Ο Θοδωρής Γεωργάκης γράφει για την τεράστια επιτυχία της -Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας- όπως την χαρακτηρίζει, «Βασίλισσας», που κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο στο Ρίο, αλλά και για την εφιαλτική βραδιά στο Φάληρο, όπου η ΑΕΚ γνώρισε την βαριά ήττα από τον Ολυμπιακό με 4-1.
Ευτυχώς που η βραδιά της Κυριακής μας επεφύλαξε την παγκόσμια πρωταθλήτρια, την μπασκετική ΑΕΚ, και λειτούργησε σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για όλο το «κιτρινόμαυρο» στρατόπεδο, που σκόρπισε χαρά, ελπίδα και αισιοδοξία στον κόσμο, που του πρόσφερε την κορυφαία συγκίνηση, γιατί, τελικά, αυτή είναι η ουσία του αθλητισμού, οι συγκινήσεις!
Μια ομάδα με λύσεις και όχι διαλύσεις, με πυξίδα και όχι «ότι τύχει», με παίχτες και όχι κακομαθημένες πριμαντόνες, με αντρικούς αδένες και όχι κρυπταδένες.Μια ομάδα, εν τέλει, με μέταλλο και στόφα πρωταθλητή. Μια ομάδα με πλειάδα ικανών μπασκετμπολιστών, που μπορούν ανά πάσα στιγμή να σηκώσει ο καθένας το βάρος της αποστολής του.
Εύγε Αγγελόπουλε! Χωρίς τα τρανταχτά λεφτά των διοργανώσεων, χωρίς ουσιαστικά φιλάθλους, έδειξες το δρόμο τι σημαίνει χτίζω και εμπλουτίζω την ομάδα με ότι καλύτερο υπάρχει στην αγορά! Σου αξίζουν χίλια συγχαρητήρια! Σου αξίζουν χίλια συγχαρητήρια για όλους τους παίκτες που με προσωπικό απόκτησες, μα πάνω από όλα γιατί Θίοντορ δεν βρίσκεις εύκολα στο ελληνικό μπάσκετ. Παίκτης ορχήστρα για ένα εκατομμύριο δουλειές μέσα στο γήπεδο!
Σ’ αντιδιαστολή ένα ναυάγιο ποδοσφαιρικό παρουσιάστηκε στο Φάληρο, που παρά λίγο να γράψει το κοντέρ «εξάρα» και μάλιστα σε σαρανταπέντε λεπτά όλος αυτός ο Αρμαγεδών και σήμερα να μην είχε που να κρυφτεί ο απλός φίλος της ΑΕΚ. Αυτή η εφετινή ΑΕΚ είναι η χειρότερη του 21ου αιώνα. Χειρότερη και απ’ την ΑΕΚ του Βαγγέλη Βλάχου, αφού τότε περιμέναμε νομοτελειακά και το μοιραίο. Μια ομάδα σαρανταπέντε λεπτών, μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, με παίκτες καλοπληρωμένους και αδιάφορους, με κακομαθημένες βεντέτες του γλυκού νερού, που πιστεύουν πως ξαφνικά γίνανε Μόντριτς και βάλε. Η μπασκετική ΑΕΚ Παγκόσμια!! Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ Ανωπατησιώτικη.
Το σύνδρομο του Αγρινίου, όταν έχασαν με τα χέρια κάτω απ’ τα παιδάκια του Δέλλα, παρουσιάστηκε σε όλη του την μεγαλοπρέπεια στο Φάληρο. Δε βαριέσαι. Αυτή είναι η φιλοσοφία των παικτών της υποτίθεται πρωταθλήτριας ομάδας. Χωρίς κανένα κίνητρο, χωρίς καμιά προσωπική φιλοδοξία, περιφέρουν τα σαρκία τους μέσα στα γήπεδα δίκην βαριεστημένων πριμαντόνων.
Όταν στον αγώνα με τον ΟΦΗ όλοι μίλησαν για επαγγελματική νίκη με 1-0, εμένα μ’ έζωσαν τα φίδια με το θέαμα που αντίκρισα. Εγώ τρομοκρατήθηκα με αυτά που είδα, επί ενενήντα λεπτά να κυριαρχεί η ομάδα της Κρήτης και κανένας, μα κανένας, να μην έχει την δύναμη να αντιδράσει μέσα στο γήπεδο. Κανένας, βρε αδερφέ, να μη μπορεί να πάει πρώτος στην μπάλα, όπως ακριβώς και στο Φάληρο. Μια μεσαία γραμμή φτερό στον άνεμο, μια δυάδα σέντερ μπακ ερασιτεχνικού σωματείου, μια ομάδα συνολικά στο δεύτερο ημίχρονο Ανωπατησιώτικη.
Και ήρθε νομοτελειακά το μεγάλο κάζο στο Καραϊσκάκη απ’ τον τριανταπεντάρη ουσιαστικά Τοροσίδη, ο οποίος τους κέρδισε και τους έντεκα μόνος του. Και ήρθε η τεράστια διαπίστωση πως, αυτή η ομάδα, εφέτος σχεδιάστηκε για να μην προσφέρει καμιά απολύτως συγκίνηση στον κόσμο της.
Απαξίωσε και ακύρωσε την πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ με τρόπο αίσχιστο και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια και εκτός κυπέλλου αν, λέμε αν, περάσει τον Ατρόμητο, και πέσει στα ημιτελικά πάνω σε ΠΑΟΚ ή Ολυμπιακό. Καλύτερα ας μην κατέβει, αν εξακολουθούν να έχουν αυτά τα μυαλά και αυτή την πριμαντόνικη κούφια συμπεριφορά οι ποδοσφαιριστές. Ακόμη και για την πεντάδα μπορεί να τους προλάβει ο Δώνης.
Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος, λένε στα «τσιτάτα» τους οι Κνίτες. Και δυστυχώς ακόμη δεν πατώσαμε. Έχει και άλλες καταβόθρες η εφετινή κίβδηλη χρονιά. Όλα ξεκίνησαν απ’ την ανυπαρξία δύο ικανών ποδοσφαιριστών σε κάθε θέση, όπως κάνουν όλες οι ομάδες που σέβονται τον εαυτό τους. Το τμήμα σκάουτινγκ μου θυμίζει εποχές του ηρωικού και ανοιχτόμυαλου Νταϊσπάγγου στην ΑΕΚ, που δεν μπορούσε να κάνει
διαφορετικά.
Κοιτάμε στις αλάνες μήπως ανακαλύψουμε κανένα λαβράκι. Τόσο πίσω πήγαμε. Οι άλλοι τρέχουν με χίλια σ’ αυτό τον τομέα και η ΑΕΚ πάει με βατραχοπέδιλα. Ένας προπονητής που προπόνησε μια ομάδα με μανταλάκια. Αλήθεια που ξανακούστηκε να στήνεται μια ομάδα μόνο για σαρανταπέντε λεπτά και μετά το χάος.
Παίκτες αδιάφοροι, που θα βάλουν το Σάββατο δυο γκολ, αν τα βάλουν , στον Απολλωνάκο και αντί να χαθούν σαν υδρασπάλακες στα σκοτάδια, που οι ίδιοι προσπόρισαν εφέτος στην ομάδα, θα βγαίνουν να παίρνουν τα βραβεία των MVP και να κάνουν δηλώσεις πως σκότωσαν το θηρίο.
Συνοπτικά αυτή η εφετινή ομάδα είναι η χειρότερη που παρουσιάστηκε, επαναλαμβάνουμε, μέσα στον 21ο αιώνα! Απ’ το 2000 και εδώ παρόμοιο κατάντημα δεν έχουμε ξαναδεί.
Μία είναι η λύση. Αυτή του σπαθιού και του Γόρδιου δεσμού και την κρατά αποκλειστικά και μόνο ο Μελισσανίδης στα χέρια του. Πρέπει να ασχοληθεί κατά πολύ περισσότερο με τ ην ομάδα. Να βρει χρόνο απ’ τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και γνωρίζουμε πως είναι πολλές και σοβαρές και να αφιερώσει χρόνο για την ομάδα, διότι την έχει αναθέσει σε χέρια ολίγιστων, σε πολλά επίπεδα.
Και εδώ και τώρα εκκαθάριση του έμψυχου υλικού, από παίκτες κορεσμένους και κακομαθημένους και ας παριστάνουν και τα πρώτα ονόματα στην ομάδα. Αυτή είναι η νέα συνταγή ανασύνταξης, αν θέλει να μπει καβάλα στ’ άλογο στην «Αγιά Σοφιά» ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ.
Και πάνω από όλα να πάρει παίκτες το καλοκαίρι. Παίκτες δύο ισοδύναμους για κάθε θέση, που θα έχουν εντοπιστεί από τώρα και όχι το τελευταίο βράδυ του Αυγούστου.
Διότι, αν η ΑΕΚ είχε δυο κλασικά εξτρέμ στο Καραϊσκάκης, που τακτικά θα ήταν άριστοι και στο αμυντικό κομμάτι, όπως συμβαίνει σε όλες τις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες το αποτέλεσμα θα ήταν εντελώς διαφορετικό απ’ την συντριβή.
