Για τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο θα πρωτομιλήσω! Ο κατά τον Tσέχο συγγραφέα Γιάροσλαβ Χάσεκ… «Καλός στρατιώτης Σβεϊκ», της ΑΕΚ, που ήρθε στην ομάδα και δέθηκε με την φανέλα άρρηκτα συναισθηματικά, λες και παίζει απ’ την βρεφική ηλικία με την κιτρινόμαυρη στολή!
Όσα οξύμωρα και αν κρύβει ο παραλληλισμός, αφού ο Σβέϊκ είναι ένα παγκόσμιο αντιπολεμικό λογοτέχνημα και ο Λάζαρος σκυλί του… πολέμου στο γήπεδο, είναι πιστεύουμε ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση για κάθε συνάδελφό του, είτε στην ενδεκάδα, είτε απ’ το πάγκο ερχόμενος, αφού θα πουλήσει ακριβά το τομάρι του στο γήπεδο! Η ανάγκη του αγώνα στο Μπρυζ του έδωσε μια νέα θέση στην ενδεκάδα, αυτή του φουνταριστού στράϊκερ και ο «Σβέικ» την τίμησε με το παραπάνω. Μπουκαδόρος, πασσαδόρος, κουμανταδόρος και όλα τα Αλεφάντεια σε -δόρος προτερήματα, ο Λάζαρος έδειξε πως παίζει το νούμερο εννιά, γιατί, αδέρφια, βαρεθήκαμε να ακούμε αυτό «το σπάει την μπάλα», πολύ αναχρονιστικό βρε παιδί μου!
Κάποτε ο πολύς Ολλανδός ο Τάϊς Λίμπρεχτς δεν ήθελε να ακούει αυτή την λέξη για τον φουνταριστό κυνηγό, πως «σπάει την μπάλα», όπως δεν ήθελε να βλέπει και φουνταριστό που να μην τραβά μπροστά με την μπάλα, παρά να ομφαλοσκοπεί και να γυρνάει και πίσω… Και είχε απόλυτα δίκιο. Πρόσω ολοταχώς και στόχος το γκολ… Τα άλλα είναι ψειμιθιώματα για να «δημιουργήσεις» έναν σέντερ φορ του σωλήνα! Λέτε να λύνει τα χέρια του Μανόλο αυτή η εξαίσια εμφάνιση του «Λαζαροενιαριού» και μάλιστα με Λιβάγια απόντα και Γιακουμάκη τραυματία για την «όλα τα λεφτά» ρεβάνς της Αθήνας, όταν η μπάλα θα καίει και η ΑΕΚ θα ζητάει το πρώτο της γκόλ στην Ευρώπη; Μακάρι ο Λάζαρος να δικαιώσει τις προσδοκίες μας και τον ευρηματικό μας τίτλο…
Σε ότι αφορά τον αγώνα στο Βέλγιο, νηφάλια και ήρεμα θα στοχαστούμε τη βιβλική ρήση του Νίκου Κωστένογλου, πριν μια δεκαετία μάλιστα! «Αν έχεις πίστη σαν κόκκο σινάπεως, μπορείς να μετακινήσεις και βουνά!». Και η ΑΕΚ με την πίστη στα μάτια και την κάμα του μαχαιριού της αποφασιστικότητας στα δόντια θεμελίωσε, σε μεγάλο ποσοστό, την πρόκριση μέσα στη δύσκολη Βελγική έδρα και μάλιστα με παίκτη λιγότερο για μεγάλο χρονικό διάστημα! Είναι αυτή η πίστη που έλειψε απ’ τον πρώτο αγώνα με την ΤΣΣΚΑ, όταν ανεξήγητα και ο Χιμένεθ με τις επιλογές του και οι παίχτες με τη νωχέλειά τους είχαν χάσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει, είχαν πεταχτεί μόνοι τους στον Καιάδα της αναπηρίας, λες και απέναντί τους βρίσκονταν εκείνο το μυθικό Σουηδικό επιθετικό τρίο της Μίλαν, το αξέχαστο και θρυλικό « ΓΚΡΕ-ΝΟ-ΛΙ», (Γκρέγκ,Νόρνταλ, Λίντχολμ), το οποίο τσάκιζε κόκαλα! Και νομοτελειακά, όταν κατεβαίνεις στο γήπεδο με την ουρά στα σκέλια, σαν σκυλί φοβισμένο, όταν σε βλέπει να αδράχτεις πέτρα απ’ τη γή, τότε …«τα οψώνια του φόβου, θάνατος», ποδοσφαιρικός εννοώ…
Χάρηκα για τον αγώνα με την Μπρυζ και τη νέα (;) τακτική του Μελισσανίδη, που συνοψίζεται στο δόγμα <<Κοντά στην ομάδα>>! Νομίζω πως, πρόεδρε, για να φτάσεις στο πρωτάθλημα, πρέπει … «να μνησθείς ημερών αρχαίων», συγκεκριμένα μέρες του 1990, όταν κυριαρχούσες στα αποδυτήρια και να στηρίξεις το προϊόν σου με κάθε μέσον και, κυρίως, αυτοπροσώπως…. Γνωρίζουμε πως τώρα έχεις τεράστιες επαγγελματικές ασχολίες και δεν έχεις τον χρόνο του ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΙΚΟΥ Μελισσανίδη της δεκαετίας του 1990! Θα διαπίστωσες και συ, όμως, πρόεδρε, πως, το κενό σου δεν αναπληρώνεται από κανέναν στην διοίκηση, όσο πανάξιος και αν είναι… Γιατί απλά, στο Βέλγιο, το παιγνίδι το είχες πάρει πριν ξεκινήσει! Το είχες πάρει νοιώθοντας οι ποδοσφαιριστές στον τράχηλό τους την καυτή σου ανάσα! Και είναι αυτή η μεγάλη βάση της πρώτης επιτυχίας, γατί η ολοκλήρωσή της θα ακολουθήσει… Παρόμοια τακτική, πρόεδρε, πρέπει να τηρήσεις πριν από κάθε αγώνα και του πρωταθλήματος, αρχής γενομένης απ’ τον δύσκολο αγώνα της πρεμιέρας με τον Παναιτωλικό! Ο ρόλος του … Τυρταίου είναι επιβεβλημένος και σου πάει απόλυτα και δικαιωματικά…
