Αρχική / ΚΙΤΡΙΝΟΜΑΥΡΑ ΚΟΚΤΕΙΛ / Τεμόν ΑΕΚ: Α.Ε.Κ – Τρία γράμματα γεμάτα Ιστορία

Τεμόν ΑΕΚ: Α.Ε.Κ – Τρία γράμματα γεμάτα Ιστορία

Η φωτιά που άναψαν και ερήμωσε το 1922 την Σμύρνη και τον Πόντο άναψε σύντομα και στην Πόλη.

Η ανυπόφορη κατάσταση που δημιούργησαν τότε και ανάγκασαν σε φυγή τους προγόνους μας ήταν η μόνη λύση. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροι έφευγαν για να σωθούν. Χιλιάδες κόσμου έφυγαν από τα παράλια της Μικράς Ασίας, όπου ανθούσε ο Ελληνισμός, και ήρθαν στην μάνα Ελλάδα. Ανάμεσά τους ήταν και οι άνθρωποι που εμπνεύστηκαν τη δημιουργία ενός συλλόγου που θα πρεσβεύει τις αξίες των προσφύγων, θα τιμά τον πολιτισμό και τα γράμματα και θα παράγει ήθος. Ήταν μια τραγική πορεία προς την Ελλάδα. Άφησαν τα πάντα πίσω τους.

«’Φήκα τα πόρτας ανοιχτά, πόρτας και παραθύρια θ’ εμπαίν’ αέρας κι άνεμον και θα βζύν’ την καντήλαν…»

Ένα όμως έμεινε να τους ακολουθεί πάντα και παντού, η σκιά του Δικέφαλου Αετού. Μαζί με την πίστη και την αγάπη τους για την πατρίδα και την ελευθερία ήρθαν στη Νέα Πατρίδα για να γράψουν μια Νέα ιστορία … Ο Δικέφαλος γράφει τη δική του ιστορία πετώντας από την Πόλη για να φτάσει κυνηγημένος αρχικά στην φιλόξενη Μακεδονία (Θεσσαλονίκη) για να ξαποστάσει λίγο και να καταλήξει στα Ιερά Χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας. Το 1924 με τους αδελφούς Ιωνά και μετά, το 1928 όταν παραχωρήθηκε στην AEK ο χώρος που θα χρησιμοποιείτο ως γυμναστήριο για τα παιδιά των προσφύγων, μέσα σε λίγες μέρες οι πρόσφυγες της περιοχής με περίσσευμα ψυχής και με περίσσευμα οικοδομικού υλικού του προσφυγικού οικισμού μετέτρεψαν τον χώρο και έστησαν τα πρώτα δοκάρια περιφράζοντας το γήπεδο της AEK. Εκεί αρχίζει και τ΄ εμόν η ιστορία…

Χριστούγεννα 1975. Πρώτο ταξίδι στην Αθήνα, πιασμένοι χέρι χέρι με τον πατέρα μου βαδίζουμε σε μέρη προσφυγικά, Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, Νέα Φιλαδέλφεια, Νέα Ιωνία, όλα Νέα…

Ξεκινώντας από τη Νέα Σμύρνη πήγαμε στην Καλλιθέα στην οδό Αρδάσσης, μετά φτάσαμε στον Πειραιά με τον Ηλεκτρικό. Στο περίπτερο οι εφημερίδες Αθλητική Ηχώ και Φως, έγραφαν για την ΑΕΚ… 21-12-1975 είχε αγώνα με τον Άρη, ήξερα ήδη να διαβάζω. Κάποια στιγμή, εκεί που έλεγα στον πατέρα μου διάφορα, ακούγοντάς με ένας περαστικός του λέει: «έτσι κύριε, από τώρα το παιδί είναι σε σωστό δρόμο». Τον κοίταξα περίεργα και χαμογέλασα κι εκείνος κουνούσε καταφατικά το κεφάλι του. Ήρθε στο μυαλό μου το βιβλίο του σχολείου μου, το αναγνωστικό, στο οποίο, όπως όλοι οι μαθητές γράφαμε κάτι, είχα γράψει Α.Ε.Κ., στο πάνω και κάτω μέρος των ενωμένων σελίδων, ενώ στη μεσαία πλευρά που ανοίγει, ήταν πιο μεγάλη έγραψα: ‘Αρδασσα Εορδαίας Κοζάνης, το χωριό μου, την καταγωγή μου, τα αρχικά παραπέμπουν στην ΑΕΚ. Όπως μου έλεγε και η γιαγιά μου σαν παραμύθι, ότι είμαστε από το γένος των Ρωμανών, (είχε φλέβα Ρωμανίδου, με το σημάδι πίσω στο λαιμό όπως οι Ρωμανοί), κι έτσι ένοιωθα όμορφα, νόμιζα ότι είμαι κι εγώ ένας «στρατιώτης του Βυζαντίου).

Ήθελα πολύ να δω αυτόν τον αγώνα με τον Άρη κι άρχισα να πιέζω τον πατέρα μου με τον τρόπο που ένα παιδί ξέρει καλά να πάμε στο γήπεδο. Κι έτσι ξεκινάει το δικό μου ταξίδι με τον Δικέφαλο Αετό που οι φτερούγες του με αγκάλιασαν με πήραν μαζί τους στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ τον αγώνα, η ΑΕΚ κέρδισε 2-1 τον Άρη με γκολ του Σκρέκη και του Βάγκνερ, (Βάγκνερ – όνομα το οποίο με ακολούθησε στα παιδικά χρόνια παρ΄ όλο που η βασική θέση μου ήταν του Τερματοφύλακα – σημάδι ίσως για τον μετέπειτα Αστυφύλακα). Ένοιωθα περήφανος, ξεχωριστός, ανάμεσα στους φίλους μου στο χωριό που οι περισσότεροι ήταν ΠΑΟΚ αλλά πάντα έλεγα και συνεχίζω να το λέω: «Είναι Διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ»

Από τότε και έπειτα το μόνο που έκανα ήταν να μετράω τις μέρες αντίστροφα μέχρι το επόμενο παιχνίδι της ΑΕΚάρας.

Το δικό μου ταξίδι για την δική μου ΑΕΚ, συνεχίζεται διανύοντας κάθε τόσο 500 χλμ για να είμαι δίπλα στην Αγαπημένη μου!!! Όπου κι αν παίζει προσπαθώ πάντα να είμαι κοντά της, στην Αθήνα, στην Κρήτη, στη Λάρισα, και στη Θεσσαλονίκη….Θυμάμαι ακόμη τον αγώνα ΑΕΚ-ΑΓΙΑΞ:1-2, την 28-9-1994, ήμουν σε διατεταγμένη Υπηρεσία (νέος ακόμη στη δουλειά) και στο τέλος του αγώνα έγινε «πανικός» όμως εγώ παρακολουθώντας τον Ντέμη και τους άλλους Μαχητές που μιλούσαν στους φιλάθλους, «έφαγα» ένα κεραμίδι στο κεφάλι, το οποίο ευτυχώς ήταν «Ποντιακής Κατασκευής»).

Υπήρξαν στιγμές που απογειωνόμουν με τα φτερά της ΑΕΚ, στιγμές έκστασης, ενθουσιασμού, στιγμές πίκρας και «Μαύρης Σελίδας» αλλά βαθειά μέσα μου υπήρχε το μικρόβιο, ο ιός, το αίμα στις φλέβες είχε ήδη το αντίδοτο … ΑΕΚ – Αντίδοτο Ενωτικών Κυττάρων, αυτό της Προσφυγιάς.

Σκέφτομαι και λέω, επειδή ο πρώτος τίτλος για την ΑΕΚ ήλθε το 1932, όταν κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Ελλάδος, νικώντας στον τελικό τον Άρη με 5-3, έτσι και ο επίλογος της ένδοξης Ιστορίας του «Ναού» γράφτηκε πάλι με τον Άρη την 03-05-2003, η ΑΕΚ κερδίζει με 4-0 και τη Μεγάλη Χαρά τη διαδέχεται η Μεγάλη Λύπη. Δύο μέρες μετά γκρεμίζονται τα Τείχη του Ναού εκεί που ζήσαμε Δόξες και Τιμές, Το Μεγαλείο, Την Έκσταση, Το Πάθος, Την Αγάπη, Τον Έρωτα, Την Καψούρα … Η γωνιά της Σκεπαστής δεν υπάρχει πια. Η γωνιά που πήγαινα να απολαύσω, να χαρώ, να γελάσω, να κλάψω, να πονέσω, να ερωτευτώ, η γωνιά που πήγαινα για «δουλειά» και ζούσα το «υπερβολικό πάθος» οπαδών, η γωνιά αυτή γκρεμίστηκε και έγινε μπάζα.

Το χορτάρι που έτρεξαν, έπεσαν, λάσπωσαν, μάτωσαν και πόνεσαν, οι Κ.Νεστορίδης, Α.Σταματιάδης, Μ. Παπαϊωάννου, Στ. Σεραφείδης, Θ.Μαύρος, Ντέμης Νικολαΐδης, Β.Δημητριάδης, Η. Ατματσίδης, Στ. Μανωλάς, Χρ. Κωστής, Β. Τσιάρτας, Βάγκνερ, Μπάγεβιτς, Σαβέβσκι, και άλλοι πολλοί αξιόλογοι μαχητές, έχει γίνει πλέον ένα χωράφι και περιμένει τον «σπόρο» για να «φυτρώσει» και ριζώσει γερά ετούτη τη φορά και να σκορπίσει το άρωμα της ΑΕΚ σε όλη την οικουμένη. Ένοιωθα περίεργα και ως «Ρωμανός» πίστευα ότι μου πήραν το «σπαθί» κι όπως γράφει και ο Κώστας Ταχτσής, (Εξάντας-Φοβερό βήμα) «…ήταν σα να μου στερούσαν και τον τελευταίο τίτλο ευγενείας…»

Ευτυχώς τα όνειρα, οι ελπίδες και οι αναμνήσεις δεν γίνονται Μπάζα, αντέχουν στον χρόνο και στις κακουχίες, άλλωστε ξέρουν από προσφυγιά!!! Ζουν και αναπνέουν με την Μεγάλη Ιδέα, περιμένουν να σημάνουν την Ανάσταση, τη Νέα Σκεπαστή τους.

Μεγάλωσα, σπούδασα, ερωτεύτηκα, παντρεύτηκα, έγινα πατέρας και ο ιός μεταδίδεται μέσω των Κυττάρων κανονικά, γιατί ΑΕΚ δεν γίνεσαι, γεννιέσαι. Ο Έρωτας για την ΑΕΚ παραμένει άσβεστη φλόγα μέσα στην καρδιά μου, με φωτίζει το δρόμο, με γεμίζει τις μπαταρίες και μου αδειάζει το μυαλό… μ΄ έχει κάνει άρρωστο και στην κυριολεξία παίρνω τα βουνά και τους δρόμους… και για χάρη της φορώντας πάντα τη βαριά Φανέλα με το Δικέφαλο στο στήθος και τον Αετό του Πόντου στην πλάτη, τρέχω σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σε αγώνες δρόμου και βουνού, Μαραθώνιους -Υπερμαραθώνιους, διανύοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα χωρίς να νοιώθω την κούραση γιατί πάντα πετάω με τα φτερά του Δικέφαλου. Τίποτα δεν είναι δύσκολο με την ΑΕΚ στην καρδιά!!!

Κάπως έτσι ξεκίνησε και συνεχίζει το ομορφότερο ταξίδι της ζωής μου που μοιάζει σαν παραμύθι και δεν βρέθηκε ούτε θα βρεθεί τίποτα που θα το αντι-υποκαταστήσει!!!

Το «δωματιάκι» της ΑΕΚ στην πόλη μου, στην οδό Αγίας Τριάδας -21- στην Πτολεμαϊδα φροντίζει σε κάθε αγώνα της ΑΕΚ να μας έχει κοντά του, ενωμένους και αγαπημένους. Φροντίζουμε να έχουμε ψηλά τη σημαία με τον Γνήσιο Δικέφαλο ως Ιερό και Όσιο Κειμήλιο από τις Αλησμόνητες Πατρίδες.

Έχω κάνει τάμα, για τη θεμελίωση του Νέου «Ναού», στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα Προσφυγικά Ιερά Χώματα, θα τρέξω από την Αγιά Σοφιά Κωνσταντινούπολης μέχρι την Αγια Σοφιά της Νέας Φιλαδέλφειας φέρνοντας λίγο χώμα και πέτρες για τον «θεμέλιο λίθο».

Όπως το έτος 2015 έτρεξα 1924 χλμ, από την Παναγία Σουμελά Βερμίου έως την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά Τραπεζούντας του Πόντου, για να πάω να ανάψω την «καντήλα που εβζύεν» έτσι και τώρα θα περιμένω να κάνω το όνειρο πραγματικότητα, για την ΑΕΚ όλων των Ελλήνων, για την ΑΕΚ της Προσφυγιάς, για την ΑΕΚ της Καρδιάς, για την Δική μου ΑΕΚ (ΤΕΜΟΝΑΕΚ). Το χρωστάω στους προγόνους μας, σ΄ αυτούς που τους έφεραν «συνωστισμένους» με το ζόρι κι έφυγαν από την ζωή με μια κρυφή ελπίδα στον κόρφο τους κι ένα παράπονο στο βλέμμα τους και μας κοιτάζουν από ψηλά, αναπολώντας τις στιγμές που Ένωσαν το πηλοφόρι με τον τίμιο ιδρώτα τους κι έχτιζαν το γήπεδο, σ΄ αυτούς που ζουν ακόμα και περιμένουν, το χρωστάω στις νέες γενιές που αγωνιούν.

Ευχαριστώ τον κ. Δημήτρη Μελισσανίδη που θα δώσει και πάλι Νέα Πνοή στο Όραμα, ύστερα από 15 χρόνια, παρά τις εμμονές και τις προσπάθειες ορισμένων ενάντια στο πνεύμα και την ψυχή της ΑΕΚ.

Σε λίγο καιρό θα χτυπήσουν οι καμπάνες χαρμόσυνα γιατί: 

Θα εμπαίν’νε και τ’ ορόματα τ’ ημέρας και τη νύχτας,
και κρούει… και κλαίει… και τραγωδεί, και θα χάρεται ο Κόσμον !!!

Ελπίζω και εύχομαι η ΑΕΚ να μπει πρωταθλήτρια στην Αγια Σοφιά.

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά
Καληχρονίαν – Υείαν και Ευλοϊαν

Σύντομα στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε.

Σχετικά με Γιώργος Ζαχαριάδης

Γιώργος Ζαχαριάδης
Ο Γιώργος Ζαχαριάδης είναι δρομέας της ΑΕΚ & Σ.Δ.Ο.Εορδαίας. Κατάγεται από την Άρδασσα Πτολεμαϊδας του Ν. Κοζάνης, είναι ποντιακής καταγωγής (Αργυρούπολη Πόντου) και εργάζεται στην ΕΛ. ΑΣ. Τα τελευταία χρόνια έχει επιδοθεί στις Υπεραποστάσεις και τρέχει σε όλη την Ελλάδα πάντα με την βαριά φανέλα της ΑΕΚ. Είναι ο 1ος Έλληνας που έτρεξε σε επίσημη διοργάνωση την διαδρομή του αρχαίου δρομέα Φειδιππίδη, Αθήνα Σπάρτη Αθήνα 500 χλμ σε 84 ώρες και το μετάλλιο με το κύπελλο του είναι αφιερωμένα στου μουσείο της ΑΕΚ. Έχει στο ενεργητικό του πολλές διαδρομές και το μεγάλο του επίτευγμα είναι η διαδρομή που έτρεξε το έτος 2015, από την Παναγία Σουμελά Καστανιάς Βέροιας μέχρι Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου, τρέχοντας επί 27 ημέρες, διανύοντας 1924 χλμ, Στις ελεύθερες ώρες του ασχολείται με θέματα που αφορούν τον Ποντιακό Ελληνισμό. Η ΑΕΚ είναι η κινητήριος δύναμη των διαδρομών του και έχει γίνει πλέον το δέρμα του. Τρέχει με το προσωνύμιο ΤΕΜΟΝΑΕΚ, (ποντιακή ορολογία «η δική μου ΑΕΚ»)

Ελέγξτε επίσης

Δύο χρόνια και μία… μέρα!

Χθες το AEK Passion έκλεισε δύο χρόνια και δεν είναι δυνατό να μην γράψουμε λίγες… …

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com