Ο Νίκος Ψημμένος γράφει για το γεγονός πως βρισκόμαστε στα μισά του Φεβρουαρίου και όμως η ΑΕΚ αναζητά ακόμη την αγωνιστική της σταθερότητα.
«Επιστρέφουμε στις εγχώριες διοργανώσεις, μετά από μία σημαντική νίκη στην Ευρώπη και σκοπός μας είναι να δείξουμε σταθερότητα στις αγωνιστικές μας υποχρεώσεις» είπε ο Γιάννης Σιούτης, συνεργάτης του κόουτς Καντζούρη, πριν το ματς με το Λαύριο. Λόγια απλά και συνάμα ξεκάθαρα, που περιγράφουν ακριβώς την κατάσταση της φετινής ΑΕΚ.
Για αρχή να ξεκαθαρίσουμε πως μιλάμε για μια ομάδα καινούρια. Οι προσθαφαιρέσεις του καλοκαιριού στο ρόστερ ήταν πολλές, ο προπονητής νέος (αν και παλιός γνώριμος), οπότε χρειαζόταν να δοθεί πίστωση χρόνου για να βρει το σύνολο μια αγωνιστική ταυτότητα. Ακόμη και μέσα στη σεζόν υπήρξαν αλλαγές σε παίκτες, όμως στο μπάσκετ θεωρείται κάπως λογικό να προχωράει κάποιος σε τέτοιες κινήσεις όταν κάτι δεν του ταιριάζει. Θέλετε σε αυτά να προσθέσουμε και τα προβλήματα εκτός παρκέ; Κανένα θέμα, και αυτά παίζουν κάποιο ρόλο.
Διανύουμε τον δεύτερο μήνα του έτους και ακόμη η ΑΕΚ προσπαθεί να βρει τον δρόμο για να ξαναγίνει «Βασίλισσα». Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ να κατακτήσει το ευρωπαϊκό ή να «πατήσει» τους… αιώνιους. Εννοώ να βρει την ταυτότητά της, να αποκτήσει έναν αγωνιστικό ρυθμό. Στη διάρκεια της χρονιάς τα σκαμπανεβάσματα είναι πολλά. Τεράστιες νίκες στην Ευρώπη με Καρσίγιακα, Τόφας, Γαλατά και Λιμόζ και ταυτόχρονα ήττες στα Λιόσια με Άρη, ΠΑΟΚ και Λαύριο. Μια ομάδα με δύο πρόσωπα ακόμα και μέσα στο ίδιο παιχνίδι, ασχέτως αν μερικά από αυτά μετατράπηκαν σε ιστορικές ανατροπές.
Τώρα ερχόμαστε στο κύριο ερώτημα: Τι φταίει για αυτό;
Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κάποια ξεκάθαρη απάντηση. Ό,τι και αν είναι, έπρεπε να έχει ήδη λυθεί. Σε λίγες ώρες οι «κιτρινόμαυροι» θα αγωνιστούν για τον πρώτο τίτλο της σεζόν, το Κύπελλο Ελλάδας. Για να πετύχουν κάτι εκεί οφείλουν να αλλάξουν αγωνιστική νοοτροπία, γιατί με το σκεπτικό που αντιμετώπισαν το Λαύριο δεν έχουν καμία τύχη. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια η ομάδα του Καντζούρη να επιλέγει σε ποια παιχνίδια θα αγωνιστεί και σε ποια θα κατέβει άνευρα και άψυχα. Το πρωτάθλημα της χώρας μας μόνο εύκολο δεν είναι. Και για να μιλήσουμε με αριθμούς, η ΑΕΚ βρίσκεται μια «ανάσα» από αρνητικό ρεκόρ 9ετίας στα εντός έδρας παιχνίδια της Basket League. Χρειάζεται πλέον 3/3 για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο κόντρα σε Κολοσσό, Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό που αναμένεται να «επισκεφθούν» το κλειστό των Άνω Λιοσίων. Είναι ενδεικτικό της χαλαρότητας της ομάδας σε ορισμένα (κυρίως) εγχώρια παιχνίδια.
Όταν δεν παίρνεις πράγματα από τα γκαρντ, δεν μπορείς να ελπίζεις σε τίποτα.
Ο συγκλονιστικός Ακίλ Μίτσελ δεν μπορεί να κερδίζει πάντα μόνος του. Χρειάζεται συμπαραστάτες που θα τραβήξουν και αυτοί το κουπί στα δύσκολα. Όταν τους είχε, η ΑΕΚ έκανε τις πιο πειστικές εμφανίσεις και πήρε τα πιο σημαντικά αποτελέσματα. Μια από τις μεγάλες πληγές της Ένωσης είναι η συνεισφορά των «κοντών» στο παιχνίδι της. Από αυτούς εξαρτάται μεγάλο μέρος του παιχνιδιού, από αυτούς αρχίζουν όλα. Αν εξαιρέσουμε τον Φλιώνη που είναι μια από τις αποκαλύψεις της σεζόν, δεν μπορώ να διακρίνω κάποιον άλλον σταθερά καλό «κουμανταδόρο». Είναι πασιφανές ότι ο Φρέιζερ που αποκτήθηκε σαν τον παίκτη που θα κάνει τη διαφορά, δεν μπορεί να προσφέρει. Αγωνίζεται ελάχιστα και φαίνεται η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό του. Μοιάζει περισσότερο με «σκιά» μέσα στο γήπεδο, παρά με τον παίκτη που θαυμάζαμε για τις επιδόσεις του στο NBA. Ο πάντα τίμιος και φιλότιμος Ξανθόπουλος είναι ικανός να δώσει πράγματα για μερικά λεπτά, αλλά μέχρι εκεί.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε για τη φετινή έκδοση της ΑΕΚ για ώρες. Είναι τόσα πολλά αυτά που μπορεί να σταθεί κάποιος. Θέλω πραγματικά να πιστέψω πως η ομάδα θα σταθεροποιηθεί και θα πάψει να θυμίζει «τραμπάλα». Η αρχή πρέπει να γίνει στο Ηράκλειο της Κρήτης για τον θεσμό του Κυπέλλου. Αυτό που συμβαίνει μέχρι και σήμερα είναι κακό κυρίως για τον κόσμο που δεν μπορεί να «ζεσταθεί» με αυτό που βλέπει. Καλώς ή κακώς (μάλλον το δεύτερο) χρειάζονται αποτελέσματα για να δημιουργήσει η ΑΕΚ μπασκετικό κοινό και οι ξενέρες φέτος είναι πολλές…
