκτός ομάδας.
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι αγώνες που ακολουθούν μετά τη διακοπή θα μας δείξουν και τα περιθώρια διάκρισης της ομάδας φέτος, τόσο σε Ελλάδα όσο και Ευρώπη.
ΥΓ: Τον Νοέμβριο του 2018 σε μία πρωτοφανή κίνηση ο Δημήτρης Μελισσανίδης, δρώντας εν εξάλλω μετά από κάποιες ήττες , έθεσε εκτός ομάδας τους Σιμόες, Μπακασέτα, Λαμπρόπουλο δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα στον τότε προπονητή Μαρίνο Ουζουνίδη, σε μία περίοδο που η ομάδα έπαιζε σε όμιλο του Champions League και οι υποχρεώσεις ήταν ιδιαίτερα αυξημένες. Η υπερβολική αντίδραση αναγνωρίστηκε περίπου 2 μήνες μετά, όταν οι Σιμόες και Μπακασέτας επανήλθαν στα αγωνιστικά πλάνα(όχι όμως κι ο Λαμπρόπουλος). Μήπως υπάρχουν και τώρα κάποια περιθώρια να ξαναδούμε την περίπτωση Μήτογλου;
