Τελείωσε προχθές στην Στρούμνιτσα, η προκριματική σειρά των έξι αγώνων, που οδηγούσε στην Τελική Φάση του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ανδρών, του 2020…
Τελείωσε με κλάματα, με σφιγμένα πρόσωπα και με ένα γενικότερο “γαμώτο” στα χείλια όλων… Τα κλάματα δεν ήταν γιατί είχαμε μια κακή σειρά αγώνων , με τραγική συγκομιδή βαθμών, αλλά γιατί δεν κερδίσαμε μέσα στην έδρα των σπουδαίων αντιπάλων μας, για να προκριθούμε…
Γιατί όλη η ομάδα το είχε πιστέψει ότι μπορεί… Το πάλεψε μέχρι τέλους αλλά δεν τα κατάφερε…
Στεναχωρήθηκαν τα αγόρια και το τεχνικό τιμ, γιατί πλέον δεν μπαίνουν μέσα στο γήπεδο, να κάνουν μια αξιοπρεπή εμφάνιση και να χάσουν με μικρή διαφορά…. Μπαίνουν μέσα στο γήπεδο, να διεκδικήσουν το παιχνίδι και να το πάρουν…
Πολύ σημαντική αλλαγή της ψυχολογίας, σε μια ομάδα με μικρό μέσο όρο ηλικίας…. Η Ελλάδα έχει ταλέντο στο Χάντμπολ…
Μπορεί να μην είναι σούπερ, μπορεί να μην έχει μεγάλη δεξαμενή αθλητών και αθλητριών, έχει όμως υλικό…. Κατά καιρούς άκουγα το “αυτοί είμαστε”…. Δεν είναι έτσι….Φυσικά θέλει δουλειά, θέλει πίστη, υπομονή και κυρίως εμπιστοσύνη και καλή ψυχολογία…
Πρέπει δηλαδή να είναι ΟΜΑΔΑ…. Πρέπει να δείξουμε στα παιδιά αυτά ότι τα πιστεύουμε… Εμείς, οι προπονητές τους, οι ομάδες τους….
Από ότι φαίνεται, έχει βρεθεί και μια καλή ισορροπία, μια καλή χημεία, μεταξύ του τεχνικού τιμ και των αθλητών και αυτό είναι πολύ σημαντικό για την λειτουργία της ομάδας, αλλά και για την συνέχεια…
Τελικά, κάτι αξίζουν αυτά τα παιδιά και νομίζω ότι το μέλλον τους ανήκει….
Κώστας Σταματιάδης
