Ο Θοδωρής Γεωργάκης γράφει στο AEKPASSION για την πολύ πειστική εμφάνιση της Ένωσης στα Γιάννενα, αλλά και για την αλλαγή φιλοσοφίας που πρέπει να ακολουθήσει ο Ουζουνίδης.
Απ’ τον περασμένο Οκτώβρη είχα βγει ευθαρσώς και τόνισα πως ο Ουζουνίδης έπρεπε να αφήσει τους εγωϊσμούς και να προχωρήσει σε «Χιμενοποίηση» της ομάδος, εννοώντας ολοκάθαρα πως έπρεπε να βάλει τον ρεαλισμό στο παιχνίδι της, μέσα απ’ την αλλαγή συστημάτων και επαναφοράς σε κρίσιμα παιχνίδια του δοκιμασμένου 3-5-2, ή 3-4-3, συστήματα που εφαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια απ΄τον Χιμένεθ, σε κομβικά παιχνίδια και έδωσαν το πρωτάθλημα στην ομάδα. Αλλά τι συνέβη.
«Αιχμάλωτος» ο Ουζουνίδης στη λογική επιθυμία του προέδρου να παίξει καλή μπάλα η ομάδα, παραμέρισε τον ρεαλισμό και πάλευε, βρέξει – χιονίσει, με ένα αποστειρωμένο και αποστεωμένο 4-4-1-1 να παίξει θεαματικά… Και ήρθαν οι κατραπακιές απ’ τους Παναιτωλικούς…
Δυστυχώς, έπρεπε να φτάσουμε 14 βαθμούς απ’ την κορυφή και στα Γιάννενα να παίζεται το μέλλον και της ομάδος και του προπονητή, για να προχωρήσει ο Ουζουνίδης στο αυτονόητο, δηλαδή, με βάση το υλικό του, να συγκροτήσει την ενδεκάδα και να φύγει απ’ τις εμμονές του 4-4-1-1, που απαιτούσε φτερά και… ασβέστη, πράγματα τα οποία δεν διαθέτει στο ρόστερ της η ομάδα. Και κακώς δεν τα διαθέτει, λόγω άσχημου σχεδιασμού το καλοκαίρι, αλλά αυτό είναι θέμα χιλιοειπωμένο και αναμενόμενο για διόρθωση.
Παρεπιπτόντως και σε συνάρτηση με την παραπάνω αναφορά, να τονίσουμε πως, παριστάμεθα μάρτυρες και σ’ αυτή τη μεταγραφική περίοδο, πιθανοτήτων να ξαναφέρουν αμφιλεγόμενα εξτρέμ στην ομάδα, όπως συνέβη με πιθανή ανάμειξη της ομάδος με τον Σουηδό, που πλασάρισαν δημοσιεύματα εσχάτως…
Βλέποντας τον άνθρωπο στα στιγμιότυπα που κυκλοφορούσαν μόνο δεξί εξτρέμ δεν ήταν… Όλα τα γκολ, που παρουσιάζονταν πως έβαλε, τα σημείωσε πίσω απ’ το ενιάρι. Ο μοναδικός που φαίνονταν σαν κλασικό εξτρέμ της γραμμής ήταν ο Περέϊρα της Σπόρτινγκ, που γύρισε από δανεισμό απ’ τη Νυρεμβέργη…
Μετά την παρένθεση, να επιστρέψουμε στο καθοριστικό γεγονός της νίκης στα Γιάννενα, μια νίκη που δεν ήταν απλά τρεις βαθμοί και διάσωση πολλών καρεκλών στην ομάδα, αλλά ήταν μια αποθέωση του ρεαλισμού και του ορθολογισμού, τι μπορεί να συμβεί αν παραμερίζονται οι εγωισμοί και διαχειρίζεσαι το υλικό σου σύμφωνα με τα δεδομένα του και όχι με μεταβαπτίσεις ποδοσφαιριστών…
Έπειτα το 3-5-2 κακώς έχει την φήμη του αμυντικού ποδοσφαίρου. Αν γνωρίζεις και έχεις το υλικό να το παίξεις, τότε εξαρθρώνει τον αντίπαλο και φτάνει στα όρια του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, διασφαλίζοντας συγχρόνως και τα μετόπισθεν, αφού αν αμύνεσαι κάλλιστα γίνεται 5-3-2!
Άρα μπορεί να μονιμοποηθεί αυτό το σχήμα στην ομάδα; Σαφέστατα και όχι. Αλλά μπορεί να χρησιμοποιείται ανάλογα με την κρισιμότητα του κάθε αγώνα, ακόμη και μέσα στον ίδιο τον αγώνα, όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις. Έτσι όπως εφάρμοσε ο Ουζουνίδης και οι παίκτες το 3-5-2 στα Γιάννενα, προέκυψε ένα καθοριστικό στοιχείο, που έδωσε την πολλή μεγάλη νίκη.
Έφυγαν τόσες κάθετες μπαλιές στους επιθετικούς και έγιναν τόσες πλαγιοκοπήσεις απ’ τα μπακ χαφ Γκάλο, που φτάσαμε σε μια πλέρια έκφανση του σωστού ποδοσφαίρου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθούν και οι ποδοσφαιριστές σε θέσεις που γνωρίζουν και αρμόζουν στα προσόντα τους, όπως αίφνης Μπακασέτας και Γκάλο, που ήταν οι δομήτορες της τεράστιας εμφάνισης.
Συνοπτικά, η «Χιμενοποίηση» της ομάδος με τα χαρακτηριστικά του ρεαλιστικού ποδοσφαίρου, που αναπτύξαμε παραπάνω, είναι «εκ των ων ουκ άνευ» στην ομάδα, αν θέλει να χτυπήσει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση, που οδηγεί στα προκριματικά του Champions League. Και το σπουδαιότερο, δεν είναι ντροπή να χτίσεις, να αυγατίσεις και να προοδεύσεις πάνω σε δουλειά προηγούμενου προπονητή. Η ντροπή είναι να διασύρεσαι απ’ τους Παναιτωλικούς και τα μειράκια του Δώνη, κάτω από εμμονικές τακτικές και εγωισμούς…
