Ένα σουλάτσο αλλιώτικο, διαφορετικό από τα άλλα, με χιλιάδες χιλιόμετρα στην πλάτη, πέρασε το καραβάνι από την Ευρώπη, διέσχισε τον Ατλαντικό και έφτασε στην πόλη-σύμβολο της αλέγκρας Λατίνας…
Στο Ρίο ντε Τζανέϊρο, κάτω από το βλέμμα του Χριστού του Λυτρωτή, με ένα σεργιάνι στην Ιπανέμα και στην Κόπα Καμπάνα, πήγε η διαχρονική Βασίλισσα, να διεκδικήσει το Παγκόσμιο Στέμμα μαζί με τους φανατικούς πιστούς της, που δεν σταματούν πουθενά και σε τίποτα…
Και ήρθε ένα τριήμερο μαγικό, γεμάτο σάμπα και τζένγκα, γεμάτο μπάσκετ και τραγούδια, από τα Κουρέλια που βρέθηκαν σε μια από τις πιο ερωτικές, τις πιο εξωτικές πόλεις στον κόσμο, το Ρίο…
Με τον Ιταλό τον Μπάνκι, απόλυτα προσαρμοσμένο σε αυτή την ατμόσφαιρα, να δίνει ρεσιτάλ προπονητικής, συμμετοχής στους πανηγυρισμούς και πάνω από όλα, να δίνει ρεσιτάλ ηθικής και αθλητικής αναγνώρισης…
Με το παλιόπαιδο τον Θίοντορ, που μου θυμίζει λίγο Τσάρλς Μπάρκλεϊ στο πρόσωπο και στην τρέλα…
Με όλη την ομάδα να χορεύει πάνω στο παρκέ και τον Μάκη να απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του…
Τι άνθρωπος και αυτός, αξία ανεκτίμητη, όπως το Παγκόσμιο Στέμμα, όπως τα Κουρέλια, που τραγουδάνε ακόμα…
Κώστας Σταματιάδης.
